Foto bij 10.3

Rowan keek om naar River en keek opnieuw te beseffen wat er gebeurd was. Het was alsof hij opnieuw al het verdriet doormaakte dat hij in het begin had doorgemaakt. Hij schreeuwde, hij tierde en hoe harder hij schreeuwde en tierde, hoe meer vogels er uit zijn rug schoten en de hemel doorboorden.
      Eén van de vogels raasde doorheen een raam dat nog lang had standgehouden, vloog naar binnen en begon met zijn scherpe snavel te pikken in het gezicht van een vrouw die had gedacht dat ze de Zwarte Vloed had overleefd. Connor hoorde de gillen van doodsangst.
      Als het zo door zou gaan, zou niemand nog leven aan het eind van de Zwarte Vloed – mocht er ooit een einde komen.
      Connor begon te stappen in Rowans richting, maar Eli hield hem tegen. Hij stond vlak voor Connor en maakte zich groot, zodat hij hem alle doorgang kon verbieden. ‘Waar denk je naartoe te gaan?’ Hij keek over zijn schouder naar Rowan, die zo fel te keer ging dat de vogels die uit zijn rug schoten één grote stroom leken in plaats van een stel individuele vogels.
      ‘Ik moet hem stoppen.’ Het was het verantwoordelijkheidsgevoel dat Connor nooit had gehad, maar dat nu opeens opkwam. Hij had nog nooit eerder gevoeld wat hij nu had gevoeld. Nog nooit eerder had hij zo wanhopig graag zijn land willen redden. Nooit eerder was hij bereid geweest zijn eigen leven op te offeren voor dat van een heleboel anderen. Maar nu was het moment. Het moment waarop hij zijn plicht in zijn handen nam. Het moment waarop hij eindelijk volwassen werd.
      ‘Je zult sterven.’ Eli zag het niet eens als een mogelijkheid: het was een vaststaand feit. Misschien bleef hij daarom zo hardnekkig staan, Connors doorgang versperrend.
      ‘Iedereen zal sterven als ik dit niet doe.’ Het was een heel logische redenering. Als hij dit niet deed, zou hij en de rest van de wereld sterven. Als hij dit wel deed, was er een kans dat hij de enige zou zijn die het leven zou laten – en die kans moest hij grijpen. Welke van beide mogelijkheden hij ook koos, het zou altijd resulteren in zijn dood. Het was niet meer dan normaal dat hij de mogelijkheid koos die tenminste nog enig nut had.
      ‘Het is niet het moment om je te gedragen als een held!’ schreeuwde Eli. Hij greep Connor bij zijn schouders en schudde hem door elkaar. ‘Dit hoort niet te eindigen in jouw dood.’ Een traan rolde over Eli’s wang, maar Connor had geen idee of hij die traan kon geloven. ‘Dit hoort te eindigen met ons, toch? Was het niet de bedoeling dat we zouden vluchten? Dat we naar Constantil zouden gaan en daar samen een manege zouden oprichten?’ Eli lachte triest; hij wist dat zijn pleidooi geen enkele invloed zou uitoefenen op Connors keuze.
      Connor duwde hem op zij en vreemd genoeg gaf Eli heel makkelijk mee. Hij verzette zich niet. Geen enkele spier in zijn lijf dacht eraan om een protest op te zetten, om Connor in zijn armen te grijpen en hem te weerhouden van zijn zelfmoordmissie – want dat was precies wat het was: een zelfmoordmissie. Connor wilde het graag afschilderen als een nobele heldendaad. Ergens hoopte hij ook wel dat hij hiermee in de geschiedenisboeken zou verschijnen. Hij wilde het uitzicht hebben van een held, maar hij was geen held. De enige reden waarom hij dit überhaupt durfde te doen, was omdat hij geen uitweg zag, behalve de dood.
      Hij verlangde naar de dood, hij wilde hem in zijn handen sluiten en verlost worden van alle chaos in zijn gedachten. Connor was altijd een optimist geweest in hart en nieren. Zelf wanneer Eli hem gedumpt had, had hij een manier gevonden om verder te gaan. Maar nu, nu de wereld volledig naar de klote was, wilde hij niet meer verder leven. Hij wilde niet verder zonder ook maar iemand die van hem hield. Hij wilde niet verder onder de toorn van een waanzinnige Rowan.
      Hij wilde gewoon dat het weer was zoals vroeger, toen hij nog gewoon met Eli kon rondhangen en zijn plichten kon ontlopen. Toen zijn ouders nog leefden. Toen iedereen in het paleis hem weliswaar irritant vond, maar toch om hem gaf.
      Maar die tijd was voorgoed verloren, en zelfs in Connors meest positieve toekomstbeelden zou hij nooit meer de zorgeloosheid ervaren die hij toen had gehad. Of het geluk. Want ja, nu hij erop terugkeek: hij had alles gehad om gelukkig te zijn, hij had het alleen nooit genoeg weten te waarderen. Hij had niets weten te waarderen. Alles wat hij had, had vanzelfsprekend geleken. Je besefte pas welk geluk je had, als je overvallen werd met een hele dosis pech.
      Connor stond op een paar meter van Rowan. De vogels raasden langs zijn lichaam, trokken stukken van zijn kleren weg en maakten lelijke schaafwonden, die steeds dieper en dieper werden, tot Connor de pijn niet meer aan kon en op zijn knieën viel. Hij zag hoe de vogels hem omsingelden, hoe ze hun genadeloze bek in zijn huid boorden – steeds opnieuw – waarbij ze kleine stukjes vlees van zijn lichaam scheurden. Hij zacht dat hij hier zou sterven, in een windhoos vol duivelse vogels, maar ergens in zijn hart brandde een vuur dat niet zomaar zou uitdoven. Het was de vastberadenheid die hij nooit eerder had gehad, de vastberadenheid die ervoor zorgde dat hij, ondanks de pijn, weer recht stond.
      Hij zette nog twee grote stappen in Rowans richting, sloeg de vogels van zich af zodat hij Rowan aan kon raken en legde zijn hand op Rowans schouder.
      Opeens wist hij weer wat geluk was; dit was geluk. Hij had het gevoel dat hij een onmogelijke missie tot een goed eind had gebracht en hij had zich nog nooit zo gelukkig gevoeld. Hij had nooit eerder zo graag in het rond willen springen en willen schreeuwen van geluk. Hij had bereikt waarvoor hij gekomen was, hij had Rowans aandacht en op de een of andere manier wist hij zeker dat hij hem terug kon halen naar de werkelijkheid; dat hij Rowans vloed kon stoppen.
      Hij had het niet geheel bij het verkeerde eind.
      Connor bewoog zijn lippen om Rowans naam te vormen en zag hoe Rowans gezicht zich langzaam keerde. Hij dacht dat, wanneer Rowan hem zou aankijken, hij zeker terug zou worden wie hij ooit was. Maar Connor zou nooit weten of zijn plan zou werken. Voordat hij kon zeggen waarvoor hij gekomen was, vloog er een vogel op hem af in zo’n snelle vaart dat hij rechtstreeks door zijn borstkas vloog en niets meer dan een gapende wonde achterliet waar ooit Connors hart had gezeten. Hij voelde één slag van zijn verdwenen hart, één slag van de aderen die beseften dat hun pomp verdwenen was. En hij zag een glimp van Rowans gezicht voordat hij tegen de grond ging – en hij kon alleen maar hopen dat zijn dood enige betekenis zou hebben.

Reacties (3)

  • Long

    WAT IS DIT NOU WEER I CAN'T HANDLE

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    nee! dat meen je niet he. fuck. ik dacht dat het wel goed zou aflopen disney like! plottwist

    3 jaar geleden
  • Grace

    WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAT

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen