2013



Hoofdstuk 4.10

Ik merkte aan mijn lichaam dat ik toch wel tegen het einde van mijn zwangerschap begon te zitten. Mijn buik werd zwaarder, mijn enkels dikker, mijn borsten drukte, lekte, en prikte, tot staken. Soms was het gewoon een hel om een dag door te komen, sliep ik een half middag, trok ik het gewoon niet het door te zetten tot de avond. Het vrat veel energie. Een gaap verliet mijn mond. Drukte mij na mijn middagdutje recht.
Recht mij vervolgens uit en voelde gelijk een druk op mijn blaas.
Schuifelend had ik het toilet gehaald, na een lange plas, mijn handen gewassen te hebben, een kop thee gezet te hebben begon ik maar aan mijn avond maal. Het zou nog maar een kleine drie weken duren, dan kwam Flynn terug. De man van mijn baby, de vader van mijn kindje. Het kindje dat ik binnenkort in mijn armen kon sluiten, kon knuffelen, vertroetelen.
De foto's van de shoot had ik netjes in een papier ingepakt. Er een handgeschreven brief bij gestopt.
Flynn zou door de dolle heen zijn, als hij bepaalde foto's goed bekeek.
Het was speciaal voor hem, omdat hij de helft van de zwangerschap niet kon meekrijgen. Hij was uitgezonden, net nadat hij erachter was gekomen Isa zwanger te trappen. Na alles geregeld te hebben met de gemeente, overheid. Voor als de kinderen te wereld kwamen. De vrouw, vond het apart dat ik zelf de papieren niet kwam inleveren. Maar ze begreep ook uit een of ander standpunt wel waarom.
Ze dacht ergens dat ik rijk, beroemd was. Maar ik was dat helemaal niet, misschien dat laatste een beetje.
Doordat ik zoveel jaar terug ontvoerd bent. Ben ik nog steeds vermist. Dus wanneer ik mij ergens zou tonen, moest legitimeren zou het al snel aan het licht komen. Nu kon ik op de papieren alleen initialen invullen. Ze zou er wel vraag bij hebben, maar die werd toegelicht later op het formulier. Het kon enkel en alleen maar goedgekeurd woorden. De kinderen zouden ingeschreven staan.
Of toch, in de bevolkingsregister staan.
Zodat ze ooit, wanneer het nodig was, toch spraak konden maken in de maatschappij.
Ik wilde net als Seppe over enkele jaren, boven de grond wonen, geen gezeik hebbend. Mijn kind/kinderen kunnen opvoeden, scholing geven. En als dat allemaal niet boven de grond kon. Zou de man nog zo gek wezen een heel kasteel onder de grond te bouwen, voor mij. Het gezin. Zijn droom. Een grinnik rolde over mijn lippen. Het deed mij wel nu doen realiseren dat ik mij op de tijd best alleen voelde.
Nu ik niet echt aanspraak had, op een persoon.
Ik hoopte dat mijn kleintje snel geboren werd, ik er voor kon gaan zorgen. Tegen iemand in huis kon spreken, ook al zou het de eerste jaren nog niets terug zeggen. Het deed het wel aanhoren, misschien ooit met de jaren begrijpen. 'Ooit, zal je mama haar situatie begrijpen' fluisterde ik wrijvend over mijn gebolde buik. Gelijk begon er een voet tegen mijn buikwand te schoppen en was er een voetafdruk te zien.
'Nog even dan kan mama je eindelijk in haar armen nemen' grinnikte ik wrijvend over mijn gebolde buik verder. De voet van de baby, schopte gelijk weer, de afdruk bleef even zichtbaar. 'Dat vind je maar niks hé, dat ze aan die buik van mama zitten' lachte ik tikkend op mijn buik. Het voetje van de baby reageerde gelijk en gelijk waren de afdrukken van de schoppende voetjes in mijn buik zichtbaar.
'Kleine druktemaker ben je' lachte ik.



Jaaaa, ik ben al druk bezig met hoofdstuk 7.7.
Ik zal wel zeggen, bepaalde stukken zullen wat saai/grof/brutaal/hard/gewelddadig wezen.
Maar goed!!! Niet getreurd, het komt met bepaalde meiden goed...
Sommige loopt het slecht AF!!!
Ik hoop dat je een beetje gevoed raakt van dit hoofdstuk!!
Enjoy this chapter.....

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    snel verder!

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Hoop dat fynn het red voor de bevalling!!
    Me Will more!!!
    ALS JE HET KINDJE LAAT DOOD GAAN DOE IK JE IETS!!:Y)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen