Foto bij H.33.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Het duurt niet lang voor ik besef dat ze elkaar niet jagen, maar vluchten.
Vluchten voor iets zo agressief dat ze hun eigen bloeddorst vergeten.
En dan, iets van honderd meter achter ons... verschijnt een tijger.

Het eerste wat door mijn hoofd schiet is "rennen" en dan "als hij heb zal de hele tijd achterna zit, is dat een hele slome tijger", maar dan keert de boodschap van het rennen weer terug en zet ik het op een lopen.
Het duurt niet snel voordat ik zowel Jonathan en Emma heb ingehaald.
Ik hoor de planten onder onze voeten kraken en dat geeft mij een geruststellend gevoel.
Het herinnerd mij aan het jagen in de bossen, de blik in mijn moeders ogen als ik terug kwam met een stuk vlees en hoe blij en dankbaar Tyson was als ik mijn buit met hem deelde.
Tyson.
Tyson zit ook in de jungle.
Wat als er nog een tijger is?
Wat als die tijger eerst langs Tyson is geweest en dat hij nu ergens ligt te sterven?
Maar op het moment ben ik nogal druk met overleven.
Wacht... Waarom?
Is dit niet de perfecte kans om te sterven?
Ik ga toch, dus waar wacht ik op?
Waar moet ik nog zo nodig voor vechten?
Toch neemt een soort primitief oerinstinct get van mij over en ik blijf rennen.
Uitgeput en bezweet kom ik aan bij de cirkel waarvan in het midden de Hoorn in volle glorie staat.
Ik hou even op met rennen, omdat een logische gedachte in mij op komt: Die wezens kunnen hun vak niet uit, want die mummie zit bijvoorbeeld niet in de oceaan, daar kan hij niet naartoe, dus hier ben ik veilig.
Dit, waar de hoorn is, is op het gebied voot die simulaties niet te bereiken.
Dus ik sta stil, vertrouwend op die logische beredenaties.
Ik pak mijn mes en wacht op Emma en Jonathan, die waarschijnlijk gaan vechten met zowel mij als met elkaar.
Maar dat doen ze niet: ze rennen zo langs mij heen, nog steeds op de vlucht.
Gelukkig heb ik wel gelijk over het feit dat de tijger niet uit het junglegedeelte kan.
Hij grauwt even langs de rand van zijn terrein, maar - na nog een laatste schreeuw - begint het weg te rennen en verdwijnt het de jungle weer in.
Na vijf minuten sta ik daar nog, angstig dat het terug zal keren zodra ik de jungle in ga, maar ik besef dat de kans dat ik gegrepen wordt heel klein is: ik wist niet eens dat het er was en zodra ik bij Tyson ben kan ik weer pijl-boog-schieten.
En als ik het niet haal tot Tyson, om welke rede dan ook, dan... tja: jammer.
Ik ga toch dood en het liefst stel ik dat uit tot ik zeker weet dat Tyson dan wint, maar ik heb vertrouwen.
Dan besef ik dat ik dat niet heb: ik heb geen vertrouwen.
Hij is nogal kansloos.
Tyson is al best vaak, best wel door mij gered.
Deze beredenatie helpt niet echt heel erg met... zeg maar... níét hyperfentileren na wat mij net is overkomen.
Toch loop ik de jungle weer in, goed om mij heen kijkend.
Alles lijkt gevaarlijk en angst slaat toe.
Het is donker, ik ben alleen, bijna alles en iedereen om mij heen zou een feestje geven als ik op zou houden met ademen en ik ben uitgeput, bang en heb een schuldgevoel vanwege Tyson.
Maar ik moet doorgaan.
Ik moet doorgaan en nog eventjes overleven in deze godsvergeten arena.
Want Tyson gaat deze Hongerspelen winnen, daar ga ik voor zorgen.
Al betekend dat dat ik moet sterven.

Reacties (2)

  • AnnyXX

    Ik vind dat Mira moet winnen

    4 jaar geleden
  • BethGoes

    Mooi geschreven! Geweldig!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen