Foto bij OO4 • Bullied

Autumn Castle

Mijn vingertoppen glijden zachtjes langs de wallen die zich onder mijn ogen bevinden. Ik twijfel of ik ze ga verbergen onder een laagje make-up, maar beslis dan dat het de moeite niet waard is. Als ik gewoon wat oogpotlood gebruik en zorg dat mijn haar netjes zit, zal het wel goed zijn. Als ik meer make-up op doe, gaat het er toch weer af omdat ik zo veel moet huilen de laatste tijd.
Ik ga met een kam door mijn haar. Omdat ik van mezelf al een slag in mijn haar heb, is het redelijk makkelijk voor mij om het te laten lijken alsof ik er echt hard mee bezig ben geweest. Het valt gewoon ook al mooi als ik op sta. Ik bewerk mijn ogen met oogpotlood, doe wat parfum op en nog een lichte lipgloss. Ik besluit dat het zo wel genoeg is en ga naar beneden.
Ik kan aan mijn vader zien dat hij ook niet bepaald veel heeft geslapen. Met een wee gevoel denk ik aan de ochtenden dat mijn moeder naar beneden komt, haar hand door mijn haar laat glijden en vervolgens een kus op mijn vader zijn mond drukt. Daarna gaat ze meestal aan het fornuis staan om iets voor ons te maken.
Sinds dat mijn moeder in het ziekenhuis ligt, koken we eigenlijk niet meer zo heel vaak. Meestal halen we iets of kopen we zo van die opwarmmaaltijden. En ja, ik weet dat dat niet bepaald het beste van het beste is, maar we hebben de laatste tijd niet bepaald energie voor veel dingen.
Mijn huiswerk loopt op sommige momenten ook achter omdat ik me er simpelweg niet toe kan zetten om eraan te beginnen. Dan begin ik te denken aan mijn moeder en hoeveel pijn ze wel niet heeft. En natuurlijk het moment dat ik echt afscheid van haar ga moeten nemen. Ik slik terwijl ik snel mijn ontbijt wegwerk, geef pap een kus op zijn wang en ga dan naar buiten zodat ik met de auto naar school kan rijden.
De rit duurt niet al te lang en het is gelukkig ook niet druk op de weg. Ik probeer mijn aandacht echt wel bij het verkeer te houden, maar het is moeilijk om mijn gedachten niet constant af te laten dwalen naar mijn moeder. Er zijn momenten dat ik me gewoon door pap laat brengen als hij niet moet werken omdat ik anders bang ben dat ik een ongeluk ga veroorzaken.
Ik parkeer de auto netjes in het vak en stap vervolgens uit. Ik merk gewoon dat er naar me gekeken wordt en draai mijn hoofd. Ik zie iemand snel wegkijken en haal mijn schouders op terwijl ik mijn rugzak van de achterbank pak en deze over mijn schouders slinger.
Ik loop langs een groepje meiden en hoor dat ze gelijk ophouden met praten. Ik draai mijn hoofd in hun richting, maar geen van hun neemt de moeite om naar me te kijken. Hm. Misschien verbeeld ik het me wel gewoon. Misschien hadden ze net even een stilte toen ik langskwam.
Evan, Lucas en Austin staan weer op hun vaste post. Ik zie dat Lucas zijn bekende katapult bij zich heeft. Meestal zijn het zachte propjes die hij wegschiet, maar als hij ruzie met iemand heeft, durft hij ook wel eens iets zwaarder in het bruine buideltje te leggen waarmee hij dan schiet.
Het doet me herinneren aan vorig jaar toen Lucas dat had gedaan bij een jongen waar hij de week ervoor ruzie mee had gehad. De jongen zijn hoofd bloedde als een rund en het bleek achteraf dat hij zo’n schade had opgelopen dat hij had moeten revalideren. Ik ril bij het idee dat Lucas dat bij mij zou doen.
Alsof Lucas in de gaten heeft waar ik aan denk, draait hij zich naar me toe en brengt met een grijns het touwtje aan zijn katapult naar achteren. Ook al weet ik dat er niks in het buideltje zit, toch krimp ik toch in een wanneer hij het naar voren slingert en het touw een kletsend geluid maakt tegen het hout. Ik hoop op een dag dat dat buideltje totaal de andere kant op schiet en recht in zijn gezicht komt.
Austin lacht met Lucas zijn handeling, maar Evan knijpt kort zijn ogen naar me samen waardoor ik snel verder wandel. Een blik over mijn schouder leert me dat hij me met zijn ogen en diezelfde gevaarlijke blik blijft volgen totdat ik mijn hoofd weer naar voren draai. Ik slik. Dit belooft een aangename les te worden.
En aangenaam was het zeker. Voor een derde keer schiet er een propje tegen mijn achterhoofd. Ik laat het gewoon op de grond liggen en doe geen moeite om het weg te schoppen zodat de leerkracht het niet kan zien. In tegenstelling tot de anderen ben ik niet bang wat Lucas met me zal doen als de leerkracht de beschuldigende vinger in zijn richting wijst.
Maar dat doet ze niet. Natuurlijk doet ze dat niet. De meeste leerkrachten weten wel beter dan Lucas Jones straf te geven. Soms heb ik het idee dat de leerkrachten zelf een beetje bang zijn voor hem. Wat hem natuurlijk een ontzettend machtsgevoel geeft en daarbij nog eens een arsenaal aan mogelijkheden om anderen te treiteren.
Helaas voor mezelf denk ik te veel aan mam op dit moment waardoor ik me niet alleen niet kan concentreren, maar me ook nog eens elk propje dat naar mijn hoofd wordt geschoten erg aantrek. Na een vijfde keer ben ik het echt zat en draai me met een ruk naar Lucas om. En dat was op het verkeerde moment.
Mijn pen valt met een klap op de grond als ik een propje recht in mijn oog voel komen. Het duurt even voordat Lucas doorheeft wat er is gebeurd, maar daarna begint hij, net zoals de halve klas trouwens, heel hard te lachen. Ik knipper met mijn ogen, maar tot mijn ergernis zit er iets aan het papiertje waardoor het gewoon aan mijn oog blijft kleven.
“Lucas Jones, dat wordt nablijven!”
Maar ik hoor het al niet meer, want ik sta in allerijl op. Ik heb mijn hand over mijn oog gelegd en zoek blindelings naar mijn spullen.
“Mevrouw Castle, waar denkt u dat we heengaan? Stel u alstublieft niet zo aan en ga gewoon terug zitten.”
En verslagen zijnde ga ik terug zitten terwijl het gelach van de klas tien keer harder klinkt in mijn oren dan het in werkelijkheid gaat zijn. Ik buig mijn hoofd zo laag mogelijk naar mijn werkboek zodat de leerkracht en de rest van mijn ellendige klas mijn tranen niet zien die van schaamte over mijn wangen stromen.

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal!

Reacties (1)

  • Luckey

    oMG!!!
    waarom zijn alle lucassen kut!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen