'Waar wilde u met ons over praten, meneer?' Vragen Mark en ik nieuwsgierig, als we al een tijdje stil op het veldje onder de toren staan.
Detective Smith stopt zijn handen in zijn zakken en sluit zijn ogen. 'Het is mij ter oren gekomen dat jullie een nieuwe coach zoeken.'
'Ohw...' Mark en ik buigen ons hoofd teleurgesteld naar beneden. 'Ja, dat klopt.'
Waarom begint hij daar nu weer over? Het is net alsof iedereen het leuk vindt om ons de hele tijd te vertellen dat we nog steeds een coach nodig hebben. Dat weten we zelf ook wel. We zijn er gewoon zo luchtig over omdat we zeker weten dat we een coach gaan vinden. Maar misschien... Nee, wacht. Zou de detective nu bedoelen, dat...
'Manou, daar zou ik niet vanuit gaan-'
Voordat Adèle is uitgepraat, sprint ik naar de detective toe en trek ik Mark achter me aan. 'Bedoelt u hiermee dat u onze nieuwe coach wilt worden?'
'Welnee, jongens,' glimlacht hij, als hij over de reling gaat hangen. 'Ik ben alleen gek van het spel. En ik voetbalde al toen er van jullie bestaan nog geen sprake was.' Dan springt hij onverwachts op de reling en steekt hij zijn arm voor zich uit. 'Hand van God! Zonnestraal!'
Ik deins geschrokken achteruit. 'Rustig, meneer. Dit is vast niet goed voor uw hart,' mompel ik verschrikt, waarna Mark me grinnikend een duwtje geeft.
'Toen ik jullie die bewegingen zag doen, kreeg ik kippenvel,' glimlacht hij, als hij weer van de reling afspringt. 'Ik dacht bij mezelf: De Inazuma Eleven lijken wel herboren.'
'Weet u iets over de Inazuma Eleven?!' Mark en ik springen enthousiast de lucht in en kijken detective Smith met grote ogen aan.
'Natuurlijk.' Hij draait zich naar ons om en glimlacht. 'Ze zijn het herinneren waard. Ze gaven nooit op. Maar toen...' Zijn gezicht betrekt en de glimlach op zijn gezicht vervaagt. 'Hebben jullie ooit gehoord van het tragische verhaal van de Inazuma Eleven?' Mark en ik schudden langzaam ons hoofd en detective Smith zucht diep. 'Veertig jaar geleden ging de nationale toernooi finale van het Frontier Toernooi van start. Het ging tussen Raimon jr. High en de Royal Academy, die dat jaar voor het eerst aan het toernooi meedeed.' Er valt een korte stilte, waarin de detective naar de reling loopt en er overheen gaat hangen. 'Maar onderweg naar de wedstrijd, blokkeerde de remmen van de bus waarmee Raimon naar de finale reed. En verongelukte.' Hij laat zijn blik naar de lucht glijden. 'Alle spelers waren gewond. Ze waren eigenlijk niet meer in staat om te spelen. Desalniettemin kropen ze naar het voetbalveld. Ze waren te laat. Een mysterieus telefoontje deelde de toernooileiding mee, dat Raimon van de wedstrijd afzag. Daardoor won Royal het toernooi. En sindsdien, hebben ze in veertig jaar geen enkele wedstrijd meer verloren. De meeste spelers, wiens dromen in scherven lagen, zullen die dag nooit te boven komen.' Mark en ik staren de detective met open mond aan en gaan naast hem aan de reling staan.
'Maar dat telefoontje,' mompelt Mark zacht. 'Van wie kwam dat dan?'
'Is nooit ontdekt,' zegt detective Smith met gedempte stem. 'Het was in ieder geval geen zuivere koffie. Jullie moeten weten dat ik detective ben geworden, om achter de waarheid te komen.' Mark en ik draaien onze hoofden verbaasd naar hem toe en hij glimlacht zwak. 'Dit moet nog al verwarrend voor jullie zijn, denk ik.'
'Nou,' Mark en ik zetten een brede glimlach op. 'Het is in ieder geval verrassend.'
Het is weer even stil, totdat ik schuin op de bank ga zitten en de detective nieuwsgierig aankijk. 'Klopt het eigenlijk dat de baas van die noodlezaak ook bij de Inazuma eleven heeft gespeeld?'
Detective Smith grijnst. 'Nou en of. Hij was jullie opa's leerling. En hij stond op dezelfde positie als jij, meneer Evans.'
'Meent u dat?' Marks ogen worden groot en hij kijkt me enthousiast aan.
De detective knikt. 'Hij was ongelooflijk goed,' vertelt hij. 'Hij was als een soort van grote, stalen muur in de doelopening.'
En dan krijg ik een idee. Misschien is de hoop toch nog niet verloren dat die noedelman onze coach wordt.
Ik kijk Mark aan en hij knikt grijnzend. Hij heeft waarschijnlijk hetzelfde idee als ik.
We staan langzaam op en maken een kleine buiging voor detective Smith. 'Heel erg bedankt, detective. Maar we moeten nu echt gaan,' zeggen we in koor, waarna we nog een keer naar hem zwaaien en dan zo snel mogelijk wegrennen.
'Heb jij hetzelfde idee als ik?' Vraagt Mark grijnzend.
Ik grinnik. 'Als jouw idee inhoud, dat we die noedelman uit gaan dagen voor een weddenschap... Dan wel.'
Marks grijns wordt nog breder. 'Dat is precies wat ik in gedachte had.'

'Jij moet het gaan doen, Mark,' zeg ik vastbesloten. 'Het wordt keeper tegen keeper. Dan kan hij het aanbod bijna niet afslaan.'
Mark knikt overtuigd. 'Ja.' Hij haalt diep adem en sluit kort zijn ogen. 'Laten we maar gaan.' Ik knik, waarna Mark de deur van de noedelzaak openschuift en met grote passen naar binnen loopt.
De baas van de noedelzaak, meneer Hillman, zit rustig op een stoel de krant te lezen. Maar kijkt op zodra Mark en ik binnen komen gelopen. Zijn gefronste wenkbrauwen verraden al dat hij ons het liefst zo snel mogelijk weg wil hebben. 'Oh nee. Niet jullie weer,' bromt hij geërgerd.
'En of we het zijn!' Mark en ik grijnzen breed, als we op meneer Hillman aflopen. 'In levende lijven.'
Hij zucht diep. 'Vraag wat jullie willen, mijn antwoord blijft hetzelfde.'
'Jaja.' Mark gaat pal voor meneer Hillman staan en slaat zijn armen over elkaar heen. 'Zullen we wedden?'
Hij kijkt met een ruk op van zijn krant. 'Hoezo; wedden?'
'Luister,' begint Mark. 'Ik heb met uw vriend, de detective gepraat, Hij zei dat u een keeper van de Inazuma Eleven was.'
'Bedoel je die verwarde, oude man?' Meneer Hillman zet zijn hand onder zijn wang. 'Dat zijn zijn zaken niet.' Hij laat zijn blik weer omlaag glijden naar de krant. 'Aah, nee! De prijs van rijst gaat weer omhoog,' verzucht hij onverschillig.
Mark balt zijn handen tot vuisten en bijt boos op zijn lip.
Meneer Hillman kijkt verbaasd weer op van zijn krant. 'Hé! Wat krijgen we nou?'
'Als keeper moet je elke bal tegen kunnen houden, toch?' Mark staart meneer Hillman strak aan en zet zijn handen in zijn zij. 'Ik weet wat er gebeurd is. Jullie waren niet op tijd voor de finale... Nou, jongens wat verschrikkelijk,' zegt hij op sarcastische toon. 'Maar het is tijd om te vergeten! Het leven gaat door!'
'Wat? Brutale vlegel die je bent!'
'Nee,' gaat Mark dan weer kalm verder. 'Ik heb erover nagedacht. Een goeie keeper doet pijn scheenbeschermers aan, focust zijn energie op zijn kern en blijft kalm. Anders kan hij zijn doel nooit schoon houden.
'Je energie focussen, hè?' Meneer Hillman lacht bulderend. 'David Evans kraamde ook altijd dat soort onzin uit. Maar je hebt wel gelijk. Omdat een goeie keeper zijn doel schoon houdt, kunnen de anderen zich richten op het doel van de tegenstander.'
'Precies!' Roept Mark. 'En dat is precies hoe ik u zal verslaan.
'Weet je het zeker?' Vraagt hij twijfelend.
'Ja,' zegt Mark vastberaden. 'Ik wil u laten zien hoe goed ik kan keepen, door middel van een weddenschap.'
'En die houdt in?'
'U mag drie keer schieten. En als ik ze alle drie tegenhoudt, wordt u onze coach.'
'Ohw, ze alle drie tegenhouden, hè?' Zegt meneer Hillman cynisch. 'Wat een stom plan, zeg.'
'Durft u, of bent u bang?'
'Je hebt wel lef.' Hij blijft een lange tijd stil. 'Goed, dan. Ik doe mee.'






















Reacties (3)

  • Duendes

    BAM coach Hillman in actie!
    Ik lachte te hard bij die opmerking van Manou over die detective zijn hart😂😂

    10 maanden geleden
  • Samanthablaze

    Yay, coach Hillman!

    11 maanden geleden
  • DeNaamIsGideon

    Uitstelgedrag much?
    Ik verwacht nu wel snel een nieuw hoofdstuk hoor Mette(A)xD

    11 maanden geleden
    • Opperbibbsie

      ik ben er al aan bezig. Maar ik zal geen datum noemen, want daar houd ik me toch niet aan.
      Zoals je weetxD

      11 maanden geleden
    • DeNaamIsGideon

      IddxD

      11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen