Foto bij OO1 • Bullied

Autumn Castle

De bel gaat. Ik zucht zachtjes terwijl ik mijn boek dicht doe en nog eens nakijk of ik alle opdrachten opgegeven voor volgende week wel goed heb genoteerd. Als ik zie wat voor berg huiswerk ik dit weekend weer ga hebben, kan ik het niet laten om nog een keer te zuchten.
Iemand stoot zijn schouder in het voorbijgaan tegen me, maar ik negeer het. Wat zal ik zeggen? Het is de middelbare school. Het zou abnormaal zijn als je niet gepest wordt. Gelukkig is het bij mij nog niet zo erg als bij andere jongens en meisjes. Hoewel ze dikwijls een gemene opmerking maken, laten ze me ook wel vaak genoeg met rust.
En op dit moment vind ik dat wel fijn. Ik bijt op de binnenkanten van mijn wangen om te voorkomen dat ik begin te huilen als mijn gedachten naar mijn moeder gaan. Mijn moeder ligt namelijk in het ziekenhuis met kanker. Gisteren hebben we te horen gekregen dat het terminaal is en dat er geen behandelingen mogelijk zijn om haar te helpen.
Ik had eigenlijk zo gehoopt dat ze beter zou worden. Dat ze naar me zou glimlachen en aan zou geven dat het echt wel weer goed zou komen. Maar toen we gisteren te horen kregen dat ze niet lang meer had en dat het eigenlijk beter was als ze ter observatie in het ziekenhuis zou blijven, vervaagde haar glimlach. De eens zo sterke vrouw barstte voor mijn ogen in tranen uit en opeens leek het net alsof alle hoop verloren leek te zijn.
Ik kan niet begrijpen hoe we vorige week nog stonden te lachen omdat de behandeling aan leek te slaan en ze zich effectief beter leek te voelen en hoe de dokters gisteren opeens konden zeggen dat de behandelingen helemaal niet hielpen en dat ze vanaf nu alleen maar achteruit zou gaan.
Vooral pap vindt het moeilijk om te begrijpen dat mam beter in het ziekenhuis kan blijven. Dat ze haar laatste weken niet eens met ons mag spenderen. De dokters hadden gezegd dat ze uiteindelijk wel naar huis mocht gaan als ze dat zou willen, maar dat ze daar nu gewoon te zien voor was.
Ik denk dat pap er vrijwillig mee in heeft gestemd om haar daar te laten omdat hij denkt dat er misschien toch een mogelijkheid bestaat dat ze het wel gaat overleven. Dat de dokters toch nog een behandeling vinden die ervoor zal zorgen dat ze weer terug de oude wordt. Maar ik had allang gezien aan de blik van de dokter dat niets meer zou helpen en dat het nu eigenlijk vooral de bedoeling was om die ellendige pijn van haar te stillen.
Waarschijnlijk zal ze binnenkort overgeplaatst worden naar een andere instelling waar men haar beter kan helpen. Een instelling die ervoor bevoegd is om mensen met hun fysieke en emotionele pijn om te laten gaan. Maar dat wil pap niet. Hij wil dat ze zo lang mogelijk in het ziekenhuis blijft. Want als ze eenmaal overgeplaatst wordt naar die instelling zal er totaal geen kans meer bestaan dat ze ooit nog behandeld wordt.
Mam wil zelf trouwens ook liever in het ziekenhuis blijven, maar ik denk dat dat eerder is omdat ze niet wil dat wij zien hoe erg ze lijdt. Ik wil haar gewoon thuis houden, maar maakt het wat uit wat ik wil?
Ik slik en draai mijn hoofd weg als ik Evan, Austin en Lucas zie. De jongens zijn met elkaar aan het praten en hebben overduidelijk weer een slachtoffer uitgekozen om te pesten. Ik grom zachtjes. Ze weten dat ze er goed uitzien en dat is ook precies de reden waarom ze denken dat ze anderen gewoon kunnen treiteren.
Austin heeft bruin haar en blauwe ogen. Zijn met wax bewerkte haar staat altijd perfect op zijn hoofd en meisjes praten vaak over het feit dat het uiteinde van zijn haar krult. Lucas heeft heel kort gemillimeterd haar en van die groene ogen die recht door je ziel lijken te kijken. Hij heeft ook echt het gezicht om zo’n kort haar te hebben en dat maakt hem knap.
En dan komen we bij Evan terecht. Evan is echt heel erg knap. Zijn zwarte haar past goed bij zijn blauwe ogen. Hij heeft korter haar dan Austin, maar bewerkt het zodanig met gel dat ook zijn haar er steeds perfect uitziet. In tegenstelling tot Lucas en Austin heeft Evan best veel tatoeages en valt om die reden onder het typische “bad boy”-figuur.
De tatoeages die hij heeft gaan van zijn arm tot zijn schouders. De meest opvallende is diegene aan de zijkant van zijn hals boven zijn schouder. Volgens roddels zou hij er op zijn borstkas ook nog hebben, maar die heb ik nog niet gezien. Wel weet ik dat hij er op zijn benen ook een paar heeft. En dat de meesten het figuur van een schedel hebben.
In elk geval is hij dus een soort van de leider van het groepje. Ik zie Lucas en Austin altijd vragend naar hem kijken voordat ze iets doen. Het feit dat Evan dan ook nog eens meestal te zien is met een sigaret in zijn mond toont aan dat hij echt wel voor het leiderachtige type onder kan gaan.
Evan lijkt vandaag echter in een goede bui te zijn, want hij zegt niks tegen me en Lucas en Austin laten me ook met rust. Het is eigenlijk vooral Lucas die me pest, want Evan doet op zich niet echt iets. Evan’s ogen vinden de mijne als ik langs hem kon en de priemende blik in zijn ogen laat me snel verder wandelen.
Ik besluit om nog even langs het toilet te gaan voordat ik naar de volgende les ga en zodra ik in de badkamer ben en veilig in een hokje op de wc zit, beginnen de tranen over mijn wangen te stromen zoals ze altijd doen wanneer ik slecht nieuws te horen krijg over mijn moeder.

Bedankt voor het lezen van dit verhaal! Vanaf nu zullen de updates maandag en vrijdag volgen. Omdat jullie vandaag al een hoofdstuk gekregen hebben, zal het volgende hoofdstuk maandag online gezet worden (als ik het niet vergeet, hahaha). Veel leesplezier!

Reacties (1)

  • RealDreamer

    Goed geschreven! Ik ben benieuwd naar het vervolg!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here