Foto bij ••• Hoofdstuk 3.1


Yona. Maar er was geen tijd om verder over na te denken, aangezien Ilse zich al had verwijdert van Sams zijde en naar de jongen was gerend die ze de dag ervoor had geraakt met een steen.
Sam zuchtte vermoeid, ze ging ook echt naar de totaal verkeerde persoon toe. Hoe idioot kon ze zijn? Zorgen verspreidde zich als ijs door Sams bloed, maar ze besloot haar voor nu niet te helpen en richtte zich naar een ander meisje, het meisje dat een mes in Sams zij had gestoken. Chrysante, herinnerde Sam zich haar naam. Dat had één van de mensen die dag geroepen.
Sam vond haar blik al snel, maar het enige wat ze kon ontdekken in de ogen van het meisje was angst, wanhoop. Ze vroeg zich haast af of ze enig vertoon van medelijden moest geven, maar dat deed ze niet. Zij was degene die haar verwond had, die er voor had gezorgd dat ze nu hijgde, bloedde en stekende pijn voelde.
Geërgerd wierp ze zich naar voren en terwijl ze dat deed, voelde ze een nieuwe kracht door haar aderen stromen. Haast verbaasd over de plotselinge kracht die was opgedoken, al had ze er stiekem op gehoopt en opgewacht, aangezien het die vorige dag ook plots opgedoken was, voelde ze nu nog meer energie. Ze vloog met een enorme vaart af op Chrysante, waardoor het meisje, geschokt op de plotselinge snelheid die op haar af was gekomen, achterover op de grond, op de tegels viel. Onmiddellijk trok Sam haar overeind, sloot één arm om de nek van het meisje in een vloeiende beweging en rukte het wapen -een mes- uit haar vingers. Ze trok haar iets naar achteren, zodat ze meer grip had op het lichaam van het meisje en ze zeker wist dat ze zichzelf niet meer zou kunnen bevrijden uit haar greep. Na een paar seconde -misschien enkele minuten, Sam wist het niet zeker- voelde ze het lichaam van het meisje verslappen in haar armen.
Sam ontdeed zich van het lichaam door het meisje los te laten, niet wetend of ze nog leefde of niet en rende naar de volgende persoon. Zoekend keek ze rond, maar al snel zag ze dat Hak in gevecht was met een zwart harig meisje en het meisje met rode ogen. Yona was nergens meer te bekennen.
Ilse was intussen verwikkeld in het gevecht met de jongen. Of zover het te benoemen was als een gevecht, het leek eerder alsof de jongen Ilse martelde. Bezorgd keek Sam toe, twijfelend of ze zou ingrijpen in het gevecht of niet, ze wilde niet dat haar vriendin ernstige verwondingen zou oplopen omdat ze niet instaat was zichzelf optimaal te verdedigen.
De jongen haalde handig uit met zijn mes, veroorzaakte een diepe snee in Ilses arm en toen ze even gedesoriënteerd raakte door de pijn, sloeg hij toe met het andere wapen in zijn hand, een dolk.
Sam wilde meteen te hulp schieten, want ze zag echt wel dat dit niet goed kon gaan, maar ze voelde stevige armen die haar tegen hielden. Wantrouwig draaide ze zich met een ruk om en keek recht in de ogen van het zwart harige meisje. Ook zij was goed bewapend en ze leek goed in staat om Sam aardig te verwonden, wat maakte dat Sam meteen al een onverwachtse beweging maakte naar links om zich los te kunnen rukken. Ergens lukte het aardig, maar het meisje had haar armen nog steeds vast, al was het in een minder stevige greep dan daarvoor.
Al snel voelde ze dat haar grip op haar mes verslapte doordat haar polsen verdacht veel pijn begonnen te doen onder de greep van het meisje en Sam het mes sowieso niet zo stevig vast had gehad.
Het meisje liet Sam met één hand los, zodat ze het mes uit haar vingers zou kunnen wringen, maar Sam weigerde het toe te laten, maakte nog een onverwachte beweging en wist zich uit eindelijk te bevrijden.
Haar blik gleed snel naar Ilse, die er inmiddels een stuk slechter uit zag. Haar onderbeen leek grotendeels open te zijn met een diepe snee. De jongen had een lijn getrokken met zoveel kracht dat hij dwars door de spijkerstof van Ilses broek was gegaan. Bloedplekken verschenen en kleurde haar gehele onderbeen tot een rode massa bloed.
Verder had ze nog een paar sneeën op haar armen, al wist Sam niet of die diep waren of niet, dat kon ze niet bepalen vanaf de afstand waar ze nu stond.
Ze hield haar adem in toen ze zag dat de dolk van de jongen richting Ilses voorhoofd ging en Ilse woedend probeerde weg te komen, maar het mislukte.
Sam sprintte naar voren met het mes van Chrysante nog steeds in haar greep, dit keer stevig in haar vingers geklemd, op weg naar de jongen. Ze wist haast zeker dat ze niet tegen hem was opgewassen, al had ze Chrysante nog zo gemakkelijk luchtgebrek gegeven, deze jongen was duidelijk veel sterker, getrainder, moordlustiger en zijn ogen straalde iets anders uit dan die van Chrysante hadden gedaan. Die hadden angstig geleken, maar wel aangenamer. Ook al was haar blik ook niet de allerfijnste geweest, zeker niet met idee dat dat kind een mes in haar zij had gestoken, wat ook al een hoop woede ontfutselde. Het weerspiegelde Sams wantrouwen haast op haar vijand, alsof ze daarmee iedereen als vijand kon zien.
Zodra ze de jongen had bereikt, had die geen tijd meer om zich om te draaien naar haar, want Sam voelde nog altijd de kracht door haar lijf die haar energieker en sneller maakte, daarbij misschien ook wel sterker. Hij had geen tijd om zich te verdedigen en moest het volgende moment de pijn verdragen van een mes door zijn rug, of zover Sam hem er in kreeg. Het kostte enorm veel kracht en moeite om een bocht te wringen door zijn shirt en zijn gespierde lijf. Maar het leidde hem wel genoeg af, waardoor Sam probeerde om Ilse onder de jongen vandaan te krijgen, al ging dat moeizaam. Ilses been was haast onbeweegbaar omdat stil liggen haar al enorme pijn bezorgde, kon Sam ontdekken.
De jongen was niet van zijn stuk gebracht door Sams poging om hem te verwonden, niet genoeg in ieder geval, haalde met enorme vaart uit en veroorzaakte een snee op Ilses voorhoofd. Sam besteedde er verder niet veel aandacht aan, sprong naar voren, boven op de jongen, greep zijn keel stevig beet en klemde haar handen er strak om heen. Achter zich hoorde ze Ilse kreunen dat ze hem niet moest verwonden of vermoorden, maar Sam liet pas los toen het gezicht van de jongen paars kleurde en uit eindelijk zijn bewust zijn verloor.
Het duurde een paar minuten voordat Sam doorhad dat de jongen geen weerstand meer had kunnen bieden tegen haar greep omdat het mes in zijn rug met een klap verder was geschoten doordat ze hem tegen de grond had geduwd. Zijn borstkas bewoog nog wel op en neer, dus hij leefde nog. Hij leefde nog.
Als ze langer had volgehouden, als ze haar vingers nu weer klemde om zijn keel… Zou ze echt instaat geweest zijn iemand te vermoorden?

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Well a lot of things are happening

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen