Foto bij 9.3

Je was beter bij Laila gebleven,’ zei Rowan, die duidelijk moeite moest doen om aardig te blijven tegen Connor. Bij nader inzien vond hij depressieve Connor toch een stuk fijner. Nu vroeg Rowan zich constant af of Connor vrede had met de moord op zijn vader, of gewoon deed alsof om Rowan er later in te kunnen luizen.
      ‘Om wat te doen? Mocht haar toestand verergeren: ik kan niets. Ik kan geen medicijnen zoeken, ik kan niet eens naar buiten…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Trouwens… als Eli het overleefd zou hebben, dan is dit de plek waar hij naartoe zou komen, daar ben ik zeker van.’
      ‘Waar denk je dat hij zou beginnen te zoeken?’ vroeg Rowan. Hij had een doel nodig. Hij moest ergens naartoe, maar hij had geen idee welke plek hij het eerste moest afzoeken op zoek naar River en de rest.
      ‘De tuinen,’ zei Connor.
      ‘Gaan we daar even een kijkje nemen dan?’ stelde Rowan voor. Hij begon de weg naar de tuinen te volgen. Een normaal mens zou waarschijnlijk verloren lopen in deze zwarte massa, maar Rowan kon zijn magie inzetten om toch net iets meer te zien in de duisternis.
      ‘Rowan…’ begon Connor op de achtergrond, terwijl Rowan zich focuste op de weg naar de tuinen. ‘Wat was dat met Laila? Ik wist niet dat ze een tovenares was.’
      ‘Niemand wist het. Ze is een vrij sterke tovenares zelfs.’ Rowan wist niet of hij dit moest vertellen, maar hij deed het toch. ‘Daarom maak ik me grote zorgen. Ze is sterk, maar ze kon zich alleen maar beschermen met een bubbel… Een slordige bubbel nog wel. Dat betekent dat ze sowieso werd overvallen, maar ook dat haar magie op de een of andere manier geblokkeerd wordt. Net… zoals de mijne.’
      Connor bleef abrupt staan. ‘Je magie wordt geblokkeerd?’
      Rowan knikte. ‘Niet zo fel als Laila’s magie, maar ik voel dat ik niet alles kan. Het is alsof iemand letterlijk een deel van mijn magie op inactief heeft gezet. En daardoor denk ik dat… dat zij, de heks die dit alles veroorzaakt heeft, ook hier is.’
      Connor schudde zijn hoofd. ‘Maar… waarom?’
      ‘Ik weet het niet.’ Rowan draaide zich naar Connor om. ‘Ik weet niet meer dan jij weet. Zij is hier, en wat haar plannen zijn… Ik weet het niet, maar ze heeft zichzelf verzekerd van haar winst door alle magie die gunstig zou kunnen zijn voor de mensen hier te beknotten.’
      ‘Wat doen we dan als we haar tegenkomen?’
      ‘We hopen dat we haar niet tegenkomen.’ Rowan begon weer langzaam te bewegen, gedreven door de gedachte aan River. ‘En als we haar tegenkomen, kunnen we alleen maar hopen dat we een kans krijgen om te vluchten.’
      ‘Maar kun je dan echt… niets doen om haar te verslaan en de Zwarte Vloed te stoppen? Wat gaan we zelfs doen als we iedereen gered hebben?’
      Rowan schudde zijn hoofd. ‘Een groot gedeelte van mijn vaders magie zit nog steeds in River.’ Rowan legde zijn hand op zijn hart, probeerde contact te leggen met River, maar faalde, waardoor hij nog steeds niet wijzer was. Hij kon er alleen maar vanuit gaan dat zijn magie zou terugkeren als River zou sterven, dat gaf hem toch een beetje hoop. ‘Een ander deel zit in Max.’ Ook Max probeerde hij te bereiken. Daarbij had hij iets meer succes. Een seconde lang kwam de lijn door, voelde hij dat Max nog leefde en serieus in de penarie zat. Daarna viel de verbinding weer weg. ‘Max zit buiten,’ meldde Rowan.
      Connor lichtte op. ‘Dan gaan we toch naar buiten! Dan hebben we al één iemand meer. Op dit moment ben ik gewoon blij met eender wie we vinden – zolang we maar iemand vinden. Het maakt me enorm bang om te denken dat wij de enige zouden z…’
      ‘Ik denk dat we beter niet naar buiten kunnen.’ Rowan had zo zijn redenen. Het was niet dat hij Max niet wilde helpen; hij vreesde gewoon dat hij hem niet kon helpen. Wat daarbuiten gaande was, was meer dan de Zwarte Vloed. Het was de horror die je in je ergste nachtmerries zag. Het waren monsters in de vorm van mensen. ‘Zij is daar, Connor.’
      ‘Ga je Max laten sterven?’ gilde Connor. Hij nam Rowan bij zijn schouders beet en trok hem naar zich toe. Daarna zette hij zijn hoofd tegen dat van Rowan. ‘Je bent een sterke heks,’ zei hij alsof het een of ander ritueel bedroeg. ‘Je bent een sterke heks.’ Oké, nu werd Rowan toch een beetje ongemakkelijk. Wat was dit? Een oproep tot de god van zelfzekerheid? ‘Je bent een heel sterke heks, dus toon het eens nu je de kans hebt. Je gaat jezelf toch niet laten doen door een of andere tweedegraads heks die opeens komt zeggen: “Hey, ik ben de baas.” Nee, dat doen we niet. Je bent verdomme de sterkste heks die ik ken, dus laat je niet zo doen en verbreek die verdomde blokkade en maak die stomme andere heks af.’
      Rowan maakte zich los van Connor. ‘Sommige dingen zijn gewoon niet mogelijk, Connor.’
      ‘En wat als River daarbuiten is?’ hield Connor stand. ‘Ga je hem ook gewoon aan zijn lot overlaten?’
      Rowan kromp in elkaar. Natuurlijk kon hij River niet aan zijn lot overlaten. Hij hield meer van River dan hij ooit van iemand anders had gehouden. Hij zou zijn leven voor hem geven moest dat nodig zijn. Maar hij kon zijn leven niet verliezen voordat River gered was. ‘Ik weet niet wat ik moet doen, Connor…’ biechtte Rowan met pijn in het hart op. ‘Ik weet het echt niet.’
      ‘Wel, gelukkig heb je mij. Ik weet wat je moet doen. Je gaat naar buiten, je laat die stomme heks een poepie ruiken en je redt iedereen – inclusief River.’
      Rowan lachte met weinig vertrouwen in het plan. Toch bewoog hij in de richting van de tuinen, om het te proberen. Want dat was het enige wat hij kon doen om Yangarië te redden – dat was het enige wat hij kon doen om River te redden.

Reacties (1)

  • Long

    YES GO ROWAN

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen