Foto bij Hoofdstuk 07

Met de snelheid van het licht (2 maanden) heeft ze een nieuw hoofdstuk. Yeah!! ofzo.
Hope everybody, who still reads this, likes the chapter



POV Niall James Horan 12-09-2013

Ik word wakker met het gevoel dat ik 6 jaar slaap te kort kom, damn wat ben ik moe. Onder de dekens zoek ik naar Line, ik voel haar alleen nergens. Ik veer op in bed, het was toch geen droom, ze was hier toch. Ik kijk de kamer rond op een stoel in de hoek staat haar rugtas en haar jurk hangt naast mijn pak aan de kast. Opgelucht val ik terug in bed, het was geen droom ze is hier. "Wakey wakey I got eggs and bacy, my love". “Line”, ik glimlach en open mijn ogen weer. Meteen kijk ik recht in Line haar ijsblauwe ogen, haar glimlach net zo groot als die van mij. “I made breakfast or brunch whatever you wanna call it”, ze kust me vluchtig en loopt de kamer weer uit. Brunch he, ik sta op en volg Line naar de keuken van het appartement. “You know you shouldn’t have done this much”. “Ah babydoll, but I like doing it. And I was hungry myself ofcours”: antwoord Line. “Ofcours”, ik ga tegenover haar aan tafel zitten. “So what are you going to show me today?”: vraagt Line en propt een strip bacon in haar mond. “Show you. Oh yeah you’re new to London”, ik kauw al denkend op mijn onderlip. “I guess I could show you the basic tourist stuff, London eye is pretty close and everything is doable with the subway”. “Sounds perfect. If we leave in 30 minutes we could see as much as possible”, Line glimlacht en haar ogen twinkelen vrolijk. “Only one thing, how will I be unrecognizable”. Adeline grijpt naar haar telefoon als reactie, na wat typen kijkt ze op. “Stay right there I will be right back”, dan loopt ze het appartement uit. Ik blijf zitten waar ik zit en eet de rest van het ontbijt op.

Adeline komt weer binnen lopen met een stapel kleding en een spuitbus in haar handen. “I borrowed some clothes from the other guys, totally not you”. “Not to rain on your plan but that still leaves the hair”. “I know that’s why I brought this”, ze houdt de spuitbus omhoog. “Okay”, ik haal mijn schouders op en ruim snel de tafel af terwijl Adeline terug loopt naar de slaapkamer. Adeline trekt net haar shirt over haar hoofd als ik binnenkom, “I put them down over there”: zegt ze en wijst naar de stapel aan het eind van mijn bed. “How did you even hear me?”: vraag ik haar sinds ze met haar rug naar me toe stond en me niet eens aankeek. Ze draait zich naar me toe met een glimlach, “I am awesome remember”, ze knipoogt speels naar me. “You win this one”, ik kijk naar de stapel, rode broek, leren jasje en grijs shirt inderdaad dingen die ik niet zomaar zou dragen. Ik was snel mijn gezicht in de badkamer en kleed me aan. “Here hold this in front of you mouth”: Adeline overhandigd me een witte zakdoek, “Why?”. “So I can spray your hair and don’t worry it will wash out”. Ik haal mijn schouders op en buig voorover zodat Adeline erbij kan. Ik voel Adeline door mijn haar wrijven, “Done”. Ik bekijk mezelf in de spiegel en zie dat ze het zwart heeft gespoten, “It looks weird”. “You look great. BTW is it okay to give my brother you address or not”. “As long as he won’t tell anybody”. “He won’t, Jeroen isn’t that kind of guy”. Adeline grijpt weer naar haar mobiel en gooit hem dan op het bed. “I only need to pack my backpack again and then we can go”. “You’re planning on taking it with you”. “Seems logical so we can go straight to the airport”. “Right you’re leaving today”, ik blijf dat vergeten, hopend dat het niet waar was. “Don’t look so sad babydoll, we still have today”. Er klinkt een reeks kloppen op de deur, “That’s probably Jeroen”: zegt Adeline, terwijl ik al naar de deur loop. En inderdaad vanachter de deur verschijnt haar broer, hoe doet ze het toch. “Woah Niall almost didn’t recognize you, my sister handy work I assume”. “Totally”, “Why did you need my address actually?”. “Oh to get the big suitcase, I need it for some stuff and this way she doesn’t need to take an empty suitcase back home”. Ik knik en wijs naar de koffer die nog steeds in de gang staat, “Well here it is”. Adeline komt ook aangelopen, “Did you had fun last night?”: vraagt Jeroen haar, “Ofcours”, ze lacht er mysterieus bij. “I don’t even want to know”: mompelt Jeroen en pakt de koffer. “See you next time”, Jeroen plaatst een kus op Adeline’s voorhoofd en vertrekt weer. “Laters”: roept ze hem nog na, “I am ready for take off”. Ik schud lachend mijn hoofd, “Well let’s start your London tour, Miss first time around”.

Samen verlaten we mijn appartement en trekken de straat op, voor de zekerheid heb ik nog een pet op gedaan. Vanaf het appartementen complex gezien is de Big Ben de eerste stop op de tour, Adeline laat mijn hand los en zigzagt tussen de mensen door naar voren. Ik vind haar naast een standbeeld dat tegenover de Big Ben staat. “What a beautiful building, it looks so complicated”: Adeline staart recht naar het gebouw wat bij de kloktoren hoort. “Yeah it’s pretty special, I guess. It’s fun to see it through your eyes since I am used to the city. Its almost too bad you can’t see it in the dark then the whole place is lit up”. “Well I guess I should come back to visit sometimes”, Adeline heeft haar mobiel vast en trekt me dichter tegen haar aan om een foto te maken van ons met de Big Ben op de achtergrond. “It looks nice, you can’t even see your black hair”, grapt ze. “What’s next on the list?”. “Follow me and find out”. Ik begin over Birdcage Walk richting Buckingham Palace te lopen, Adeline komt weer naast me lopen en pakt mijn hand weer beet. “What’s that building?”: vraagt Adeline en wijst naar een tentoonstelling hal. “I like the entrance it resembles a Greek temple”, Adeline maakt er vrolijk een foto van. “It’s has some rooms that are rented out for exhibition”, antwoord ik haar. “I love the reference”. Ik glimlach om haar enthousiasme, ik trek haar verder over de straat. Na 16 minuten wandelen zijn we aangekomen bij Buckingham Palace. Voor het hoofdhek stopt ze, “Are those unicorns”. Ik schiet in de lach, “Yeah that’s the coat of arms of Welsh”. Ze maakt er een paar foto’s van en loopt langs het hek verder dan de meeste toeristen gaan, ze staart door het hek recht naar een van de guards. Haar ogen twinkelen alsof ze iets geweldigs ziet en haar lippen bewegen heel lichtjes alsof ze het fluistert. “Line what are you doing?”. “Not much I think I just figured out how they can stand there for so long”. De toon aan haar stem verraad dat ze mij dit geheim zoiezo niet snel gaat vertellen. We nemen wat afstand en Adeline bekijkt het paleis eens goed. “You know it’s not as impressive as I thought it would be”: zegt ze, “The fence is the most special about the place”. Ik schud mijn hoofd licht naar haar, “That’s precisely what my brother said too when he saw the place”. Ze kijkt me verbaast maar met glimlach aan, “That’s strange but kind off funny”. “Wanna throw a penny in the fountain?”. “Sounds good, where is this fountain?”. “It’s behind you Line”, verbaast draait ze zich om. “How could I miss that big of a fountain”. Ik overhandig Adeline een penny die ik net in mijn broekzak vond. Ze balt de penny meteen in haar vuist en we lopen samen naar de fontein. Ik bekijk haar terwijl haar blik vluchtig over de fontein glijd. Ze glimlacht en houdt de penny over haar hart met gesloten ogen gooit ze hem naar voren de fontein in. “Now let’s hope your wish comes true, my princess”, ik pak haar hand weer vast als ik dat zeg. Adeline duwt even op mijn neus met haar wijsvinger, “Now which way my knight”: zegt ze met knipoog. “Well we could walk back the way we came or take the long way back see some new things and then continue our tour”. “That way it is”. Ze trekt me in de richting van de lange route aka niet de weg die we gekomen zijn, we lopen over de straat om St. James park heen. Het voelt eigenlijk wel goed om niet herkent te worden. Adeline wordt eigenlijk alleen herkent als ze bij ons is of heel toevallig door iemand die ijshockey volgt, dit is een verademing. We komen weer uit naast de Big Ben, lopen over de brug naar de London Eye.

“You think we can ride it?”: vraagt ze enthousiast. “Absolutely the line isn’t that long at all”. Om 12 uur staan we in een cabine samen met vier andere mensen. Adeline kijkt haar ogen uit terwijl we langzaam omhoog gaan, ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf ook nog nooit in de London Eye ben geweest. Adeline trekt me weer naar zich toe, “Look there is the palace”. In de verte kan je inderdaad Buckingham Palace zien. “And over there is your place”. Zo wijst ze nog meer dingen aan die ze herkent niet dat het er veel zijn. “It wasn’t as high as it looks”: pruilt ze als we weer op de grond staan. “Can’t help that you’re used to high places Miss-I-have-seen-half-the-world”. “Hahaha very funny, babydoll”. “Let’s continue our wonderful tour, Milady”, ik strek mijn arm naar haar uit. “Wonderful it is indeed, good sir”, ze haakt haar arm weer in de mijne en ik neem haar mee naar Waterloo station. Adeline spreekt nogmaals haar liefde voor de subway uit, “I understand why we can’t have one but it’s such great transport”. “Really, why not?”: vraag ik en mijn aardrijkskunde les begint. De hele weg in de metro, wel helemaal 3 minuten, praat Line over de grond laag van Nederland om mij duidelijk te maken waarom ze er geen metro kunnen bouwen. “So if I understand correctly, half of your country is man made and official under sea level”. “Yep why do you think Dutch people build the best dam’s”, ze knipoogt met een lach. Ik neem Line over de route langs de Theems, Adeline huppelt naast me terwijl ze ‘London bridges neuriet. “We should take a picture at front of the bridge”. Adeline heeft haar telefoon alweer in haar handen, “Great idea”: zegt ze en komt naast me staan. Als ik de foto maak drukt Adeline een kus op mijn wang. “I like it”: lacht Line, “I will sent it to you later”. “I would like that”. Samen lopen we over de brug en dan naar de Tower of London. “We could go have a look inside it’s not that crowded”: stel ik voor, Line knikt enthousiast. Binnen neemt Adeline haar schetsboek uit haar tas en loopt met potlood in hand langs de vitrines. “What are you doing?”: vraag ik haar. “The jewels I could make outfits based on them”. “Oh right fashion major”. Ik blijf vergeten dat Adeline gewoon naar school gaat enzo. Zo dwalen we een tijdje in the Tower rond, Adeline schets en ik kijk wat ze doet. Tegen vijven lopen we the Tower weer uit. “So what’s next mister tour guide”: Adeline kijkt me afwachtend aan. “I’m going to take you somewhere special”. Adeline rolt met haar ogen om mijn vaagheid maar ze lacht en volgt. In Towerhill metro station nemen we de circle line naar Moorgate en daar stappen we over op de Northern line. Adeline bekijkt het spoor van de Northern line, ze draait naar mij toe, “We’re going to Camden town right?”. “How did you guess that?”. Adeline lacht triomfantelijk en wijst naar het bord waar alle stops opstaan. Nu rol ik mijn ogen, had ik moeten weten.

We stappen uit in Camden town en beginnen met lopen, Camden staat bekend om zijn eet tenten. Adeline kijkt haar ogen uit niet alleen vanwege de diverse restaurant ze hebben er ook veel kleding en souvenir winkeltjes. Voor een gebouw met een stenen vliegtuig op de gevel blijft ze stil staan. “Wanna look inside?”: vraag ik haar, ze knikt en loopt naar binnen zonder naar me te kijken. De winkel hangt vol met leren jackets en andere kleding zoals jurken. Vrolijk kijkt ze er rond, uiteindelijk koopt ze een rood leren jasje. “This store is awesome, let me take a pic for mom”. Ze neemt een paar foto’s van het winkeltje en we lopen verder. Het is nu ongeveer 6 uur en beide zijn we toe aan diner. “Niall there please, I know it’s cliché but I need to eat it”, Adeline wijst naar een 60’s themed fish and chips restaurant. “Sure whatever you want”. “Yeah”, dit levert me een kus op mijn wang op en Adeline die me er naar binnen sleept. We worden geplaatst aan een tafel naast het raam en nadat Adeline de waitress had gecomplimenteerd op haar jurk zijn we weer met zijn twee. “I still can’t believe nobody seems to recognize me”: fluister ik. “Don’t jinx it”, knipoogt Adeline. Ze is helemaal blij over haar fish and chips met mini potjes saus. Na het eten struinen we nog even door Camden. Adeline is lyrisch over alle kleding winkels en alle ideeën die het haar geeft. “Look animal shaped bags”. “Vintage dresses”. “That would make a great Halloween outfit”. “Women pea coats woah”. “Line I know you are having fun but we should head to the airport now”: onderbreek ik haar. Ze kijkt me aan een ondeugende twinkel in haar ogen, “Right the airport, let’s go”. We gaan terug met de Northern line naar Waterloo station daar stappen we over op de Bakerloo line naar Paddington station. Daar maken we de overstap naar Heathrow express line naar het vliegveld. Adeline gaat trots over de foto’s die ze vandaag heeft gemaakt en stuurt de meeste door naar mij zodat ik ze ook heb. Ineens voel ik een gewicht op mijn schouder, Adeline. “I had a wonderful time today, I hope to visit London soon again”: zegt ze en gaapt. Ik wrijf over haar hoofd, “I hope so too, there is still more to see”. De rest van de metro rit zitten we in stilte, genietend van elkaars aanwezigheid.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen