Foto bij 153.

Brimes-lovers, verzamel je! Hét hoofdstuk waar we allemaal op gewacht hebben!

Britta Nina Waldner

De volgende ochtend was ik als van laatste wakker van de meiden. Alle bedden waren al leeg en op de meeste stonden al volledig ingepakte hutkoffers. Oja, vandaag gingen we terug naar Londen. Het was namelijk vakantie. Gelukkig had ik gister mijn koffer al ingepakt, wetende dat ik liever de ochtend langzaam opstartte en al helemaal als ik zoveel had gedronken als gisteravond. Ik had namelijk echt veel te veel gedronken, nadat ik was teruggekeerd van McGonagall's kantoor. Ik herinnerde me nog vaag dat ik H heb verteld wat er was gebeurd en dat ze niet erg vrolijk reageerde. Dat kwam vast omdat ik haar midden in de nacht had gewekt. Dat kon ik haar dan ook niet kwalijk nemen. Ik zou ook pittig boos zijn als iemand me midden in de nacht ging wekken.
Ik rekte me uit en stond op. Nadat ik me had aangekleed en er fatsoenlijk uitzag, verliet ik de slaapzaal. In gang voor de Great Hall zag ik James staan. Het was nu of nooit. Ik moest hem vertellen hoe ik me voelde. Nu kon het. Hij was namelijk weer zichzelf, hopelijk. Diep ademde ik in en uit, terwijl ik al mijn moed verzamelde. Ik liep recht op hem af, zonder te aarzelen. Natuurlijk was ik zenuwachtig hoe hij ging reageren, maar dat deed me niets. Hij stond samen met Koen en Toby, waarschijnlijk over wat er de vorige avond was gebeurd. Over de hele toestand rond Cecilia's vervloekte ring. Hij zag me niet aankomen, wat zo dadelijk enkel voor een groter verrassingseffect ging zorgen. Ik overbrugde de laatste stappen tot ik bij hem was en duwde hem met mijn rechterhand tegen de muur waar hij tegenaan geleund stond. Voordat hij iets kon zeggen of kon doen, had ik mijn lippen al op de zijne geduwd. Automatisch sloot ik mijn ogen en hij deed hetzelfde. Na enkele seconden verbrak ik de kus en keek hem strak aan in zijn prachtige groene ogen en hij deed hetzelfde. 'Ik vind je leuk, James. Ik vind het leuk dat je zo verschrikkelijk eigenwijs bent, dat je niets serieus lijkt te nemen als het aan komt op school, dat je zo grappig reageert als ik je weer eens negeer, dat je de knapste jongen bent die ik ooit heb gezien, dat het je koud laat dat alle meisjes hier op school een crush op je hebben, dat ik je nu al een half jaar probeer te vertellen dat ik mijn geheugen terug heb. Al heb je me het laatste half jaar moeilijk gemaakt, heb ik nooit opgegeven,' zei ik hem en bleef hem daarbij aankijken. In mijn ooghoeken zag ik dat er zich een groepje met leerlingen had verzameld om ons heen, terwijl ik tegen hem aan het praten was. Maar dat maakte me niet uit, niets maakte me op dit moment uit. 'En op de manier dat je naar me kijkt, je ziet echt wie ik ben en kijkt dwars door me heen. Maar het het allerleukste aan jou vind ik dat ik mezelf bij je kan zijn,' eindigde ik mijn bekentenis. Ik stapte achteruit en keek naar het groepje om ons heen. 'Heeft iedereen dat gehoord?' vroeg ik aan niemand in het speciaal. De meesten maakten een instemmend geluid en voldaan glimlachte ik. 'Goed zo, dan kan je ook niet doen alsof je het niet hebt gehoord,' zei ik met een brede glimlach op mijn gezicht en liep weg, James overdonderd achterlatend.

Reacties (8)

  • Flowww

    BRIMESSSSSS❤️❤️❤️

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    oehhh damnnnn I love this <3
    snel verder <3

    2 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Ooooo ik moet nu zijn reactie weten!!

    2 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Yeah! #BRIMES!!!!

    2 jaar geleden
  • Fioree

    Yeah girl!😝

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen