Foto bij 9.2

Laila was erin geslaagd een barrière op te stellen met haar paraplu, maar tot haar grote spijt was haar bubbel niet groot genoeg geweest om haar volledige rechter been te omvatten, waardoor het vlees tot op haar knie haast volledig was weggevreten. Er hingen enkel nog een paar lapjes vlees aan het bloederige bot. Rowan vermoedde dat Laila het niet eens meer voelde wanneer de vlinders opnieuw neerdaalden om zelfs die laatste restjes van haar bot te rukken.
      Laila’s gezicht was een mengeling van afschuw en concentratie. Ze moest enorm veel pijn hebben nu haar been weggevreten had, maar daarvan was er niets te zien. Het enige waarnaar ze keek, waren de vlinders voor zich. Rowan had nog nooit zoveel haat gezien voor een stel vlinders. Daarnaast was ze ook sterk geconcentreerd. Rowan wist dat ze hetzelfde probleem had als hem; met een paraplu als magisch voorwerp zou het simpel moeten zijn om snel een koepel te vormen, maar Laila was enkel in staat geweest een onvolledige bubbel te vormen en aan haar geconcentreerde blik te zien moest ze enorm veel moeite doen om haar bescherming in stand te houden.
      Meteen vergrootte Rowan zijn koepel een beetje en liet hij Laila binnen. Pas toen ze de groenige schijn zag voor haar witte bubbel, waagde ze het om rechts van haar te kijken. Er vormde zich een wanhopige glimlach rond haar lippen toen ze Rowan zag. Ze liet haar paraplu zakken en haar bubbel verdween.
      ‘Wat is er gebeurd?’ schreeuwde Connor. Rowan wenste dat hij iets stiller zou zijn. ‘Wat is dat voor paraplu? Ben je ook een heks?’
      ‘Een tovenares,’ corrigeerde Rowan, ‘maar dat doet er niet toe.’ Hij hurkte bij Laila’s rechterbeen. ‘We moeten hier iets aan zien te doen.’
      ‘Kun je je flashy genezende gave niet inzetten?’ vroeg Connor.
      ‘Ik heb amper een genezende gave, dat heb ik al verteld. Ik ben er weken mee bezig om iets als dit te herstellen, en als ik dat wil doen, heb ik al mijn magie nodig. Zeg maar bye bye tegen de koepel en hallo tegen gekke Max.’ Rowan riep een bijl op en binnen een paar seconde had hij een bijl in zijn handen. Zijn lichaam trilde. Hij had dit nog nooit eerder gedaan. Buiten Connors vader (en Max in het gevecht) had hij nog nooit eerder iemand opzettelijk pijn gedaan. Zeker nu Laila er al zo zwak bij lag, kwam het hem zwaar.
      ‘Wat ga je doen?’ vroeg Connor geschokt. Hij probeerde de bijl uit Rowans handen te rukken, maar Rowan gaf niet mee.
      ‘Ik ga haar been eraf hakken, jij ezel.’
      Connor schudde zijn hoofd. ‘Wat voor gek plan is dat! Dan bloedt ze dood!’
      Rowan liet een diepe zucht over zijn lippen rollen. ‘Niet als ik de wonde meteen dichtschroei.’ Hij duwde Connor aan de kant, hield hem op één plek vastgepind met zijn magie en zette de bijl op een punt vlak onder Laila’s knie. ‘Het spijt me,’ zei hij, terwijl hij Laila amper durfde aan te kijken.
      Hij moest twee keer stevig hakken voordat het bot brak en hij haar been volledig in tweeën was gebroken. Laila gaf geen kik. Ze gilde niet zoals je zou verwachten van een prinses. Even vreesde Rowan dat ze haar bewustzijn verloren had, maar toen hij omkeek, zag hij hoe ze op de mouw van haar trui beet en hem met een dankbare blik aankeek.
      Connor had gelijk gehad: ze verloor meteen bakken bloed, en omdat ze al veel bloed had verloren, voelde Rowan dat de tijd drong. Hij verwarmde het ijzer van de bijl en drukte het tegen de wonde. Dit keer liet Laila een paar gedempte kreten ontsnappen, maar echt gillen deed ze niet.
      Zodra de wonde volledig gedicht was, nam Rowan Laila in zijn armen. Ze voelde licht als een veertje en zag eruit als iemand die op het punt stond om te sterven. Plotseling dacht Rowan terug aan die ene keer dat hij samen met Connor een verzwakt babymuisje had gevonden in de tuin. Ze hadden er alles aan gedaan om het beestje te redden en Rowan was dagen en nachten bij de doos blijven zitten, maar uiteindelijk werd het muisje niet beter en stierf het toch. Rowan vreesde dat dit ook zo zou eindigen, dat Laila, wat ze ook probeerden, zou sterven.
      Misschien wilde het lot gewoon niet dat ze leefde.
      Rowan wist niet wat hij moest doen, keek naar links en naar rechts voor een uitweg, maar zag niets meer dan duisternis, behalve het licht van zijn eigen koepel.
      ‘Rowan,’ fluisterde Laila met alle kracht die ze nog had. ‘De baby…’
      Snel, maar toch heel voorzichtig, legde Rowan haar op de grond. Daarna zette hij zijn oor tegen haar buik en luisterde. In het begin hoorde hij niets en vreesde hij dat het kindje inderdaad was gestorven, maar slechts een paar seconden later hoorde hij het zwakke hartslagje en begon hij de energie van het baby’tje te voelen. ‘De baby is oké,’ stelde Rowan haar gerust.
      Vervolgens hees hij haar weer omhoog en droeg hij haar zoals een prins een prinses zou dragen in een romantische film. Alleen was er helemaal niets romantisch aan dit verhaaltje.
      Rowan bevrijdde Connor. ‘Dat was niet fijn!’ riep Connor. Hij zag er weer uit zoals hij altijd was geweest: een betweter die altijd iets te enthousiast was – vooral over zichzelf. ‘Doe dat alsjeblieft nooit meer, oké?’ Het was alsof Connor heel snel had besloten dat hij zijn nieuw verworven informatie zou verdringen.
      Rowan schudde zijn hoofd. ‘Nooit meer,’ beloofde hij. ‘Maar hoe dan ook, we moeten Laila naar een veilige plek brengen. Ze heeft rust nodig.’ Plots ging er bij Rowan een lichtje branden. ‘Connor, volg mij!’ Rowan daalde af naar de kerkers en voordat hij het wist, stond hij voor zijn eigen kerker. Zoals verwacht had de Zwarte Vloed de cellen nog niet weten te bereiken en Rowan wist dat wat er ook zou gebeuren, zijn cel het best beveiligd was. Hij opende de deur, legde Laila op de grond en trok zijn jas uit, zodat hij die over haar heen kon gooien.
      ‘Je gaat haar in de kerker dumpen? Rowan, dit is niet het moment om jaloers te worden en jouw concurrent in de liefde uit te schakelen! Ze is zwanger, verdomme!’
      ‘Ken jij een plek in het kasteel die beter bestand is tegen rampen?’ vroeg Rowan. ‘Zo ja: vertel het me maar. Ik kan haar niet de hele tijd rond sleuren en ondertussen de wereld redden. Dat kan ik niet aan én dat kan zij niet aan. Ze heeft rust nodig. En medicijnen.’ Rowan beet op zijn nagel en dacht na over een manier om medicijnen te vinden, maar had geen idee waar de koning zijn medicijnkast had neergezet. Bovendien… Zelfs al vond hij medicijnen, dan nog wist hij niet wat hij Laila kon geven, en al zeker niet hoeveel hij haar kon geven.
      ‘Ik red het wel.’ Laila probeerde zichzelf recht te zetten, maar werd door de pijn gedwongen om terug te gaan liggen. ‘Ga River alsjeblieft zoeken,’ smeekte ze. ‘Ik wil niet dat mijn kind opgroeit zonder vader. Ik red het echt wel. Ik ben een sterke tovenares, onderschat me niet.’ Laila glimlachte, al werd haar glimlach teniet gedaan door de zweetdruppels op haar hoofd en de pijn in haar ogen. ‘Je hebt de prinses al gered, Rowan.

Reacties (2)

  • Long

    Ah man, tranen in m'n ogen na de laatste zin though.

    3 jaar geleden
  • Grace

    oooh, wow wat heftig allemaal!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen