Foto bij Crushing

Het plaatje hierboven staat er vooral bij omdat ik het gewoon te schattig vind. Stiekem had ik dit in mijn hoofd terwijl ik dit schreef: https://www.youtube.com/watch?v=1r6CfpKW0t4 (vooral het einde). Verder heb ik hier niks te zeggen, want dit hoofdstuk bestaat uit wat ik wilde zeggen, denk ik.

Ik wilde het allemaal veel romantischer opschrijven. Ik had prachtige zinnen bedacht, zoals: 'Ik heb je nooit durven zeggen dat jij misschien wel mijn jij was'. en: 'Je weet niet dat ik tranen om je gehuild heb'. Ik denk echter niet de dat ik ze moet gebruiken, maar dat ik beter gewoon kan opschrijven wat ik voel, zonder eromheen te draaien.

Dit is als het ware het gevolg op Just because I like you doesn't mean I want to snog your face'. Spoiler: er is sindsdien nog niks gebeurd in mijn niet-bestaande liefdesleven en de jongen die ik daarin noem is nog steeds leuk. Ik weet niet zo goed wat ik erover moet denken en vandaar dat ik het maar opschrijf.

Ik denk niet dat ik verliefd op hem ben, met als voornaamste reden dat ik denk dat als iemand me nu zou vragen of ik verliefd was, ik met 'nee' zou antwoorden. Ik heb altijd het idee gehad dat ik wel zou moeten weten dat het verliefdheid was als ik écht verliefd was, maar correct me if I'm wrong. Misschien kan ik dit nog niet zeggen, omdat ik nooit echt verliefd ben geweest.
Voor mijn gevoel komt het bij vlagen. Er zijn momenten dat ik met hem kan praten alsof er niks aan de hand is. We zijn ook gewoon vrienden, geen beste vrienden, die met zijn tweeën afspreken vrienden, maar wel vriendengroepvrienden. Dat zijn misschien nog wel de momenten die ik het leukste vind, want dan voelt het als: zie je wel, ik vind hem ook gewoon alleen maar leuk als vriend, net als al mijn andere vrienden.
En dan zijn er de momenten dat ik opeens niet meer kan stoppen aan hem te denken. Dat ik net iets te veel naar foto's van hem kijk of dat ik oogcontact met hem probeer te zoeken of per se bij hem probeer te zijn. Soms denk ik even dat er iets zit in ons oogcontact en laatst had ik het gevoel dat ik iets, misschien wel vlinders, voelde terwijl ik naast hem zat. Het voelde zo fijn. Ik weet soms niet wat ik tegen hem moet zeggen, zeker als we alleen met zijn tweeën zijn, maar ach, dat heb ik met iedereen weleens, omdat ik gewoon niet zo goed ben in één-op-ééngesprekken.
Soms denk ik echter ook dat het misschien meer het idee van hem is dat ik leuk vind. Er komt een jongen voorbij die aardig, lief, muzikaal en best knap is en opeens vind ik hem leuk, omdat hij in het plaatje past dat ik als hopeloze romanticus voor me uit had gehouden. Vroeger zocht ik naar tekens waarom hij misschien wel eens de ware zou kunnen zijn, ondanks dat ik niet in zulke tekens geloof: zie je wel, ik had hem in principe al eens eerder in mijn leven tegen kunnen komen, om deze en deze reden, zou dat niet iets kunnen betekenen? Dat terwijl er genoeg redenen zijn om aan te nemen dat ik niet bij hem pas, zoals het feit dat ik waarschijnlijk beter iemand kan hebben die net als ik een avondmens is, dat hij waarschijnlijk gek zou worden die zo ongeorganiseerd, chaotisch en af en toe hyperactief is als ik en dat ik waarschijnlijk het het beste iemand zou kunnen hebben die niet aan plannen en gewoontes hecht.
Ik zou niet zo teleurgesteld moeten zijn als hij niet komt naar dingen waar hij misschien anders wel zou komen of jaloers moeten zijn op mensen die hem vaker zien of spreken en meestal kost dat ook niet zo'n moeite, maar soms gewoon wel.

Ik weet niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Aan de ene kant denk ik dat er allang iets gebeurd was als er iets had moeten gebeuren en dat de kans groot is dat hij mij niet leuk vindt op die manier, omdat hij het anders vast wel had laten merken, op de een of andere manier. Aan de andere kant hoor ik vaak genoeg om me heen verhalen van mensen die elkaar al een tijd kenden en vervolgens pats boem opeens wel een stel waren. Er is altijd in me een kleine versie van mezelf die hoop blijft vasthouden dat er misschien toch wel een kans voor ons is en ik denk dat het daarom nog niet is overgewaaid.

Het was aan het begin leuk en spannend. Het was: 'hé, dit gevoel ken ik nog niet zo goed', en: 'fijn om bij hem te zijn'. Nu is het nieuwe weg en maakt het een stuk minder leuk, vooral verwarrend, soms frustrerend, maar soms toch ook wel weer oké. Ik heb inderdaad tranen gehuild, al weet ik niet of het echt liefdesverdriet was. Soms ben ik ook gewoon nou eenmaal emotioneel.

Ik heb geprobeerd afstand te houden, om over hem heen te komen, maar toen besefte ik dat ik helemaal niet wilde. Ik heb geprobeerd het subtiel te laten merken, maar die subtiliteit is blijkbaar niet mijn sterkste punt. Het is meer alles of niets en daarmee dan meestal niets, omdat ik die alles niet durf te geven. Ik ben vaak bang dat ik te veel aan mensen ga plakken en ze dan ga irriteren. Misschien dat ik hem wel afschrik als ik te duidelijk ben.
Ik durf het hem ook niet te vertellen. Daar ben ik te verlegen voor. Niet bang voor de afwijzing, maar meer het idee dat ik mezelf belachelijk maak.

Het is een crush en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Zou ik willen dat ik het wist? Weet ik niet. Misschien is het het beste om maar gewoon met de flow mee te gaan en te kijken hoe alles op mijn pad komt. Ik geloof dat dingen zo meestal wel het beste op hun pootjes terechtkomen.

Reacties (2)

  • TAMOCHi


    Ik vind het zo mooi dat je ondanks dat je het niet wilt toegeven, je wel durft te zeggen dat hij meer in je losmaakt dan alleen vriendschappelijke gevoelens.
    En misschien is dat niet altijd fijn, maar het gevoel dat het je geeft is waarschijnlijk ook een fijn gevoel.
    En dat fijne gevoel moet je vasthouden.
    En het komt allemaal wel op z'n pootjes terecht, zoals je zelf ook al zei.
    Ik denk dat je vanzelf wel uitvind of er meer inzit dan alleen vriendschap, of dat het gevoel voorbij gaat!
    'x

    4 jaar geleden
  • Chasing1D

    Vooral eerst, geniet van dat fijne gevoel dat het je geeft. het klinkt inderdaad meer als een crush dan echt verliefd te zijn. Je vindt hem leuk, hij heeft iets, heeft eigenschappen dat je wel aanspreken en dat is helemaal oké! zo ontdek je ook weer wat jij fijn vindt, al denk je dat jullie misschien helemaal niet bijeen zouden kunnen passen of dat het niet kan overlopen naar verliefdheid, maar geniet vooral van wat het nu is, ook. als jullie wat meer gaan praten of naar elkaar toe groeien, dan kan het zijn dat dat wel gebeurd, uiteraard (:
    Ik denk, omdat je nog nooit dit gevoel hebt gehad, dat je ergens onbewust het gevoel had dat je na al die jaren een crush op iemand hebt, je daar ook op verliefd zou worden en dat daar de tranen van komen, omdat je ergens het idee hebt dat dat niet zo gaat komen? geen idee of het je helpt of zo. maar ga er inderdaad gewoon in mee, het komt wel op zijn pootjes terecht (:

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen