Foto bij 7.4

Connor lag op Eli’s schoot en genoot van Eli’s handen die door zijn haren woelden. Wat had hij dit gevoel gemist. Wat had hij Eli’s handen gemist. Hij was bijna vergeten hoe teder die ruwe handen konden zijn als Eli een klein beetje zijn best deed.
      ‘Heb je nog met Rowan gesproken?’ vroeg Eli. ‘Nadat we het hebben bijgelegd, bedoel ik.’
      ‘Ik heb al een tijdje niet meer met Rowan gesproken,’ zuchtte Connor. ‘We hebben dingen tegen elkaar gezegd die je niet tegen elkaar hoort te zeggen.’
      ‘Wat voor dingen?’
      Connor dacht diep na over wat hij nu ook al weer had gezegd om zo’n reactie te veroorzaken bij Rowan. Toen hij twee maanden geleden terugkwam van de begrafenis van zijn vader, waar hij buiten aan de deur had blijven wachten, zittend op de grond, terwijl hij alleen de klokken hoorde luiden, wist hij dat Rowans reactie logisch was. Op dit moment was hij echter bijna vergeten waarom Rowan zo kwaad was geweest. Bijna… want plotseling viel het hem te binnen.
      ‘Ik zei dat ik vond dat Rowan beter in zijn cel was blijven rotten, en Rowan nam het persoonlijk op, dus hij werd boos. Toen ik daarna terugkwam bij hem, zei hij dat ik weg moest blijven. Of dat zei hij niet, maar het kwam er een beetje op neer. Rowan en ik, dat ging een paar dagen goed. Nu ik even wat afstand van hem heb genomen besef ik opnieuw dat hij… een tikkende tijdbom is, die ieder moment kan ontploffen.’
      ‘Ik denk nog steeds dat hij alles en iedereen naar zijn hand probeert te zetten,’ mompelde Eli. Hij drukte een kus op Connors voorhoofd en streelde nog wat over zijn hoofd. ‘Je moet me beloven dat je voorzichtig bent bij hem, oké? Als je hem kunt vermijden, doe dat dan. Kun je het niet, zorg dan gewoon dat hij je niet te pakken krijgt. Hij is zo glibberig als een aal, je kunt hem gewoon niet te pakken krijgen. Of dat gevoel heb ik toch met Rowan. Zelfs al betrap je hem op heterdaad, dan nog weet hij op de een of andere manier altijd te ontkomen.’
      Connor grinnikte even, waardoor hij al had verraden dat het om een grap ging nog voor hij de woorden uitsprak. ‘Wel, Rowan heeft de charme, neem dat van mij aan.’
      Eli rolde met zijn ogen, maar keek daarna weer met een serieuzere blik – een onzekere blik zelfs. ‘Was hij goed in bed?’
      ‘Je bent echt heel erg goed in de romantische mood verpesten, Eli,’ bromde Connor. ‘En wat ik in mijn bed doe, blijft in mijn bed. Ik ga toch ook niet aan Rowans neus hangen hoe goed jij bent?’ Connor rolde van Eli’s schoot en kroop op zijn meest verleidelijke manier tegen zijn lichaam aan.
      ‘Dus hij is goed?’
      Connor staakte iedere beweging en grijnsde spottend. ‘Wat, is je trots gekrenkt.’ Connor kroop weer wat dichter en kuste Eli zoals ze elkaar hoorden te kussen. Dit was alles, dit was perfect. ‘Maak je geen zorgen,’ zei Connor. ‘Ik wil alleen maar jou.’
      Ze kusten elkaar opnieuw – en opnieuw. Alles was zoals het hoorde te zijn. Dit was het. Dit was hoe het sprookje hoorden te eindigen, met Connor in Eli’s armen.
      Maar zo zou het niet eindigen en dat wist Connor zelf ook. Hij wilde het niet beseffen, hij wilde er niet aan denken, maar een gevoel kon je niet verdringen. Wat hij ook deed: een deel van Eli’s hartelijkheid was verdwenen en zijn lichaam voelde niet zoals het eerder had gevoeld.
      Connor vroeg zich af of het nog steeds dezelfde Eli was die hij nu omhelsde.

Rowan moest een sprintje trekken om Laila in te kunnen halen en haar even tegen te houden. Ze leek aangenaam verrast toen ze zijn gezicht zag, en zijn handen op haar schouders voelde. ‘Hoi, Rowan. Waaraan heb ik het genoegen?’
      Rowan probeerde te glimlachen, maar glimlachen was niet bepaald zijn sterkste kant. Op zijn gezicht verscheen niet meer dan een wankel lijntje. ‘Als je mij een genoegen kunt noemen.’ Hij zuchtte, schoof zijn eigen sarcastische opmerking aan de kant en zei: ‘Ik moet je nog feliciteren.’ Hij wees naar haar buik, al was dat misschien niet zo’n subtiele zet. ‘Met de baby.’
      ‘Hoelang wist je het al?’ vroeg Laila, terwijl ze hem met die kritische ogen van haar aanstaarde en haar paraplu tegen haar schouder zette.
      ‘Vanaf dat het kind verwekt werd.’
      ‘Is dat waarom je zo hard je best hebt gedaan om River te vermijden? Hij vindt het niet fijn, dat je hem zo ontwijkt.’
      ‘Wat? Krijgt hij soms spijt dat me niet heeft laten wegrotten nu ik opeens niet meer naar zijn pijpen dans?’
      Laila schudde haar hoofd. ‘Zo is River niet en dat weet jij ook.’ Haar blik stond ietwat bezorgd, al kon Rowan niet zeggen of ze bezorgd was om hem, of om de dingen die hij zou kunnen veroorzaken. ‘Ga je hem ook nog feliciteren? Dat zou hem deugd doen.’
      ‘Iedere keer wanneer ik River zie…’ Rowan klemde zijn kiezen op elkaar. ‘Dan denk ik aan hoe gelukkig hij is zonder mij, en hoe ik hem nooit zal kunnen krijgen. Het is pijnlijk. Té pijnlijk. Ik denk eraan om te vertrekken, Laila.’
      ‘Ik kan je niet stoppen, maar denk er nog even over na, oké?’ Ze wreef even over zijn schouder en gaf hem een korte, krachtige omhelzing. ‘Weet dat River en ik jouw aanwezigheid heel erg waarderen, ook al ben je de laatste tijd niet zoveel bij ons. River mist je, ik mis je, ook al kennen we elkaar niet zo goed. We zouden elkaar iets beter leren kennen, niet? Iedereen zou elkaar een beetje beter moeten leren kennen, misschien zouden er dan iets minder spanningen zijn.’
      Rowan liet een lange pauze aanslepen. Normaal gezien was hij eerder een praatgraag type. Hij hield niet van stiltes, dat gaf hem een uiterst ongemakkelijk gevoel. Iedere keer wanneer er een stilte begon, had hij het gevoel dat hij nooit meer de kans zou krijgen om opnieuw te praten, zoals hij vijftien jaar geleden opeens ook werd bestolen van iedere gelegenheid tot een gesprek. ‘Als je wilt dat iedereen elkaar beter leert kennen,’ begon Rowan uiteindelijk, ‘ga je dan ook vertellen dat je best wel een heel sterke tovenares bent?’
      Laila leek helemaal niet onder de indruk. Rowan had wel kunnen voorspellen dat ze al had vermoed dat Rowan haar geheim had gekend.
      ‘Vind je het erg als ik dat nog even geheim houd?’
      ‘Waarom zou je dat willen?’
      ‘Mannen, of het nu gaat om ridders, prinsen of gewoon het boerenvolk, voelen zich altijd enorm goed als ze vrouwen in nood kunnen redden of beschermen. Ze voelen zich eervol en trots. Het is totaal niet aantrekkelijk als een meisje, een prinses nog wel, zichzelf kan beschermen.’
      ‘Ik dacht dat jij niet deed aan je zorgen maken om de meningen van anderen?’ Dat was precies de reden waarom Rowan haar niet volledig haatte, ondanks het feit dat ze River van hem had afgenomen. Ze had een krachtige geest en liet zich niet zomaar doen door anderen. Ze stond voor haar waarden, en dat was iets wat haar charme en uitstraling had bezorgd.
      ‘Dat doe ik ook niet, maar ik beland liever niet op de bandstapel.’ Ze glimlachte, zoals alleen zij kon glimlachen. Rowan was er zeker van dat ieder mens op deze planeet betoverd kon worden door een glimlach als de hare – ze was prachtig, ook al was haar uiterlijk niet aantrekkelijker dan dat van de gemiddelde vrouw.
      Laila deed een poging om weer verder te wandelen, maar Rowan hield haar nog even tegen door haar bij haar bovenarm vast te nemen. Verrast keek ze achterom. ‘Is er nog iets wat je wil weten?’
      ‘Jouw magie, hij huist in die paraplu, toch?’
      Laila knikte. ‘Die paraplu is inderdaad mijn magische voorwerp. Tovenaars hebben dat nodig, een magisch voorwerp. We hebben niet het geluk dat we magie kunnen laten ontstaan uit onze vingertoppen. En een staf leek me net iets te standaard. Waarom is deze info relevant?’
      ‘Weet jij, als mede-tovenaar, in welk voorwerp Eli’s magie schuilgaat?’
      Laila hield haar hoofd even scheef. ‘Eli? Connors partner?’ Ze fronste diep. ‘Ik had niet eens door dat hij een tovenaar was. Hij is vast niet extreem sterk, of vergis ik me? Sorry, ik heb geen idee waar zijn krachten in verborgen zitten.’
      Rowan keek haar na terwijl ze wegliep en voelde hoe het onheil boven het paleis hing.
      Hij zou vertrekken. Niemand zou hem kunnen stoppen.

Reacties (2)

  • Value

    but.... who is the bad witch

    3 jaar geleden
  • Long

    Oh god.
    Laila blijft geweldig though.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen