Foto bij OO3 • Bullied

Autumn Castle

Met twee bakken popcorn, twee flesjes cola en nog een zak chips zitten pap en ik in de bioscoopstoeltjes te wachten totdat de film begint. Pap was vlak na mijn huilbui in het ziekenhuis aangekomen, heeft me getroost en heeft me vervolgens even naar buiten gestuurd.
De glimlach die had op zijn gezicht had getoverd toen hij naar buiten kwam was overduidelijk nep, maar ik ben blij dat hij het probeert. Schijnbaar heeft mam gezegd dat we iets leuks moesten gaan doen met ons tweeën om wat beter om te gaan met de situatie. Het is uiteindelijk de film geworden.
Eerst hadden we echt geen zin om te gaan, maar toen stelde pap voor om van te voren nog bij een Italiaans restaurant te gaan eten en kwam de sfeer er wel een beetje in. We hebben tijdens het eten ook goed met elkaar kunnen praten, maar ik zie heus wel dat onze gesprekken niks helpen aan het verdriet die hij vanbinnen voelt.
De pretlichtjes in zijn ogen hebben plaatsgemaakt voor een wanhopige blik waar ik niet al te lang naar mag kijken voordat ik zelf ook wanhopig word. Ik weet dat hij nog zo gehoopt had dat de behandeling aan zou slaan en mam binnen een paar weken genezen zou zijn, maar het geluk staat schijnbaar niet aan onze kant.
En hoewel onze gesprekken misschien wel iets helpen, zal het nooit de pijn verminderen die hij voelt. En ik weet dat het de komende periode echt zwaar voor hem gaat worden, maar ik hoop dat we er samen uit kunnen komen. Hij heeft in elk geval een plek gevonden waar we een mooie begrafenis voor mam kunnen regelen als het zo ver is.
Het heeft lang geduurd eer dat pap een plek wilde zoeken om de begrafenis te regelen. Hij wilde maar niet accepteren dat ze dood zou gaan. En nu doet hij dat nog steeds niet, ook al gaat hij binnenkort met de begrafenisondernemer regelen welke kist ze krijgt. Ik huiver al als ik er aan denk, dus ik probeer met te focussen op het nog lege doek voor ons.
Ik schrik van pap die plotseling zijn hand op mijn been legt. Ik durf zijn blik bijna niet te trotseren, maar dwing mezelf toch om me half om te draaien zodat we elkaar aan kunnen kijken.
“We gaan ons samen wel redden, toch?”
En weer verschijnt die wanhopige blik in zijn ogen. In normale gevallen zou het andersom moeten zijn. Ik zou voor bevestiging moeten vragen en hij zou die moeten geven, maar nu is het een omgekeerde wereld. Nu moeten we er voor elkaar zijn, maar ik heb het idee dat hij mijn steun meer nodig heeft dan ik het zijne.
“Natuurlijk. Zo is het toch altijd geweest?”
Ik glimlach waterig naar hem. En voordat hij iets kan zeggen, gaan de lichten één voor één uit en worden we in het donker gehuld. Pap richt zijn blik weer naar voren en ik bijt hard op de binnenkanten van mijn wang om niet te huilen als ik zie dat tranen glinsteren in zijn ogen. Ik voel zelf ook de drang om te huilen en snel richt ik me naar het witte doek waar reclame op is te zien.
De film is al halverwege bezig en ik heb mijn popcorn nog niet eens aangeraakt. Ik zie dat pap de zak chips die hij voor ons tweeën mee heeft genomen leeg heeft gegeten. Hij begint altijd als een razende te eten zodat hij de krop in zijn keel tegen kan gaan. Misschien is voedsel wel zijn troostmiddel. Het is in elk geval geen goed teken dat de zak op zo’n korte termijn al leeg is.
Ik schrik op als de lichten aan gaan en merk dat het pauze is. Pap schraapt kort zijn keel en ik merk dat hij nog altijd moeite heeft om niet te huilen. Volgens mij heeft hij de film net zo weinig gevolgd als dat ik dat heb gedaan. Maar als dat al zo is, maken we er beiden geen opmerking over.
Ik voel mijn gsm plotseling trillen in mijn zak en zeg tegen pap dat ik naar de wc ga. Misschien is dat ook wel beter dan als we weer met elkaar gaan praten. Ik heb zo toch het idee dat pap niet veel te zeggen heeft over de film en het onderwerp “mama” willen we al helemaal niet bespreken in een zaal vol met mensen.
Als je aan het eten bent heb je tenminste nog iets om je op te focussen. Als je moet huilen, neem je gewoon een slok drinken en kijkt goed om je heen zodat je weet dat je tussen de mensen zit en niet gaat huilen. Maar in een bioscoopzaal heb je alleen je snack om van te eten en laat popcorn nu net niet helpen tegen een brok in de keel. Nee, dan begin je te hoesten en maak je het alleen maar erger.
Ik negeer de drang om te huilen en ga naar de wc’s. Ik moet wachten omdat er een rij staat en pak mijn telefoon uit mijn zak. Ik zie dat ik een berichtje heb en even slaat de schrik me om het hart omdat ik denk dat het over mam gaat, maar dan zie ik dat het een anonieme zender is. Al wat meer opgelucht zijnde, open ik het berichtje.

Ik hoop dat je doodvalt.

Ik frons terwijl ik naar het berichtje kijk. Ik heb nog nooit zo’n berichtje gehad. Als mensen me moesten hebben, deden ze dat altijd in mijn gezicht. Maar nooit via een anoniem berichtje. Ik twijfel zelfs of dit naar mij gericht is, maar toch besluit ik een antwoord terug te sturen.

Wie ben je?

De rij is al een stuk korter en een vrouw achter me geeft me een geïrriteerde duw zodat ik bijna mijn telefoon laat vallen. Ik bijt op mijn onderlip, maar negeer een kwade opmerking en loop in plaats daarvan naar voren. Het getril in mijn handen toont aan dat er weer een nieuw bericht is binnengekomen en snel open ik het.

Rot gewoon op, mens.

Ik slik een keertje, maar besluit om er verder niet op te antwoorden. Ik heb geen zin in een discussie of een ruzie. Niet vandaag. En dus klap ik mijn mobieltje dicht en schiet een wc binnen als ik de vrouw achter me weer geïrriteerd hoor zuchten omdat ik er te lang over doe naar haar mening.
Tijdens het kijken van de tweede deel van de film blijf ik denken aan het berichtje en wie het gestuurd zou kunnen hebben. Zelfs nadat de film is afgelopen, we terug thuis zijn en ik in bed lig, blijf ik aan het berichtje denken. En uiteindelijk val ik moe zijnde in slaap.

Bedankt voor het lezen iedereen!!

Reacties (1)

  • Luckey

    wie stuurt dat sms!!!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen