Foto bij OO5 • Bullied

Autumn Castle

Ik bijt op mijn onderlip en probeer de passerende leerlingen die met een raar gezicht hun hand over hun ene oog leggen zo goed mogelijk te negeren. Ik ben zojuist naar de wc gegaan en concludeerde dat er gelukkig niks raars aan het propje zat en dat het gewoon mijn eigen tranen zijn geweest die ervoor zorgden dat het propje in mijn oog bleef kleven.
Ik heb wel een paar zeer kleine witte velletjes moeten verwijderen uit mijn oog waardoor het, natuurlijk ook omwille van het feit dat ik gehuild heb, erg rood ziet. En nu vindt iedereen dat een reden om me uit te lachen schijnbaar. Ik hoor Austin en Lucas luid lachen als ik hun passeer en probeer de jongen met het korte haar zo goed mogelijk te negeren.
“Jongens, zo is het wel genoeg, hè. Zo grappig was het nu ook weer niet. Je moet echt betere grappen bedenken, Lucas.”
Pas als ik bij het gymlokaal ben, dringt het tot me door dat dat Evan’s stem was. Ik weet dat Evan snel een grap afkeurt als het te lang blijft duren, maar vindt hij het dan niet helemaal geweldig dat het propje in mijn oog bleef kleven, dat de halve school dat nu als een reden ziet om me uit te lachen en dan ik ook nog eens in het openbaar gehuild heb? Of misschien weet hij de details nog niet goed? Dan zal Lucas dat wel vertellen aan hem in dat geval.
Ik onderdruk een lichte zucht terwijl ik naar de kleedkamers loop. Ik kijk de meiden niet eens aan terwijl ik mezelf omkleed. Eerst trok ik het me altijd aan als ze grappen maakten over mijn uiterlijk, maar nu besef ik me dat het gewoon een fase was en dat ze me, tenzij er iets nieuws opduikt, me wel gewoon met rust zullen laten.
Ik heb eens een keertje gehad dat ik ongesteld moest worden en niet precies wist wanneer. Vlak voordat we gingen gymmen, kwam ik erachter dat ik ongesteld was geworden en dat het doorgelekt was. Ik had het nog proberen te verbergen, maar één van de meiden had het natuurlijk allang gezien en besloot om er hardop commentaar over te geven.
De hele gymles heb ik vervolgens aan moeten horen dat ik stonk en dat ze echt niet bij me in de buurt wilden komen. Als de leerkracht me in een team wilde zetten, ging iedereen expres een meter van me vandaan staan terwijl ze hun neus dichtknepen en met hun handen heen en weer bewogen alsof ik echt stonk.
De leerkracht had hun streng aangesproken en tegen mij gezegd dat ik het me niet moest aantrekken, maar ik trok me van dat commentaar niks aan en was huilend weggelopen. Het is om die reden dat ik mam smeekte of ik met de pil mocht beginnen. Pap had bijna een hartaanval gekregen omdat hij dacht dat ik het deed omdat ik het veilig wilde doen en had het dan ook verboden, maar mam begreep me gelukkig en ik mocht ermee beginnen.
Zelfs terugdenken aan die situatie laat me bijna huilen. Jeetje. Ik ben echt emotioneel vandaag. Ik onderdruk een zucht terwijl ik met tegenzin de kleedkamer verlaat en naar buiten ga. Ik zie een paar blikken die op me geworpen worden en nog een paar jongens die op overdreven wijze hun oog bedekken, maar de meesten hebben voor zichzelf besloten dat het niet meer grappig is.
“Oké, jongens! Iedereen hier verzamelen!”
Ik zorg ervoor dat ik expres afstand houd van Lucas, Evan en Austin zodat ik Lucas niet uitdaag om me opnieuw te treiteren, maar de jongen kijkt me niet eens aan. Ik zie vanuit mijn ooghoeken dat hij blikken werpt op Evan en dat deze een licht knikje geeft. Waarschijnlijk heeft Evan besloten dat het genoeg is geweest voor vandaag. En ik kan hem niet dankbaar genoeg zijn daarvoor.
“Vandaag gaan we voetballen, dus ik wil dat de groep zich in tweeën splitst zodat we eerst kunnen oefenen in duo’s en daarna een match kunnen houden.”
Ik sta een beetje onwennig te kijken bij wie ik me wil voegen als Austin langs me komt gelopen en me een harde zet geeft met zijn schouder. Ik val bijna op de grond, maar plotseling voel ik een hand die me stevig aan mijn arm vasthoudt en voorkomt dat ik ook maar even wankel.
“Doe eens normaal, gozer. Je ziet toch dat ze hier staat? Kijk de volgende keer een beetje uit, wil je.”
Austin rolt met zijn ogen, maar is wijselijk genoeg om niks te zeggen en wandelt door. Ik draai mijn hoofd naar een jongen die ik wel al eens gezien heb, maar van wie ik de naam niet ken. Volgens mij zit hij in zijn laatste jaar.
“Heeft hij je pijn gedaan? Sommige mensen kunnen echt niet normaal doen, zeg.”
“Nee, het gaat wel,” antwoord ik.
Ik observeer hem zo snel mogelijk als ik kan zodat het niet te hard opvalt. Hij heeft bruin haar die hij met gel strak achteruit draagt, volle lippen en lichtbruine ogen die in het felle licht van de gymzaal haast een goudkleurige fonkeling lijken te hebben. Zijn postuur is vrij goed zichtbaar dankzij het strakke shirt dat hij aanheeft en toont aan dat hij toch best wel wat spieren heeft.
Ik kan het niet helpen dat hij me aan Evan doet denken. Hij zorgt er ook voor dat de mensen een soort van ontzag voor hem hebben wat waarschijnlijk de reden is waarom Austin niet al te veel tegen hem zei toen hij zijn mening gaf over Austin’s gedrag.
“Mooi zo,” antwoordt hij en knipoogt naar me ten teken dat hij gezien heeft dat ik hem aan het bekijken was. “Mijn naam is Aiden.”
“De mijne is Autumn.”
“Een prachtige naam voor een prachtige dame.”
Ik voel mijn wangen rood worden door zijn opmerking en hoewel het misschien kinderachtig is, voel ik me lichtelijk blij worden omdat iemand vandaag iets positiefs tegen me heeft gezegd.
“Ik ga nu maar eens naar mijn team, maar zullen we tijdens de middag een broodje gaan eten samen? De anderen doen al zo flauw tegen je en ik denk dat je wat graag weg wilt van die kinderachtige sukkels.”
Blij zijnde dat tenminste één iemand me begrijpt, geef ik snel een knikje naar hem.
“Tot de pauze dan.”
“Tot de pauze,” zeg ik zachtjes, nog steeds niet goed gelovend wat er gebeurd is op zo’n korte tijd.
Maar hoor je mij klagen? Absoluut niet!

Bedankt voor de reacties en de nieuwe abo!!:D

Reacties (1)

  • Luckey

    Eindelijk een lief persoon!!!
    Møre!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen