Foto bij Broertje

Zen

Met mijn handen in mijn zakken liep ik terug naar huis. Ik zou het nu zo gaan vertellen, ik moest het doen van mezelf. Of ik het nou wou of niet. Ik had nig niet ontbeten, dus hoopte ik dat mijn vader en Feline dat ook nog niet gedaan hadden. Ik opende zenuwachtig de deur. 'Hoi.' Ik deed mijn schoenen uit en opende de deur naar de woonkamer waar ze aan het ontbijt zaten. 'Ha Zen! Waar was je?' Ik gi g aan tafel zitten en pakte een stuk brood. 'Het werd een beetje laat, dus ik bleef bij hem.' Feline keek me veelbetekenend aan, maar ze hield zich aan haar woord en zei niks. 'Was het leuk?', vroeg mijn vader met volle mond. 'Ja.' Er heerste een stilte waarin ik mezelf voorbereidde. En toen besloot ik het er gewoon uit te gooien: 'Ik val op jongens, pa.' Hij verslikte zich. Na even gehoest te hebben vroeg hij: 'Sorry, heb ik je goed verstaan?' 'Ja, ik ben bi.' Hij trok zijn wenkbrauwen op. 'Nou, gefeliciteerd jongen.', en hij gaf me een bemoedigende klap op mijn schouder. Toen keek hij naar Feline. 'Wist jij dit?' 'Ja, ik heb het haar een paar dagen geleden verteld.', antwoordde ik voor haar. 'Maar je valt dus ook op mieden?', vroeg pa. 'Ja, en op mannen, dat is wat biseksueel inhoudt.' Ik haalde diep adem en keek even naar Feline. Ik wou me indenken hoe zij zou reageren. 'Er is nog iets.' 'Wat dan?', vroeg Feline, iets zei me dat ze het voelde aankomen. 'Ik heb een vriendje.' Ik zuchtte diep toen het er uit was. 'Mijn God!', riep Feline uit. 'Is het gelukt met Marcus?!' Ik grijnsde breed. 'Ja. Marcus is mijn vriend.' 'Sinds wanneer?!', riep ze uit. 'Sjees, kun je iets minder gillen? Sinds eergisteren toen we gingen eten als je het zo graag wilt weten.' 'Kan ik hem een keer ontmoeten?', vroeg mijn vader. 'Ja natuurlijk.' 'En, hoe was het gisteren?', vroeg Feline met haar wenkbrauwen wiebelend. Ik sloeg mezelf in het gezicht. 'Leuk, prima.', bromde ik. 'Nou, dat klinkt niet erg overtuigend, geen wilde nacht gehad?' Ik proestte het uit in mijn hand. 'Fellie, ben jij daar niet veel te jong voor om over na te denken? En nee, we zijn meteen gaan slapen.' Mijn vader keek nu iets geruster nu hij dat wist. Zo jong ben ik echt niet hoor, Zen.', zei ze gepikeerd. 'En waarom denk jij daar nou weet meteen aan hé? Viespeuk. Deed jij dat soms ook meteen met Brendon toen jullie net twee dagen hadden?' 'Misschien.' Mijn vader keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Wat hoor ik hier nou, jongedame?' Feline lachte. 'Ik maak maar een grapje, sjees.' 'Vreemde humor zeg.', bromde ik. 'Ik ga zo naar de bieb, moet ik jou boeken ook mee nemen?' Feline knikte. 'Graag.' Ik stond op en liep naad boven om mijn boeken en die van Feline te pakken.

Toen ik terug kwam van de bieb kon ik het toch niet laten even naar Marcus' huis te kijken en te hopen dat hij er zou zijn. Maar het zag er naar uit dat hij niet thuis was. Ik zuchtte teleurgesteld. Ik was de hele dag in de bieb geweest, ik was Matsuda en Erza nog tegen gekomen. Ik had het gevraagd, en ze zouden morgen al vertrekken! Ik was bang, net als de vorige keer dat Matsuda weg ging, hij was een jongen met verstand, maar toch kon ik niets anders dan vrezen voor zijn dood. Ik moest vertrouwen in hen hebben, en dat had ik ook, alleen niet in die mensen van Oslo. Ik schrok toen er opeens twee handen over mijn ogen sloten. 'Ra ra wie ben ik?' Ik zuchtte opgelucht, het was Marc. 'Hmmm.', ik deed alsof ik nadacht. 'Marcus.' Ik hoorde hem grinniken, en hij zette een rare, lage stem op. 'Fout, ik ben een vieze oude man wie je komt verkrachten.' Ik lachte en draaide me om. Ik begon achteruit te lopen. 'Hoi.', zei ik grijnzend. 'Haai.' Toen leek hij opeens iets te realiseren. 'Dat is waar ook! Heb je het ze verteld?' Ik knikte met een grijns. 'En hoe ging het?' 'Veel beter dan ik had kunnen hopen. Mijn vader leek eerst een beetje in de war, maar hij zei dat hij blij voor me was, en dat hij je graag een keertje wou ontmoeten.' 'Nou waarom niet nu dan? Ik heb niks te doen.' Ik knipperde even. 'N-nu?' 'Als je daar geen problemen mee hebt.' Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, nee natuurlijk niet, kom mee!' Ik pakte hem bij de arm en nam hem mee naar huis. 'Ik ben thuis! En ik heb Marcus bij me.' Mijn vader en Feline zaten samen de krant te lezen en keken op. 'Hoi Marc.', zei Feline vrolijk. 'Hoi.' Mijn vader stond op en schudde Marcus' hand. 'Uptown, Zen's vader.' 'Marcus.', hij schudde zijn hand vrolijk. 'We gaan zo eten jongens, helpen jullie met de soep?', vroeg mijn vader, en hij knoopte een schort om. 'Kan Feline dat niet doen?', vroeg ik. Mijn vader schudde zijn hoofd. 'Dat zeg je alleen omdat ze een meisje is, jij moet ook eens wat dingen in de keuken leren doen.' Ik zuchtte verslagen. Marcus lachte en sloeg me op mijn rug. 'Kom op man.'

Dus we hielpen met het eten en aten met z'n allen aan tafel de soep. Na het eten zaten we op de bank, ik was moe en leunde tegen Marc aan. Hij streelde door mijn haar terwijl hij met Feline kletste. Ik viel uiteindelijk in slaap, iets wat de rest eerst niet door had. 'Marcus? Moet je niet naar huis?', vroeg Feline opeens. 'Je hebt gelijk, ik was de tijd helemaal vergeten! Zen?', Marcus wou op staan, maar ik zat in de weg. 'Hij slaapt.', fluisterde hij grijnzend. 'Zen? Wordt eens wakker.' Hij porde tegen mijn gezicht en ik werd wakker. Geschrokken schoot ik omhoog. 'Huh? Wat? Sorry, ik was in slaap gevallen!' 'Ik moet naar huis.' 'Oh.' Hij stond op en pakte zijn jas. Toen hij de deur uit wou lopen riep ik: 'Wacht!' Ik stond op en rende achter hem aan. 'Ik loop met je mee.'

In stilte liepen we over straat. Ik wou niet dat Marcus ging, ik wou niet dat hij weer weg zou zijn, al was het maar voor even. Ik wou bij hem zijn, verlangde naar zijn gezelschap. Het was alsof hij een bepaalde energie uitstraalde, hij was anders dan andere mensen die ik kende. Normaal gesproken werd ik moe van het onder de mensen zijn, als ik even lol had gehad moest ik daarna even alleen zijn om uit te rusten, maar het leek nu wel alsof ik juist energie kreeg van hem. Alsof hij jets uitstraalde wat me bij hem in de buurt wou laten zijn, wat me kracht gaf en wat het maakte dat bij hem zijn niet verveelde. 'Zen?' Ik keek op. 'Ja?' Marcus deed zijn mond open om iets te zeggen, bleef even zo hangen en deed zijn mond weer dicht. Hij keek naar boven naar de sterrenhemel en pakte mijn hand. 'Ik hou van je.' Ik zuchtte tevreden, even alles vergetend wat ik aan mijn hoofd had. Ik liep mee tot aan zijn huis en na afscheid genomen te hebben draaide ik me om om naar huis te gaan. Maar Marc sloeg zijnnarmen van achteren om me heen en drukte zijn lippen in mijn nek. Ik kreeg kippenvel, maar op een goede manier. Er ging een rilling door mijn lijf en een zowat pijnlijke prikkeling in mijn vingertoppen toen Marcus één van zijn handen liet zakken en onder mijn shirt verdween. Ik had verwacht dat zijn vingers koud zouden zijn tegen mijn zijde, heupen, rug en borst, maar zijn hand was verrassend warm en voelde prettig tegen mijn lichaam. Ik bloosde diep en voelde me ongemakkelijk bekeken, toch liet ik hem verlegen zijn gang gaan, niet in de staat hem te stoppen, niet in de staat het te willen. Na een tijdje trok hij zich terug, draaide me om en na me een stevige knuffel en een knipoog gegeven te hebben verdween hij in zijn huis. Met rode oren en wangen bleef ik even verdoofd staan. Hij bleef het voor elkaar krijgen me zo in zijn ban te krijgen.

Erza

Met een harde, korte, scherpe gil werd ik wakker. Mijn beeld was zwart, het was het en ik kon me niet bewegen. Ik schopte heen en weer en mijn laken raakte alleen nog maar meer verstrikt in mijn ruw bewegende ledematen. Met een harde bonk kwam ik op de grond terecht, stootte mijn hoofd en voelde een boek op mijn hoofd vallen. Oh ja, ik was vergeten dat ik nu in een echt bed sliep en daarom de knal een stuk harder was als ik om rolde. 'Erza!' Matsuda was wakker geworden. Ik ronde en trapte nig steeds in het rond en voelde langzaam hoe mijn zuurstof op raakte en ik geen adem meer kon halen. Matsuda had de lantaarn naast zijn bed aangestoken, maar ik zag nog steeds helemaal niks. Na nog wat geworstel voelde ik Matsuda's bevrijdende handen het laken van me af trekken en ik haalde diep adem. 'Wat is er allemaal aan de hand? Waarom ben je helemaal in je laken gewikkeld en uit het bed gevallen?' Ik zuchtte. 'Sorry dat ik je wakker gemaakt heb, ik sliep gewoon een beetje onrustig.' Onrustig was nog een vredig woord geweest, ik had een nachtmerrie gehad waarin ik Matsuda vermoord had terwijl ik inde trance was nadat ik het bloed had gedronken. Oslo was sterker geworden en vermoordde mij terwijl ik zat te huilen over Matsuda's lijk. 'Gewoon stress, ik snap het. Het is niet niks om je leven te gaan riskeren voor het rijk en daarbij een gigantisch risico te nemen door bloed te drinken zonder de consquenties te weten, met het feit dat je nu over vierentwintig uur dood kunt zijn in je achterhoofd.' 'Maar we hebben een plan.', zei ik, meer in een poging mezelf gerust te stellen dan tegen Matsuda. 'Je hebt gelijk, maar het hangt allemaal af van hoe het bloed zal werken. Maar ik heb vertrouwen in je, uitverkorene.' 'Majesteit.' 'Oh hou je kop!' Matsuda porde me. 'Jij ook dan, er is nooit echt bewezen dat ik een uitverkorene ben.' Matsuda keek me ongelovig aan, maar hij haalde zijn schouders op en ging weer in zijn bed liggen. 'Welterusten, wees goed uitgerust voor morgen.'

Ik werd wakker door Matudda's boze stem die hard over de overloop galmde. Ik opende mijn ogen, maar ik bleef liggen luisteren tegen wie hij het had. 'Ik zeg het je nog één keer: we weten wat we doen! Zij is de enige die er recht op heeft en wie het kan!' Ging het over mij? 'Matsuda je bent onredelijk hier! Zij is een half dode fee en jij een burgemeesterzoontje, jullie hebben les gekregen van een halve gare verkrachter en willen met z'n tweeën het tegen een heel leger op nemen door haar bloed van een dooie ouwe tovenaar te laten drinken! Ik wil mijn broertje niet verliezen en je moet dit haar niet aan doen als je echt om haar geeft! Dit wordt haar dood en dat weet jij ook! Ze is niet sterk genoeg en je moet je niet zo in haar mee laten slepen en denken dat ze alles kan! Luister, Erza is sterk, maar er zijn grenzen! Sleep haar niet in zulk soort dingen mee, zeg ik je!' Het was Jared. Jared ging voluit tegen Matsuda, en hij bleek dus géén vertrouwen in ons te hebben. 'Ik sleep haar helemaal nergens in mee! Je kent haar niet als je denk dat ze dit niet aan kan en ik wed dat je dit alleen maar zegt omdat ze een meisje is! Ze is de uitverkorene en dat weet je.' Ik beet op mijn tong. Idioot, dacht ik. Hij moet niet van die stomme dingen zeggen, zeker niet nu. 'Je sleept haar mee in jou problemen! Ik snap dat het je kapot maakt de mensen zo zien lijden, dat je mensen hebt verkoren, dat hebben we allemaal!' 'En jij weet dat Erza meer mensen heeft verloren dan wij bij elkaar, en meer heeft geleden dan wie dan ook.' 'En daarom moet je haar niet meer laten lijden.' 'En jij moet je niet met onze plannen bemoeien! Het gaat hier om míjn leven, om háár leven, en daar heb jij niks over te zeggen Jared! Erza is geweldig en ik weet dat ze het kan!' 'Dat zeg je alleen omdat je verliefd op haar bent!' Wat zei Jared daar nou? Ik zuchtte, hij had geen idee. Of... had Matsuda hem wat verteld? Oh nee, ik moest geen ideeën krijgen! Niet te veel hoop krijgen op de dag wat misschien wel mijn laatst was! 'Houd je kop! Je hebt geen idee waar je het over hebt, je bent een dwaas en je probeert alleen maar zinloze argumenten tegen mij te maken!' 'Je laat je blinderen door liefde broertje, ik zeg het je!' 'Dat doe ik niet, en noem me niet steeds 'broertje', ik heb een naam!' Ik sloot gauw mijn ogen en deed alsof ik sliep toen ik voetstappen richting de kamer hoorde. Matsuda knalde de deur achter zich dicht en ik deed alsof ik wakker schrok. 'Wat is er aan de hand?', vroeg ik. 'Niets.', bromde hij. 'Waarom sla je zo met de deur?' 'Niets zei ik!', zei hij boos. Ik kromp in een. 'Sorry.', zei ik geschrokken. Hij zuchtte en liet zich naar achteren vallen op bed. 'Sorry, ik had net ruzie met Jared,hij denkt dat jij niet sterk genoeg bent.' 'En?' 'Nou, ik denk van niet.' En met dat liep hij de kamer uit en naar beneden. Ik volgde en groette Nadine bovenaan de trap, op weg naar wat misschien wel mijn laatste ontbijt zou zijn.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Het wordt spannend...:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen