Foto bij Epiloog

Tristan probeerde een magiebal te maken met zijn ring. Uiteindelijk had het meer weg van een verfspat op de muur dan van een bal, maar Tristan trok er zich niets van aan. Met zijn kleine beentjes stormde hij op Rowan haf en gooide hij de eerste manifestatie van zijn magie tegen Rowans borstkas. Dramatisch greep Rowan naar zijn hart. Hij zakte door zijn knieën, kreunde pijnlijk en viel daarna op de grond, om tien seconden na zijn pijnlijke nederlaag Tristans gewicht op zijn rug te voelen. Het jongetje trok speels aan Rowans haren en mopperde: ‘Sta recht, Roro, ik weet dat het je geen pijn deed.’
      ‘Het deed me enorm veel pijn.’ Rowan draaide zich op, ging op het gras zitten en zette het kind voor zich neer. ‘Je insinueert toch niet dat ik lieg?’ Geschokt legde Rowan zijn hand op zijn borstkas. ‘Ik zou toch nooit liegen tegen jou.’
      ‘Doe niet zo sarcaftig.’
      ‘Sarcastisch, zul je bedoelen.’
      Tristan sloeg hem vol in zijn buik, maar eerder speels dan echt gemeend. Hij sloeg lang niet hard genoeg om iemand te bezeren. ‘Dat bedoelde ik. Mama zegt dat sarcafme echt heel slecht is voor de ontwikkelik van kinderen.’
      ‘Slimme praat komt niet slim over als je zoveel fouten zegt in één zin.’
      Tristan sloeg zijn armen over elkaar en keek hem boos aan. ‘Insignueer je nu dat jij nooit fouten maakt?’
      ‘Nee, ik insinueer alleen dat jij heel veel fouten maakt.’
      Tristan sloeg hem nogmaals, dit keer in zijn aangezicht en wel hard genoeg om een rode plek achter te laten op zijn wang. Achter zich hoorde Rowan iemand lachen. Snel draaide hij zich om; daar stond Max. Het was vreemd, dacht Rowan. Hij zag Max bijna iedere dag en nooit leek hij veranderd te zijn, maar nu hij terugdacht aan de Max van vijf jaar geleden… Hij was een man geworden – en dat kwam niet alleen door de groeispurt en de lichte baardgroei in zijn gezicht.
      ‘Sinds wanneer laat jij je afranselen door kinderen?’ vroeg Max met een brede grijns. ‘Dit doet geen goed aan je genadeloze reputatie.’ Hij gooide een bundel papierwerk in Rowans schoot. ‘Vergeet je handtekening niet te zetten.’
      Op het moment dat Max verdween uit de tuinen, verscheen Laila aan de fontein. Ze probeerde haar nieuwe prothese uit en hoewel het ding ervoor zou moeten zorgen dat ze zich in de toekomst beter zou kunnen bewegen, leek ze er nu vooral hinder door te ondervinden. Tristan merkte zijn moeder op en sprintte naar haar toe kom haar in de armen te vliegen. Ze vielen samen op de grond, maar rolden lachend verder in het gras. Niet veel later verscheen ook Ara in de tuinen. Het verlegen meisje rolde een bal naar Tristan en al snel raakten de twee verwikkeld in een kinderlijk spelletje.
      Laila probeerde zichzelf overeind te duwen. Rowan deed niet eens meer de moeite om haar te helpen, Laila was geen vrouw die zomaar hulp accepteerde. Als ze recht moest komen, dan wilde ze dat zelf kunnen – voor het moment wanneer er niemand in de buurt zou zijn om haar van de grond te rapen. Na een paar mislukte pogingen, stond ze op haar benen. Ze wankelde naar Rowan en plofte naast hem neer in het gras.
      ‘Het is een mooie dag vandaag, niet?’ Ze klapte haar paraplu open om zichzelf te beschermen tegen de zon. Het ding had enorm veel schade geleden tijdens de Zwarte Vloed, maar ze weigerde haar magie over te zetten in een ander voorwerp. Zelfs na vijf jaar, nu er zoveel gaten instonden dat de paraplu zelfs geen regen meer kon tegenhouden, bleef ze met het ding rond sleuren. Ze wilde zich het herinneren, zei ze altijd opnieuw; ze mocht nooit vergeten wat er die dag gebeurd was.
      Rowan knikte instemmend. ‘Ik vind het leuk… om Tristan zo te zien.’
      ‘Zo…?’ vroeg Laila.
      ‘Zorgeloos, zo gelukkig.’
      ‘Ben jij gelukkig?’
      ‘Ben jij gelukkig?’ ontweek Rowan de vraag discreet. Laila liet zich echter niet zomaar vangen.
      ‘Jij eerst. Ben je gelukkig hier?’ Ze keek hem aan met die grote, vragende ogen van haar. Rowan haatte het wanneer ze deze vraag stelde. Iedere keer opnieuw voelde hij zich schuldig. Zij mocht ongelukkig zijn en het Rowan kwalijk nemen. Hij had het recht niet ongelukkig te zijn en het Laila kwalijk te nemen, maar ergens deed hij het toch.
      ‘Op deze momenten denk ik voor een fractie van een seconde dat ik gelukkig kan zijn.’ Hij glimlachte sip. ‘En dan herinner ik me… alles. Tristan… hij lijkt zoveel op jou… en op River. Hij lijkt nog het meest op River. Het is pijnlijk.’
      ‘Je moet het proberen los te laten.’ Dat zei ze wel, maar telkens wanneer ze Rivers naam hoorde, moest ze nog steeds haar best doen om de tranen te onderdrukken. ‘We moeten leven in het nu, in de toekomst misschien. Het verleden ligt achter ons, daar kunnen we niets meer aan veranderen.’
      ‘Ik kan het niet loslaten,’ zei Rowan direct. ‘Er moet iemand zijn die alles onthoudt. Er moet iemand zijn die zich de pijn herinnert. Anders lijkt het alsof het allemaal zo nutteloos is geweest.’
      ‘Het is niet nutteloos geweest,’ zei Laila fel. ‘En het zal ook nooit nutteloos worden.’ Ze legde haar hand op Rowans schouder. ‘Je hoeft dit alles niet alleen te dragen, oké?’
      Rowan knikte en keek toe hoe Tristan naar hen toe kwam gehuppeld. Hij trok zijn moeder van de grond en sleurde daarna ook Rowan mee naar de fonteinen, waar ze waterspelletjes speelden met de grootste glimlach op hun gezicht.
      Toen Rowan het water opschepte uit de fontein en het naar Tristan gooide, voelde hij zich een moment lang opnieuw echt gelukkig en zorgeloos. Dit maal was het echter niet de herinnering aan River die hem overviel met spijt, maar wel het feit dat er een zwarte vlinder met rode lijnen op zijn vleugels op zijn neus landde.

Reacties (6)

  • AroonCat

    Ik dacht, ah leuk! Een super mooi geschreven en al compleet verhaal, iets romantisch! En toen kwam er magie bij kijken, en wow, ik had het allemaal echt niet verwacht. En al helemaal niet dat de helft van alle personages zou sterven! Jeeeeeee..... Maar wel een mooi verhaal!

    2 jaar geleden
  • Grace

    Eerst was ik niet blij met het einde, maar nu ik de epiloog heb gelezen vind ik het eigenlijk wel gepast.
    Drie personage's waarvan ik aan het begin had gedacht dat ze dit alles nooit zouden overleven (of die in ieder geval niet zo belangrijk zouden worden), blijken nu de drie overlevenden te zijn.
    Ik vond het een mooi verhaal en vooral dat het steeds dieper werd. Vooral Connor werd interessanter naarmate het verhaal verder ging omdat het oppervlakkige van zijn karakter wat verdween. (:

    3 jaar geleden
  • Long

    Aaaaah man ik kan het echt niet aan dat dit verhaal nu is afgelopen. Het was zo geweldig <3

    3 jaar geleden
  • Sisu

    Echt een prachtverhaal! En prachtige cover wbw

    3 jaar geleden
  • Brokenwingss

    Wat heb ik ontzettend veel van je verhaal genoten zeg(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen