Hij huilde. Hij huilde hard. Hij vertelde me dat het de moeilijkste keuze in zijn leven was. Dat hij het gewoon allemaal niet meer wist. Dat hij zijn gevoelens voor mij kwijt was. Het waren zijn ogen, die afscheid namen. Het waren zijn armen, die me in een laatste knuffel trokken. Zijn lippen bleven verboden gebied. Het deed pijn. Vanaf het begin. Mijn wangen deden pijn van alle tranen. Ik had nachtmerries. Elke nacht weer schrok ik wakker, verslagen van de beelden die zich in mijn dromen hadden gevormd. Elke nacht zag ik hem met iemand anders. En elke ochtend werd ik wakker, gevuld met eenzaamheid. Ik hoorde weinig van hem, misschien was dat schrijnender dan niks. Hij vroeg hoe het met me ging, maar meer dan dat was het contact niet. De waarheid kon ik hem niet vertellen. Hij had drie jaar in één dag weggegooid. Het brak me. Misschien vermoordde het me zelfs. Achttien was ik. En totaal gebroken. Ik zag het geluk niet meer. Vriendinnen maakte me niet meer gelukkig. School was één grote ramp, terwijl ik vroeger één van de slimmere leerlingen was. Alles koste veel energie, alles eiste doorzettingsvermogen. De dag doorkomen was een prestatie. En ik kon het niemand vertellen. Hoe leg je mensen uit dat je eerste gebroken hart ook daadwerkelijk al het geluk uit je leven zoog? Niemand zou dat hebben begrepen. Als ik al een poging deed om het uit te leggen, dan kreeg ik slechts advies. Nooit was er begrip. Ze gaven me de geruststellende woorden, dat er wel iemand anders kwam. Dat er genoeg vissen in de zee waren. Niemand hield zich ermee bezig, dat hij geen gewone vis was. Niemand leek te beseffen dat hij speciaal voor me was. Dat hij onvervangbaar was, dat hij mijn thuis was. Dus bleef ik alleen met mijn pijn en eenzaamheid. Ik viel in slaap, wetende dat hij niet aan mij dacht. Ik viel in slaap, om in mijn eigen zweet wakker te worden. Overdag kon ik mijn verdriet verstoppen. Lachen was makkelijk, mensen vertellen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, werd mijn specialiteit. En al snel waren ze vergeten dat ik een gebroken hart had. Ze vroegen het niet meer. En als ze wel vroegen hoe het ging, geloofde ze een leugen binnen enkele secondes. Ik was alleen. En ik koos ervoor om alleen te zijn. Simpelweg, omdat niemand me serieus leek te nemen. Alcohol leek de oplossing, maar in werkelijkheid kon ik zelfs niet meer verstandig met drank omgaan. Het slimme, verstandige meisje… Waar was ze gebleven? Nooit hadden mijn ouders problemen met me gehad. Al snel, nadat hij me verliet, moesten ze me van de wc rapen. Al snel maakte drank alleen maar tranen en pijn los. Waar het middel ooit voor plezier zorgde, stond ik jankend in een bomvolle kroeg. Nee, drank was de oplossing ook niet meer. Wat moest ik dan? Ik kon niks anders dan tijd laten passeren. Het kostte tijd. Tijd deed me vergeten waarom ik me veilig voelde in zijn aanwezigheid. De tijd zou me doen vergeten waarom ik hem lief had. De tijd zou ons in vreemde veranderen en daarmee een stukje van mijn persoonlijkheid uitwissen. Het enige wat ik kon doen, was een belofte maken aan mezelf. In ieder geval voor meer dan twee jaar. Totdat ik weer heel was, totdat ik weer het geluk vond. Geen jongens meer. Geen liefde meer, nooit meer. Liefde zorgde alleen maar voor pijn. Hoe mooi de momenten ooit ook waren. De pijn haalde het mooie uit al die herinneringen. Het verbitterde alles wat ik ooit lief had. De afwijzing van iemand die je ooit lief had, dat is in geen woorden uit te leggen. Die pijn is onbeschrijfelijk. Je overwint die pijn niet, je leert er mee leven. En uiteindelijk ben je immuun voor de pijn, maar hij gaat nooit weg. Weten dat iemand ervoor kiest je te verlaten, je uit zijn leven te bannen. Dat is geen afwijzing. Dat is pure moord. Dat is iemand vanaf de bouwstenen afbreken. En ik had ermee kunnen leven als ik het ook niet meer zag zitten. Als de relatie gewoon slecht was. Als ik ook niet meer van hem hield. Maar dat was niet zo. Ik hield nog zielsveel van hem. Ik dacht aan hem, terwijl Kai naast me lag te slapen. Het was zijn gezicht, die ik in mijn eigen spiegelbeeld zag. Het was zijn aanwezigheid in mijn hart, die me tot commissies aanzette. Alles om druk te blijven en hem naar de achtergrond te bannen. Harry Styles was ook zo’n middel. Dat was waarom ik het interview zo graag met hem wilde afleggen. Ik wilde niet meer het gebroken meisje zijn, ik wilde niet meer mijn ex in mijn eigen spiegelbeeld zien. Ik wilde niet meer eenzaam en zielloos in slaap vallen. Harry Styles was mijn stille hoop dat aan al die pijn een einde kon komen. Dat ik niet meer een ex was, maar een meisje die prestaties leverde. Een meisje met dromen en doelen. Het was een grote illusie geweest. Harry was niet anders, hij was geen wondermiddel. Hij kon gevoelens vervangen, maar ze niet laten verdwijnen. Hij kon mijn pijn wegnemen, maar hij zou me nooit kunnen helen. Hoe perfect zijn antwoorden ook waren, hoe kwalitatief het interview ook zou zijn geweest en hoe aantrekkelijk de Engelsman ook was. Harry Styles deed me Adam niet vergeten. Sterker nog, het was alsof de pijn opnieuw begon. Alsof de verwarring opnieuw was aangewakkerd. En niet omdat Harry Styles me pijn had gedaan of had afgewezen. Nee, het was nog veel erger. Net zoals bij Adam, voelde ik de drang en het verlangen om bij Harry te zijn. Ik voelde zijn aantrekkingskracht en ik was benieuwd naar zijn verhaal. Alles in mij wilde weten wie de ware persoon achter de zanger was. En ik wilde er voor hem zijn. Ik wilde hem vasthouden als hij het moeilijk had. Ik wilde hem vertellen over mezelf, ik wilde hem horen zeggen dat alles goed kwam. De belofte dat ik Adam nooit zou vergeten en altijd voor hem zou vechten, al zou dat een levensgevecht worden, kon ik niet waarmaken. Op het moment dat ik Harry zag, wist ik dat ik mijn belofte, na 1,5 jaar volgehouden te hebben, niet waar kon maken. Er was slechts één blik nodig geweest om het vuur en het geluk in me weer aan te wakkeren. Slechts één blik van een jongen, die mij alleen maar gebruikte en zag als een makkelijk doelwit, was nodig geweest om me weer levend te doen voelen. Levendiger dan met Kai, levendiger dan bij mijn studentenvereniging en levendiger dan op vakantie. Harry ging aan al die pijn geen einde maken. Hij was een oorzaak geworden, een onbeantwoord verlangen dat totale verwarring losmaakte. Harry Styles was geen redmiddel of held, hij was mijn ondergang. Net zoals Adam. Althans, daar was ik die dag van overtuigd.

Gister weer de hele dag in de top!:OEcht super bedankt allemaal!_O_
Dit stukje is een terugblik op het verleden van Feline. Meer zullen er nog volgen!
Wat vinden jullie ervan? En ik post tot nu toe elke dag een hoofstukje, vanaf morgen zal ik er wekelijks 2 posten.
Of vinden jullie meer fijner? Ik kan me voorstellen dat dit nu een beetje gespam wordtxD
Anyways, volgende hoofdstuk is coming soon! Ben benieuwd naar jullie mening/ ideeën!

Reacties (3)

  • FollowYourDream

    Holy shit
    Dit is veel te perfect geschreven!
    Wat een topverhaal seg!

    Xxx

    4 jaar geleden
  • Poehler

    Wauw, ik lees eigenlijk geen 1D verhalen meer maar het stukje op de voorkant haalde me al wel over om te beginnen en nu ik alles heb gelezen.. Echt geweldig. Top verhaal, ben zeker benieuwd naar de rest!

    Oh, en verder eens met de reactie onder mij. (:

    4 jaar geleden
  • Teal

    Mooi geschreven!

    Ik vind het juist erg fijn als een verhaal actief upload! Ik zit zelf dagelijks op quizlet dus zoiets komt voor mij niet als spam over.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen