Foto bij Hoofdstuk 1

'Hé, kom je nog?' Veronica keek Mandy vragend aan terwijl ze naar het wiskunde lokaal wenkte. Mandy gaf Thomas nog een kus en liep toen naar haar beste vriendin toe. 'Bah, moet je nou altijd zo klef doen op school?' Mandy moest lachen en haalde haar schouders op. 'Het maakt toch niet uit dat ik laat zien dat ik van hem houd?' Veronica rolde met haar ogen en haalde haar telefoon uit haar zak. 'Heb je die jongen van Tinder nou nog geappt?' Veronica zuchtte en liep voor Mandy het wiskundelokaal binnen. 'Ik denk dat ik Tinder maar ga deleten hoor, ik kom alleen maar losers tegen'. Mandy liep achter Veronica aan. 'Je moet het gewoon een kans geven, misschien is het wel een hele leuke jongen'. Veronica lachte sarcastisch en liet zich op een stoel zakken achterin het lokaal. 'Ik meen het hoor Vero, Thomas en ik kennen elkaar ook via Tinder'. Veronica haalde haar wiskunde boek uit haar tas en legde haar etui op tafel. 'Aan jongens heb je niks, je krijgt er alleen maar hoofdpijn van'. Mandy schudde haar hoofd, 'alleen maar omdat Max je gedumpt heeft heb je geen vertrouwen meer in mannen, niet alle jongens zijn zo hoor'. Veronica wilde nog wat zeggen, maar meneer Spur kwam het lokaal al binnen. Veronica moest haar van haar beste kant laten zien bij meneer Spur, zo goed stond ze namelijk niet voor wiskunde.
De les was inmiddels tien minuten bezig toen er op de deur werd geklopt. Veronica en Mandy keken elkaar aan. Zij wisten al hoe laat het was. Meneer Spur liep richting de deur, hij had de deur nog niet eens in zijn geheel open of er kwamen een rits verontschuldigingen uit de gang. 'Het spijt me meneer Spur, ik had de stoplichten tegen en er stond een file voor de brug, ik kan er echt niks aan doen. Het spijt me meneer!'. 'Mevrouw van Dam, het is ook altijd raak met u. Voor deze keer zie ik het door de vingers, maar laat het niet nog een keer gebeuren'. Zoë bedankte de leraar met een glimlach en liep vluchtig naar twee tafels voor Veronica en Mandy. 'Je kan ook nooit een keer op tijd komen hè', fluisterde Mandy. Zoë haalde snel haar boek uit haar tas en keek een beetje verhit over haar schouder naar haar twee beste vriendinnen. 'Ik kan er dit keer echt niks aan doen, mijn moeder was weer bezig'. Veronica en Mandy keken elkaar aan en bogen zich toen over hun boek toen meneer Spur een bewerking uit ging leggen.
Nog geen vijf minuten later werd er weer op de deur van de klas van meneer Spur geklopt. 'Dit is nu al de tweede onderbreking, deze mag zich gaan melden'. Meneer Spur vloekte binnensmonds terwijl hij weer naar de deur liep. 'Jij kan je nu...' Meneer Spur opende de deur terwijl hij pissig degene achter de deur aansprak. 'Meneer Spur, ik neem aan dat dit niet uw normale manier is om leerlingen aan te spreken?' Mevrouw Tibbels stond verbaasd naar de pissige meneer Spur te kijken. 'Oh, ik wist niet dat u het was mevrouw'. Mevrouw Tibbels, de directrice, lachte een beetje ongemakkelijk terwijl ze langs meneer Spur naar binnen keek. 'Er is toch nog wel een tafel vrij?', mevrouw Tibbels lachte vriendelijk bij het stellen van deze vraag. Meneer Spur keek vluchtig het lokaal door, 'U heeft toch geen klassenbezoek gepland vandaag? Ik heb mij daar totaal niet op voorbereid'. Meneer Spur begon zenuwachtig aan zijn knoopjes van zijn blouse te friemelen. 'Nee hoor, ik kom de nieuwe leerling begeleiden naar uw klas, hier was u toch van op de hoogte?' Meneer Spur slaakte een zucht van opluchting en knikte naar de directrice. 'Mooi, dan kan ik weer verder met mijn werk. Nog een prettige les meneer Spur'. Mevrouw Tibbels liep weg en er verscheen een meisje in de deuropening. Ze was blond, ze had een koraalblauw jurkje aan met een gestippeld patroon op de onderkant. Ze glimlachte wat onzeker naar de leerkracht terwijl ze de klas in keek. 'Kom maar binnen hoor, wij bijten niet'. Veronica was ineens zeer oplettend en stootte haar vriendinnen aan. De drie meiden hadden even kort oogcontact en richtte zich toen weer op het blonde meisje wat voor de klas was gaan staan. 'Mijn naam is Isabel en ik ben dus nieuw op school'. Meneer Spur liet een moment van stilte vallen om te wachten op aanvulling van de nieuwe leerlinge, toen dit niet kwam onderbrak hij de stilte. 'Welkom Isabelle, je mag plaatsnemen naast Zoë'. 'Maar meneer, het is eigenlijk...' Meneer Spur wees nogmaals naar Isabel haar plek en hervatte toen zijn les. Isabel schuifelde langzaam richting de achterste tafels in het klaslokaal. Zoë glimlachte en trok de stoel van Isabel een beetje naar achter. Isabel nam plaats naast Zoë en pakte uit haar tas haar schrift en etui. 'Ik ben Zoë, je nieuwe buurvrouw voor de rest van het schooljaar'. Zoë knipoogde naar Isabel terwijl ze haar wiskunde boek richting Isabel schoof. 'Je kunt wel met mij mee kijken'. Isabel glimlachte en richtte zich vervolgens op de uitleg van meneer Spur. Een kort moment daarna trilde de telefoon van Zoë in haar broekzak. Ze haalde onopvallend haar telefoon uit haar zak en las onder de tafel het appje wat ze kreeg.

Our new target bitches. x V

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen