Foto bij Chapter 191.1 ||

Theo Walcott


Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik op Heathrow stond. Ik wachtte ongeduldig bij de check-ins van de vluchten naar Amerika en iedere minuut die voorbij streek, was er een te veel. Uiteindelijk zag ik een blondine verschijnen. Blijkbaar had Melanie haar koffers al ingecheckt, want ze had enkel nog handbagage bij.
Ze begroette Nadieh en mij met een smal glimlachje. Daarna zuchtte ze diep en keek me met een gepijnigde blik aan.
'I'm sorry it had to go this way, Theo,' mompelde ze stilletjes.
Ik geloofde m'n oren niet.
'You're sorry?!' riep Nadieh die haar stemvolume verlaagde toen enkele mensen haar vreemd bekeken. Okay, misschien was de luchthaven niet de beste plek om een scène te schoppen. 'You're the one who's leaving to the United States!'
Melanie schudde al lachend met haar hoofd en keek Nadieh toen minachtend aan. 'But you're the one who ruined my marriage. If you hadn't come into Theo's life, everything would still be fine.'
'That's not true, Melanie. We've always had problems but we never wanted to face them. Are we really gonna have this discussion again right now?!' Zonder haar toestemming te vragen, nam ik Finley uit de kinderwagen en hield hem in mijn armen. Ik ging echt niet mijn kostbare tijd verdoen door voor de zoveelste keer met Melanie te kibbelen. Ik wiegde Finley zachtjes heen en weer en bestudeerde zijn gezichtje. De volgende keer dat ik hem zou zien, zou hij alweer veel gegroeid zijn.
'I promise you that I'm gonna visit you this summer, little man,' fluisterde ik, waarna Nadieh naast me kwam staan en ook over Finley heen boog.
'We're gonna miss you a lot, Finley,' zei ze.
Het afscheid viel me zwaar, heel zwaar, en ik stond er maar ontredderd bij toen Melanie en Finley in de menigte waren verdwenen om hun vlucht te halen. Het was alsof een deel van mij ook naar Amerika vertrok, en eigenlijk viel dat ook letterlijk te nemen. Finley ís en blijft mijn bloed.
'Shall we get out of here and get a cup of coffee somewhere?' stelde Nadieh voor die bemoedigend over mijn rug wreef.
Ik knikte en stilzwijgend verlieten we de luchthaven om terug naar het centrum te keren. Ik zei nog steeds geen woord toen we in Costa zaten. Nadieh roerde in stilte in haar koffie. Ze begreep dat ik een moment voor mezelf nodig had dus ging ze me ook niet pushen.
Onderweg naar huis kon ik mezelf er eindelijk toe brengen om te praten.
'I feel so empty, Nadieh. I feel so lost,' stamelde ik.

Anne Ramsey


Nadieh en Theo waren naar Heathrow om afscheid te nemen van Finley. Ik kon nog steeds niet geloven dat Melanie echt definitief naar Amerika was vertrokken. Ik vond het echt heel erg voor Theo en ik kon me niet inbeelden hoe machteloos hij zich moest voelen. Gelukkig had hij Nadieh.
Ik had momenteel niemand. Ik zat alleen thuis en probeerde weer op m'n plooien te komen na alle hectiek. Ik had niets meer van Blake gehoord, maar ook niets van Alexis. Misschien had hij eindelijk naar me geluisterd en besefte hij dat het beter was om uit mijn buurt te blijven.
Het was al in de namiddag toen Nadieh weer thuis kwam. Ze zette haar handen in haar zij toen ze me op dezelfde plek aantrof als deze ochtend.
'You can't lock yourself up all day! Get up, we're going shopping!'
Ik sloeg als een klein kind mijn armen over elkaar. 'I don't wanna go shopping!' bromde ik.
'Not even when I treat you on some new make-up? Come on, Anne!'
Uiteindelijk liet ik mezelf overtuigen, maar daar bleek ik al gauw spijt van te hebben.
'Mind if I join?' Blake wachtte Nadieh en mij al grijnzend op aan het einde van de straat. Ik dacht dat ik een inzinking ging krijgen toen ik hem zag.
'Stop stalking me!' siste ik. Ik deed een paar stappen achteruit en trok Nadieh mee.
'Not until I get my money! I'm wasting my time too here, you know! Does your footballer boyfriend really not wanna pay for you? You'd think he'd have more than enough money! Guess that only shows how much you mean to him...'
'Get lost, asshole!' riep Nadieh, maar toen gebeurde alles in een flits. Blake had Nadieh in een steegje getrokken en hield haar onder bedwang tegen de muur. Ze probeerde tegen te stribbelen, maar daar werd Blake enkel kwader door.
'No, no, please! Don't hurt my sister!' smeekte ik wanhopig toen hij zijn vuist balde. 'Please, I'll convince Alexis to pay, I swear!'
Maar dat was niet wat ik van plan was. Ik moest zo snel mogelijk naar de politie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen