Foto bij 1. Let Me Go

Hoofdstuk 1 van het geremasterde gedoe! Enjoy~
Andere schrijfstijl
Foto komt nog! Een nieuw plaatje voor tekenen!
Aanpassingen van het verhaal en plotholes zijn zo goed als verdwenen

Na precies ZES jaar! een aangepaste versie hiervan en het besluit dat het toch een Stand Alone moest worden//

Dit was pure toeval btw

Nederlands is eerst en onderin is het Engels IKlik op de Spoiler tab!)

Enorm veel warmte, de stank van vuur en keihard gegil. Dat waren de dingen waardoor Kazumi haar ogen probeerde te openen. Op het eerste gezicht was alles enorm duister en wazig. Geel en rood gekleurde lichtjes bedekten de achtergrond als een enorm deken. Met hier en daar wat zwarte lange figuren die van de ene naar de andere kant bewogen. Het duurde even voordat haar ogen gewend waren aan het donker, waardoor ze alles wat helderder kon zien en een beetje besef kreeg van wat er om haar heen gebeurde. Met haar rechterhand probeerde ze zich af te zetten met de hoop dat ze op kon staan. Maar die hoop was tevergeefs. De koude vloer was snel weer datgene wat ze tegen haar zij aangedrukt voelde. Een scheut van pijn ging er door haar lichaam. Ze voelde zich zwak. Zwakker dan dit had ze zich nog nooit gevoeld.
Liggend op de grond probeerde ze besef te krijgen van wat er om haar heen gebeurde. Ondanks het felle licht door de brand van de huizen, zag het toch zwart van alle mensen om haar heen. Er vochten ontzettend veel mensen om haar heen. Het was een heftig gevecht, eentje waarbij heel de stad bij betrokken was en veel inpakt had. ‘Ik moet.. Opstaan.. Ik laat me niet verslaan..’ dacht ze bij zichzelf, terwijl ze zichzelf weer omhoog forceerde. Het kostte bijna al haar kracht, maar binnen een paar seconden stond ze toch op haar twee benen. Weliswaar niet stevig, maar ze stond en daar ging het om. Voordat ze ook maar één beweging kon maken, werd ze heel de andere kant op gesmeten. Hard knalde haar hoofd tegen de stenen van een huis. Het warme straaltje bloed dat over haar gezicht stroomt is de reden waarom haar ogen langzaam opende. Met moeite probeerde ze omhoog te kijken. Een mannelijke gedaante liep op haar af. Hard greep hij in Kazumi’s halflange rode haren en trok haar haren zo hard omhoog dat heel haar hoofd meebewoog. Indirect werden er ook meteen een paar haren uit haar hoofd getrokken. De man die voor haar neus stond had zwart haar en gek genoeg onyx-zwarte ogen die niet kilheid uitstraalde, maar eerder medelijden en spijt.
“M-Mama..” was het enige wat Kazumi eruit kon krijgen. De man hurkte door zijn knieën en liet voor geen moment haar haren los. “Hmm..” Met zijn vrije hand pakte hij haar kin vast en begon het heen en weer te bewegen zodat hij haar beter kon inspecteren. “Dit is dus hoe een demonkeeper eruit ziet.. En hoeveel schade er eentje aan kan richten..” Met een brede grijns op zijn gezicht wikkelde hij zijn armen om haar tedere middel en tilde haar met veel gemak op.
“Stop! Je gaat niet weg met mijn dochter!” zei een bekende stem in de verte. Uit de vlammen kwam er een bruinharige man lopen met een enorm gespierd bovenlijf. Kazumi dacht even dat het haar vader zou wezen, maar die is een stuk ouder dan de man voor haar neus. Hoewel de gelijkenis bijna extreem is. Machteloos probeerde Kazumi zich los te rukken uit de greep van de mysterieuze vreemdeling. Haar armpjes leken minder kracht te hebben dan ze zich kon herinneren. Trekken, duwen, slaan en schoppen had allemaal geen effect op de man, totdat ze haar vlijmscherpe tanden in zijn hand zette. Met een gooi liet hij haar los, waardoor ze hard op de grond terechtkwam. ‘Kazumi.. Doe hem pijn.. Iedereen wilt je pijn doen.. Doe er wat tegen..’ is het enige wat ze op dat moment nog kon horen. Haar vertrouwde gedachte, een stem die haar behoedde voor al het kwaad, een stem die raar genoeg niet haar eigen stem was.

-ENGLISH-

A lot of warmth, the smell and a scream. That was when Kazumi decided to open her eyes a bit. Everything around her was really blury and dark at first. The only light that she saw were the bright yellow and red color that were dancing around in the background.
Black kind of fades were dancing on the background. It took quite a time to ajust her eyes to the darkness around her. Everything was a lot clearer at that moment than it was before. At that moment she could see what was really happening in front of her. Kazumi placed her righthand on the ground and tried to push herself on her feet. In a matter of seconds was she laying on the cold floor, again. She felt a lot of pain inside her body. So much pain that it made her feel weak. She never felt so weak before.
Kazumi tried to understand what was going on around her. Every where around her people were fighting each other. It was insane how much was going on around her. Every one in the village was fighting a group. ‘I must.. S-Stand up..’ she thought when she was trying to get on her feet. It took al her power but she was on her feet again. Not as strong as she had hoped, but she stand and that’s what mattered the most. She couldn’t even make one move and she was already flying to a wall. A trail of warm blood was sliding over her soft pink underlip. It was hard to look up and to keep her eyes open. A male shape was walking towards her. He took Kazumi’s red hair in his hand and pulled it upwards. When he pulled it, he also took a couple of hairs out of her head. The man who stand before her had black hair and onyx colored eyes. Eyes that didn’t show a deathly stare, but they showed mercy and remorse.
“Mother..” was the only word that came out of Kazumi’s mouth. The man went down on his knees and didn’t let go of her hair. “Hmm..” He graped her chin with his free hand and began to move it from one side to the other. “So, this is how a demonkeeper should look like? And how much damage one can make..” he said with a smile on his face. He graped her by her waist and pulled her up.
“Stop! You’re not going to walk away with my daughter!” said a familiar voice in the distance. A male shape walked out of the flames. He had brown hair and was very musculer. Kazumi almost thought that it was her father standing in front of her, but her father is a lot older than the man she’s seeing right now.
Kazumi tried to push herself out of his arms but it didn’t work. Her arms felt a lot weaker than she remembered. She pushed, kicked and hit him, but nothing worked on the man. She bit with al her might in his hand and he let go in an instant. With a slam she felt on the cold hard floor. ‘Kazumi.. Hurt him.. Hurt everyone who’s standing in your way.. Everyone that’s trying to hurt you.. Do something..’ is the only thing she could hear at that moment. Her thoughts, a voice that kept her safe from evil, a voice that wasn’t hers but someone else’s.

Reacties (1)

  • Luckey

    KLINKT NU AL WEER HEEL SPANNEND!!
    snel het volgende deel gaan lezen!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen