Foto bij Mijn liefste

Ik denk dat de ship Zen x Marcus mijn favoriete van het hele verhaal is. Niet alleen omdat ze homo zijn, want dat zijn Innara en Saki ook, maar gewoon omdat het zo puur en onschuldig is. Ik kan het niet goed uitleggen, maar het raakt me op de een of andere manier meer dan de andere stelletjes. Het zou ook mee kunnen spelen dat ik in heel veel situaties het zelfde zou doen en voelen als Zen, of misschien omdat ze een beetje op Yuri en Viktor van Yuri!!! On ice lijken.xDde foto hier is ook fanart daar van, maar ik vond het echt heel erg op Marc en Zen lijken toen Zen hem kuste in het vorige hoofdstuk, behalve het feit dat de kleren die ze aan hebben niet kloppen. En lol, die telefoon klopt ook niet helemaal xP

Oké, ik zei in het vorige hoofdstuk dat dit het laatste zou zijn van Zen x Marcus, maar ik denk dat het volgende hoofdstuk er ook nog over gaat. Niet het hele denk ik, anders klopt de tijdlijn niet meer, maar zowiso een stukje.

Zen

Ik besloot de volgende dag in het eind van de middag naar Marcus te gaan. Ik wou eigenlijk eerder, maar ik zou mijn vader eerst nig moesten helpen met de winkel. Ik was van plan het hem en Fellie vanavond als ik weer thuis was te vertellen. Ik wist niet hoe lang Marcus wou dat ik bleef, misschien wou hij gewoon even wat zeggen of zo. Ik hoopte van niet. 'Bedankt voor het helpen jongen.' 'Ja, alsjeblieft. Uhm, ik weet niet precies hoe laat ik thuis ga komen, ik ga nog even naar een vriend toe.' 'Oh leuk, de zelfde als gisteren? Marcus was het toch?' 'Eh, ja.', zei ik verlegen, en ik liep gauw weg. 'Veel plezier!', riep mijn vader me nog achterna. Met het briefje in mijn hand liep ik door de straten. Ik kwam vaak bij de bibliotheek, dus zijn huis vinden was een fluitje van een cent. Ik klopte op de deur en bijna meteen zwaaide die open. Marcus verwelkomde me met een stevige omhelzing, daarna pas groette hij me. 'Hoi.', zei ik breed grijnzend. 'Hoi, kom binnen.' Het huis was mooi van binnen, klein, maar mooi. Het was gezellig en ik voelde me meteen thuis. 'Je hebt een mooi huis, zeg.' 'Dank je, het is niet go groot en mooi als die van jou.' 'Ik vind het geweldig, het is gezellig.' Marcus bloosde een beetje. 'Dank je.' woef woef woef! 'Muis! Muis hou je mond dicht!' 'Muis?', lachte ik. Er kwam een piepklein, grijs hondje aan lopen. 'Wat lief!' Marcus aaide het hondje, maar Muis bleef blaffen. 'Muis! Zen is oké, hij is een vriend.' Toen keerde hij zich naar mij toe. 'Sorry, ze kan nig eek veel blaffen als ze vreemden ziet.' Ik hurkte neer en stak mijn hand uit zodat ze er aan kon snuffelen. Bang bleef het hondje zitten. 'Kom maar.', zei Marcus bemoedigend, en hij probeerde Muis voor uit de duwen. Toen snuffelde ze aan mijn hand en leek me te accepteren. 'Waarom eiegenlijk Muis?', vroeg ik terwijl ik haar over haar hoofd aaide. 'Omdat ze zo klein en grijs is.', grijnsde Marcus. Ik kwam weer omhoog en volgde hem naar de woonkamer. 'Muis af! Niet op de bank!' Hij lachte verontschuldigend naar me. 'Normaal luistert ze gewoon.' 'Geeft niet hoor.' We gingen op de bank zitten. 'Zijn je ouders er niet?' Marcus schudde zijn hoofd. 'Ik woon op mezelf, wist je dat niet?' 'Oh.' Nu voelde ik me nog jonger. 'Wil je wat drinken?' Ik schudde mijn hoofd. 'Nee dank je, ik heb geen dorst.' Het was even stil. 'Heb jij het je vader al verteld? Van ons?' Ik schudde mijn hoofd. 'Nog niet. Feline en Brendon weten wel dat ik verliefd op jou ben.' Marcus knikte. 'Mijn ouders weten het ook nig niet, ik vertel het wel wanneer ik ze weer zie. Zullen we het voor de anderen nig even geheim houden? Het leek me leuk ze te verassen als we met z'n allen op vakantie gaan als Erza en Matsuda terug zijn.' 'Is goed, over hoe lang is dat eigenlijk?' Hij leek even na te denken. 'Dat weet ik niet, ze gaan deze week, maar wanneer ze terug zijn is me een raadsel.' Ik pakte Marcus' hand. 'Ik heb je gemist.' Hij glimlachte. 'Ik jou ook.' Hij boog naar voren en kuste me. Ik was er nog steeds niet gewend aan, mijn hart beukte tegen mijn ribbenkast alsof het er uit wou en ik vergat alles om me heen. Ik legde mijn hand tegen zijn wang en de andere sloeg ik om zijn nek. Zachtjes ging ik met mijn vingers door zijn haar. We werden onderbroken door Muis die toch op de bank sprong en tussen ons in rondjes begon te lopen. 'Muis!', zei Marc verontwaardigd. 'Hou nou op, we waren net lekker bezig.' Ik lachte om wat hij zei en haalde mijn hand door mijn haar. Na Muis van de bank af gezet te hebben draaide Marcus zich om en leunde met zijn rug tegen me aan. Ik legde mijn ene arm over hem heen en met de andere streelde ik zijn haar. 'Hmm.', mompelde hij, en ging nig wat gemakkelijker liggen. Ik liet mijn hoofd op die van hem zakken en legde nu ook mijn andere arm om hem heen. 'Ik hou van je, Marc.', mompelde ik. Ik keek naar de kaars die de tijd aan gaf en zag dat het rond etenstijd was. 'Zullen we uit eten gaan?', vroeg Marcus. 'Mij best.', antwoordde ik, maar we stonden niet op. 'Hoe ga jij het je ouders vertellen?', vroeg ik na een tijdje. 'Weet ik niet, ik vind het lastig. Maar ik snap dat het voor jou nog moeilijker is, ik ben al lang uit de kast.' 'Ja. Heb je tips? Hoe heb jij het eigenlijk gedaan?' Hij begon te grinniken. 'Nou om eerlijk te zijn vertelde ik ze gewoon dat ik verliefd was op een jongen.' 'Op wie dan?', vroeg ik nieuwsgierig. Hij begon te lachen. 'Dat wil je niet weten.' 'Dat wil ik wel.' 'Oké goed, maar please niet tegen iemand zeggen. Ik kan het me nu ook echt niet meer voorstellen hij hij is zo straight als een plank.' 'Zeg nou!' 'Wes.', grinnikte hij. Mijn mond viel open. 'Maar het was maar voor heel eventjes hoor, het was meer dat ik hem gewoon leuk vond, heel verliefd was ik niet. Maar het liet me wel realiseren dat ik op jongens val.' Ik zuchtte. 'Ik denk ook dat ik het maar gewoon moet zeggen, geen vreemde omweggetjes of raadsels of zo.' Marcus stond op. 'Zullen we maar gaan eten?' Ik knikte. 'Weet je? Ik heb eigenlijk ook wel zin om uit te gaan, ergens waar muziek is.' Ik bloosde een beetje, dansen met hem... Ik had het al een keer gedaan, maar toen waren we dronken en zat er geen betekenis achter of iets. 'Lijkt mij ook leuk, maar ik zie er nou niets echt goed uit of zo.', gaf ik toe. 'Jij ziet er altijd goed uit, Zen.' 'Ja maar mijn shirt is veel te groot en mijn broek is al een week niet gewassen.' Hij pakte me bij de hand en nam me mee naar boven. 'Je kunt dan wel wat van mij aan.' In zijn slaapkamer haalde hij wat kleren tevoorschijn. Hij krabde aan zijn kin. 'Hmm, ik denk dat dit overhemd het enige is wat jou past. Al mijn broeken zijn te kort voor jou, dat ziet er dam vreemd uit.' Hij gooide het overhemd naar me toe. 'De broek die je nu aan hebt ziet er prima uit.' Ik schrok, want zonder waarschuwing trok hij opeens zijn shirt uit. Met een kop als vuur draaide ik me gauw om en pakte mijn kleren. Ik hoopte dat hij niet zou kijken, mijn lichaam was tenger en bleek. Ik was wel redelijk sterk, maar veel zichtbare spieren had ik niet. Toen ik klaar was en me om draaide was Marcus al omgekleed, hij keek naar mij. 'Sorry.', zei hij gauw. Hij had naar me gekeken, ik kon het hem eigenlijk niet heel erg kwalijk nemen, maar toch voelde ik me ongemakkelijk. 'En, teleurgesteld?', grijnsde ik. Hij leek eerst niet helemaal te snappen waar ik het over had, maar toen zei hij: 'Wat, pardon?' Hij liep naar me toe en sloeg zijn armen om me heen. Zijn vingers gleden over mijn rug. 'Je bent prachtig.', fluisterde hij. 'Kom, we gaan.'

'Zullen we hier?' 'Kom je hier vaak?' Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, maar hier hebben we de minste kans om de anderen tegen te komen.', zei hij met een knipoog. Ik wou de deur open doen, maar deze keer was hij mij voor en hield de deur open. 'Dank je.' Binnen speelden wat mesen op een podium muziek en er waren tafels en plaatsen om te dansen. 'Zullen we maar eerst wat gaan eten?' We zagen nog een vrij plekje achterin en gingen daar zitten. Marcus nam mijn jas aan en schoof mijn stoel aan. 'Wauw, dank je wel. Je bent een echte heer.' Hij pakte mijn hand en keek me warm aan. Ik keek grijnzend met rode oren terug. De serveerster kwam aan lopen en even keek ze met een vies gezicht naar onze handen. 'Willen jullie wat bestellen?' 'Water en wat aardappels met biefstuk.', zei Marcus. Ik pakte de menukaart en bekeek de gerechten. 'Is er niks vegetarisch?' 'Nee.' Ik fronste. 'Kan ik de aardappels dan hebben? En thee?' Toen ze weg was vroeg ik: 'Wil jij mijn biefstuk?' 'Nou, graag. Heb je dan geen honger?' Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, ik heb inderdaad niet echt veel honger.' Opnieuw pakte Marcus mijn hand en ik kreeg weer die domme grijns op mijn gezicht. Ik hoefde geen eens eten meer, ik wou gewoon naar hem kunnen kijken en dan was alles goed. 'Zen?' 'Ja?' 'Het zomerfeest is al bijna, lijkt het je leuk om dan met mij te gaan?' 'Natuurlijk lijkt dat me leuk! Dat lijkt me geweldig!' 'Mooi zo, ik wou het gewoon even weten.' 'Hier is jullie eten.' Ik prikte in mijn biefstuk en schoof het op Marcus' bord. 'Hier.' Het eten was oké, ik was een beetje mijn thee vergeten dus die was koud toen ik het wou drinken. 'Hoe lang ben je eigenlijk al verliefd?', vroeg Marcus met zijn stem een beetje gedempt. Ik keek naar mijn handen. 'Sinds die keer dat we met z'n allen op vakantie waren. En jij?' Hij dacht even na. 'Ik denk rond de tijd dat Matsuda net terug was gekomen.' Hij lachte. 'Het zou vast voor ons beiden dan wel spannend zijn geweest toen we in de zelfde tent naast elkaar moesten slapen.' Ik lachte ook. 'Ja zeker, ik was toen zo in de war omdat ik toen nog dacht dat ik alleen op vrouwen viel, en dan zowat in het zelfde bed slapen hield inderdaad niet echt.' 'Hm.', zei Marcus met zijn mond vol. 'Zullen we gaan dansen?' 'Ik kan niet dansen.' Hij stond op. 'Ik ook niet.' Ik lachte. Dansen werd het uiteindelijk ook niet, meer heen en weer stappen op de maat. Ik had één hand op zijn schouder en de andere lag tegen zijn borstkas aan. Hij had zijn handen op mijn heupen en leunde zachtjes tegen me aan. Ik had nog steeds de hele tijd die domme grijns en Marcus' gezicht stond vredig en gelukkig. 'Hm, je lichaam is warm.', mompelde hij. Ik bloosde en vroeg: 'Marc, waarom moet je me steeds zo van streek maken door me van die complimenten te geven?' Zonder op te kijken zei hij: 'Zen, daar is ook een ander woord voor, het heet flirten.' 'Oh.' Hij liet mijn middel los en steunde op mijn schouders toen hij op zijn tenen ging staan zodat hij me een kus kon geven. Ik boog mijn hoofd naar beneden en zakte een klein beetje door mijn knieën zodat hij normaal op zijn voeten kon staan. Ik voelde hoe hij met beide handen mijn gezicht dichter bij en verder naar beneden trok en mijn handen vonden de plaats rond zijn middel waar ze de vorige dag de hele tijd gelegen hadden terug. 'Gatverdamme, kijk daar eens! Ieuw, ik zweer het, het moet echt illegaal worden. Ik probeerd hier gewoon rustig an mijn eten te genieten.' Pas na een paar seconde realiseerde ik dat de woorden die mijn oren binnen waren gekomen over ons gingen. Dit was te verwachten, ik moest me voor gaan bereiden op haat als we zo... gay zouden doen in het openbaar. 'Ik zweer het,', hoorde ik een andere stem. 'Het wordt erger met de dag! Eerst die enge potten en nu dit! Hé homo's!' 'Negeren.', fluisterde Marcus tussen de kus door. Maar toen voelde ik een keiharde duw die me liet vallen. Ik botste met mijn hoofd tegen de zijkant van de bar aan en viel daarna hard met mijn gezicht op de grond. Meteen drong de smaak van bloed door in mijn mond, ik had een tand door mijn lip en ook uit mijn neus stroomde bloed. 'Zen!' Ik voelde verscheidende harde trappen tegen mijn lichaam en uit een harde klap en een gil wist ik dat Marcus iemand geslagen had. Toen renden de boosdoeners keihard weg. 'Zen! Zen!' Ik probeerde omhoog te komen, te beginnen met om te rollen. Marcus streek bij me neer. 'Wat is hier aan de hand?', kwam er van boven. Het was de eigenaar van de zaak. 'Is hij dronken?', vroeg de man. 'Aangevallen.', zei Marcus, en hij hielp me omhoog. Ik steunde op zijn sterke schouder en drukte mijn gezicht er tegen aan. Troostend aaide hij door mijn haren. 'Door wie? Waarom? Hebben jullie ruzie?' Marcus zuchtte. 'Weet ik niet, het was een groep jongeren van een jaar of vijfentwintig. Vier jongens en twee meisjes. We kennen ze niet.' 'Ja maar waarom worden jullie hier zomaar aangevallen?' Vroeg de eigenaar bezorgd. 'Omdat we aan het zoenen waren.' De man zuchtte ook. 'Het spijt me echt, ik zal zorgen dat mijn gasten hier gewoon veilig zijn en niet worden aangevallen.' 'Dank u wel.' Marcus leidde me richting de deur. 'Kom mee, we gaan naar huis.' Ik trilde en hield mijn gezicht nog steeds tegen zijn shirt aan gedrukt, niet er aan denkend dat ik het onder bloedde. 'Het komt wel goed, lieverd.', zei hij, nog steeds door de zachte plukken van mijn witte haar strijkend. Eigenlijk wou ik zo blijven lopen, veilig bij hem, maar aan de andere kant was ik bang weer uitgescholden of getrapt te worden. Ik dacht na, deden we niet te klef? Nee, andere mensen daar stonden ook allemaal te tongen en dit was alleen een onschuldige kus geweest. Ik liet Marcus' schouder los en pakte zijn hand beet. Dat was precies goed, niet te veel en niet te weinig, daar hield ik van. Ik wou niet klef zijn, maar ik verlangde wel naar hem en wou dat niet negeren.
'We zijn er. Zen, ik weet niet of het nog de moeite waard is naar huis te gaan, je kunt blijven slapen en morgen ochtend naar huis. Het is al midden in de nacht.' Ik veegde wat bloed van mijn neus, de bloedneus was gestopt en ik had het gevoel dat mijn lip ook niet meer bloedde. 'Als je dat wilt ten miste.', zei hij gauw. 'Ik begrijp volkomen als je liever naar huis gaat en niet meteen-' 'Ik vind het prima.' 'Nice. Hallo Muis!' Het kleine hondje rende keffend om onze voeten heen en sprong op en neer. Het deed me een beetje aan een kleine Suzy denken, ook zo bomvol energie wat soms leuk kon zijn en soms niet. 'Gaat het met je verwondingen?', vroeg Marcus terwijl hij mijn gezicht bestudeerde. 'Ja, denk het wel.' Hij gaapte. 'Laten we maar gaan slapen, ik ben moe.' 'Ik ook.' Boven trok ik het overhemd uit en deed mijn eigen shirt weer aan. 'Je kunt wel een broek van mij lenen, voor het slapen maakt het toch niet uit dat het te klein is.' 'Ja, dank je wel.' Snel verwisselde ik ongemakkelijk van broek. Marcus had geen extra matrassen of logeerbedden, iets wat ik begreep, maar hij had een groot bed waar we gemakkelijk met z'n tweeën in pasten. Ondanks dat we in de tent ook naast elkaar sliepen was dit toch iets extra's, iets engs. Misschien was het nu omdat we onder de zelfde denken lagen, of gewoon het idee dat we een bed deelden. Marcus stapte gewoon in bed alsof het hem niks uit maakte. 'Zen? Ik kan misschien een beetje snurken.', waarschuwde hij. 'Geeft niet.' Ik kwam ongemakkelijk naast hem liggen. 'Welterusten.' 'Welterusten.', mompelde ik terug.

Marcus
Ik kon niet slapen, alles van de vorige dan raasde door mijn hoofd. Ik had zo'n goede dag gehad, balen alleen dat het zo had moeten eindigen. Ik voelde me schuldig, als ik Zen niet had gekust en niet steeds zo close was geweest was dit niet gebeurd. Maar ik verlangde zo sterk naar hem, na al die tijd verliefd te zijn, na al die mislukte flirtpogingen. Ik keek naar zijn vredig slapende gezicht. Het maanlicht scheen door de gordijnen heen en scheen op zijn gezicht. Oh nee, de arme jongen had weer een bloedneus. Ik pakte een zakdoek van mijn nachtkastje en veegde het bloed weg. Ik keek naar mijn jonge partner, hij lag daar zo vredig en zorgeloos, zo prachtig. Ik had de blik in zijn ogen gezien toen ik naar hem had gekeken toen hij aan het omkleden was. De manier waarop hij zijn gedachten als een grapje had gemaakt, het leek niet te kloppen. Hoe kon zo'n iemand als Zen zichzelf niet mooi vinden? Zijn lange, warme lichaam, zachte, unieke haren en betoverende ogen. En niet te beginnen over zijn zachte huid en lippen en... Ik zuchtte. En ja, erg gespierd was hij niet, maar toch ongelofelijk goed in vorm en ik vond zijn lichaam juist aantrekkelijk. Toen we gingen zwemmen had ik mijn ogen niet van hem af kunnen houden. Ik streelde zijn wang en draaide me om met een diepe zucht.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Romantisch... *zucht*:)Enkel die lastposten verpestten alles...(N)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen