Rosemary Olivia Williams

Na tien minuutjes rijden en veel geklaag en gemok van mij, zette Rae eindelijk de auto stil.
Ik hoorde de autodeur dichtslaan en probeerde op de tast mijn gordel los te maken. Net toen dat eindelijk was gelukt -met de blinddoek op- ging de autodeur aan mijn kant open.
'Mag 'ie eindelijk af?' zeurde ik verder.
Ik hoorde Rae lachen, maar zij was niet degene die naast me stond.
'Rae?'
Ditmaal antwoordde niemand. Ik probeerde uit de auto te stappen zonder te kijken, maar ik viel bijna plat op mijn gezicht.
Iemand ving me op. Gespierde armen hielden me vast rond mijn middel en lange, dunne vingers drukten zich in mijn huid om me vast te houden. In een reflex greep ik de persoon vast voor houvast.
'Wie ben jij?' mompelde ik.
De "iemand" pakte zachtjes mijn hand vast en trok me zachtjes mee. Langzaam liep ik achter hem aan. Of nou ja, ik dacht dat het een hij was.
Zacht gras was te voelen onder mijn schoenen en de koude lucht prikkelde mijn huid. In stilte liep ik achter de onbekende persoon aan.
Ik struikelde door een onverwacht gat in de grond. Mijn voet bleef haken en weer viel ik nét niet. Weer ving hij me op. Zijn arm gekruld om mijn middel, dicht tegen hem aangedrukt. Warme adem kwam tegen mijn oor en de warmte van zijn lichaam omhulde me.
'Je mag je blinddoek afdoen, hoor!' Klonk Rae's stem van een afstandje.
Ik trok eindelijk de zwarte doek van mijn ogen af en keek tegen de borst van -inderdaad- een jongen aan. Mijn ogen gleden naar boven en ontmoetten de zijne. Groene ogen met witte spikkeltjes. Zijn warme adem blies in mijn gezicht en rook naar pepermunt. Zijn bruine krullen zaten zoals altijd wel goed in model.
Hij keek me onderzoekend aan en ik knipperde een aantal keer met mijn ogen. Zijn arm zat nog steeds stevig om mijn middel en we stonden dicht tegen elkaar aan.
Mijn mond ging open om iets te zeggen, maar er kwam niets uit. Verslagen klapte ik hem weer dicht.
Ik schudde lichtjes mijn hoofd om mijn gedachten weer helder te krijgen.
Ik duwde hem van me af. En ook al zat er nauwelijks kracht in, zette Harry snel een stap naar achteren alsof hij zich gebrand had.
'Jij,' siste ik.
Hij bleef me in de ogen staren.
'Laat m-me,' Mijn stem brak. 'Laat me toch eens een keer met rust.'
Hij zette een stap naar me toe, maar meteen duwde ik hem terug.
'Ro,' klonk het. 'Turn around.'
Ik keerde hem de rug toe en sloot mijn ogen even. Verslagen slikte ik. Hij was weer bij me binnengekomen. De muren die ik in die korte tijd opnieuw om me heen had opgetrokken, met één blik van hem lagen ze weer in puin. Uhg, wáárom had hij zoveel invloed op me.
Ik vermande me en opende mijn ogen. Mijn mond zakte open van verbazing en gillend rende ik naar de mensen die zo'n tien meter van mij en Harry afstonden.
Hun blikken vol onbegrip zag ik heus wel, en ik wist ook precies wat, of beter gezegd wie, de reden daarvan was. Maar ik negeerde hun onbegrip en probeerde zoveel mogelijk mensen in één keer in een knuffel te trekken.
Tranen van blijdschap stroomden over mijn wangen.
Daar stonden ze voor me. Al mijn vrienden uit mijn tienerjaren. Naja, niet alle, maar degenen die erg dicht bij me stonden.
Heel veel waren het er niet, de vriendengroep van toen bevatte zo'n acht mensen - inclusief Harry, Rae en mij. Oliver, Samantha - eigenlijk door iedereen Sam genoemd -, Caden, Isis en Aidan.
Na de middelbare school hadden we bijna allemaal Holmes Chapel verlaten, dus ik had ze al veel te lang niet gezien.
Rae trok me in een knuffel met Sam en Isis. Als een stel gekken sprongen we in het rond, knuffelend.
Iemand sloeg van achter zijn armen om me heen en ik draaide me om naar een lachende Oliver. Ik sprong hem in de armen. Hij tilde me op en ik sloeg mijn benen stevig om zijn middel heen. Oliver was als een broer voor me, maar tegelijk ook mijn beste vriend.
Met zijn duimen veegde hij de tranen van mijn wangen en zei: 'Niet huilen.'

Even later was iedereen stevig geknuffeld en stond ik op een denkbeeldige wolk van blijdschap tussen mijn vrienden.
'Wat doen jullie terug hier?' vroeg ik ongelovig.
'Het was wel weer eens tijd voor een reünie,' antwoordde Aidan.
'En wie heeft dan die reünie georganiseerd?' vroeg ik en stopte een plukje haar achter mijn oor.
'Harry,' zei Sam en Harry stak tegelijkertijd zijn hand op.
Ik fronste en we keken elkaar even aan voordat ik mijn ogen neersloeg, zoals ik al de hele tijd deed als mijn ogen die van Harry ontmoetten.
'We zouden toch gaan lunchen?' vroeg Oliver aan Harry.
Harry knikte en verdeeld over twee auto's reden we even later terug naar Holmes Chapel.
De jongens zaten bij Harry en de meiden bij Rae.
'Wat was dat met Harry daarstraks?' vroeg Isis nieuwsgierig.
Ik haalde mijn schouders op. 'Het is niet meer zoals het was tussen Harry en mij.'
Isis mompelde wat en ik vroeg: 'Wanneer heeft hij dit dan georganiseerd?'
'Uhm,' antwoordde Rae, die voorin zat samen met Sam. Isis en ik zaten op de achterbank. 'Iets van anderhalve week geleden belde hij me met het idee.'
'Oh,' mompelde ik. Harry had dit georganiseerd. Waarom?
'We zijn er!' riep Sam uit.
'Let's eat!' Typisch een uitroep van Rae.

---
Ik ben niet zo blij met dit hoofdstuk, en morgen zal ik eventuele fouten eruit halen.
Maarrrr... We hebben de 50 abo's bereikt! Ik ben zoooooooooooooooo blij! Dank jullie voor alle kudo's en lieve reacties, ik word er heel, heel blij van!
Iedereen een fijne Koningsdag morgen gewenst! xxx

Reacties (3)

  • heikoricky

    Geweldig geschreven hoor ❤
    Snel verder..!!!

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Niceeeee! Ik vind het hoofdstuk geweldig! Ik begon je al te missen snif snif! Ben benieuwd hoe dit verder loopt en of rose harry nog een keer mept hahahaha

    3 jaar geleden
  • Writex83

    Hoe erg Harry ook zijn best doet, moet Rose hem echt niet zomaar binnen laten.
    En dat haar muren verdwijnen vind ik wat overdreven, laat die langzaam afbrokkelen.
    De pijn, die bij haar diep in haar hart zit, vergeet je niet bij een simpele blik van iemand.

    Btw, waarom krijgt Harry compleet alle eer voor alles dat in haar leven gebeurd???
    Rae kan toch ook het idee gehad hebben voor een reunie?
    Eigenlijk komt dat wat egoïstisch over omdat de wereld volledig om Harry gaat.
    mijn mening

    xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen