Inmiddels hadden we onze bestelling doorgegeven. Harry en ik hadden nagenoeg hetzelfde besteld. Ik nam een klein slokje van mijn wijn en hoopte hartstochtelijk dat de avond goed zou eindigen. De halve fles bacardi en drie biertjes zaten nog altijd in mijn maag. En nu deze wijn erbij… Harry’s ogen bestudeerden me opnieuw.
‘Wat deed je op Kingsland?’ Ik speelde een beetje met mijn servetje om me een houding te geven. Harry's brandende ogen zorgden ervoor dat ik me opgelaten voelden. En de stiltes brachten een spanning met zich mee, die ik niet kon plaatsen. Ongeduldig wachtte ik op Harry’s antwoord.
‘Hetzelfde als jij.’ Hij trok zijn rechtermondhoek opnieuw in een grijns. ‘Toen ik een aantal maanden geleden hoorde dat ik naar Nederland zou gaan voor interviews, besloot ik jullie koningsdag een keertje mee te maken.' Ik knikte begrijpelijk.
‘Ja, er waren veel toeristen vandaag. Het schijnt bijzonder te zijn.’
‘Wil je daarmee zeggen dat ik een toerist ben?’
‘Ja, een ramptoerist,’ grapte ik. Hij grinnikte en nam ook een slok van zijn wijn. ‘Maar het is toch niet leuk in je eentje? Zo’n festival.’ Onderzoekend bekeek ik Harry’s gezicht. Zijn gezicht vertrok even en een spoor van eenzaamheid was opnieuw zichtbaar. Hij wist zich binnen enkele seconden te herstellen en glimlachte zijn welbekende lach. Voor het eerst die avond vroeg ik me af, hoe echt die glimlach was. Was het gewoon een masker om te verhullen dat hij niet altijd even blij was met het leven dat hij had, maar niet ondankbaar wilde doen? Het intrigeerde me. Zijn snelle emotiewisselingen interesseerden me, waardoor ik meer van Harry wilde zien. De jongen achter de roem.
‘Ik was er maar even. Ik had eerst een interview. En ik was niet alleen. Jack was vroeger mijn bewaker op tours in België, Duitsland en Nederland.’
‘Jack?’ Vragend kijk ik Harry aan.
‘Die bewaker waar je vriendin nu mee is,’ verduidelijkte hij zichzelf. Ik knikte begrijpelijk en zuchtte kort. ‘Wat is er?’ Harry’s keek me onderzoekend aan, waardoor ik nu een glimlach opzette.
‘Nee, niks. Ik vroeg me gewoon af…’ Nadenkend nam ik nog een slok van mijn wijntje. Hij smaakte goed, dat moest ik Harry nageven. De afwachtende blik van Harry deed me mijn ogen neerslaan. ‘Voel je je nooit eenzaam? Ik bedoel… Je leeft je droom, maar vooral je nu uit de band bent… Het lijkt me zo eenzaam.’ Mijn woorden werden beantwoord door stilte, waardoor ik voorzichtig opkeek. Harry staarde naar zijn wijn. Zijn lippen waren samengetrokken, zijn ogen ontweken contact en zijn ademhaling was iets zwaarder geworden. Mijn vraag leek hem te raken.
‘Iedereen is wel eens eenzaam, toch?’ Ik hoorde de aarzeling in zijn stem. Niet langer toverde hij een lach op zijn gezicht. Zijn ogen stonden bloedserieus.
‘Natuurlijk,’ stelde ik hem gerust. ‘Ik denk dat we in de hectiek van het leven, de chaos en tussen alle drukke activiteiten, ons vaak genoeg eenzaam voelen. Misschien wel te veel.’ Ik knikte instemmend en ratelde vlug mijn redenering, mede om Harry te steunen, maar tevens omdat ik het gevoel van eenzaamheid vaak genoeg had. Zelfs in overvolle zalen, omringd met lieve mensen. Opnieuw werd mijn constatering beantwoord met stilte. Onzeker keek ik op van mijn handen en zag Harry's groene blik twinkelen. Harry had weer de sprankeling in zijn ogen, alsof ik iets wonderbaarlijks had gezegd. Het deed me verlegen en aarzelend glimlachen, niet wetende wat er in hem omging.
‘Ik vind het leuk,’ glimlachte hij. Dit leverde een onbegrijpelijke blik van mijn kant op. ‘dat je zo'n filosofische opmerking tussendoor kan gooien, alsof het niks is.’ Hij knikte me toe. Een complimentje. Mijn wangen kleurden rood. Ik haalde een hand door mijn haar en stamelde wat. Filosofisch? Mensen gebruikten vaker de termen pessimistisch of dromerig. Filosofisch beviel me wel... Al zou ik mezelf nou ook weer niet willen bestempelen als filosoof, meer een hoopvolle en intensieve denker.
‘Ja, dat heb ik soms. Als het te ver gaat, dan moet je het zeggen hoor. Ik ben niet alleen maar filosofisch hoor,’ ratelde ik. ‘Maar ik heb mijn opmerkingen. Dat komt omdat ik vaak nadenk en mezelf reflecteer. Dan krijg je dat.’ Opnieuw eindigde mijn geratel in stilte. Zenuwachtig frunnikte ik aan het servet en beet hard op mijn lip. Waarom kon ik mijn mond gewoon niet houden? Een warme hand zorgde ervoor dat ik het servet niet meer uit elkaar kon pluizen. Harry’s grote hand had zich op de mijne gelegd. Vanonder mijn wimpers keek ik omhoog. Zijn blik kon ik niet peilen. De gastvrouw onderbrak ons onderonsje met onze voorgerechten. Vlug trok ik mijn hand weg en knikte de vrouw dankbaar toe. Ik rammelde. Hoewel de vrouw niet probeerde te oordelen, zag ik dat ze het toch deed. Ze had onze handen gezien. Gelukkig liet verder iedereen ons met rust, maar toch zat het me dwars.
‘Harry?’ De krullenbol keek op van zijn bord, vragend en rustig. Alsof hij zich op zijn gemak voelde. ‘De geruchten.’ Aarzelend keek ik hem aan. ‘Is dit eigenlijk wel slim?’
‘Wat wil je doen? Nu wegrennen,’ grapte hij. Ik haalde mijn schouders op en zweeg. Mijn stilte maakte hem aan het twijfelen. ‘Feline, gaat het?’ Ik keek op, zijn groene ogen hadden een vlaag van bezorgdheid.
‘Wat zijn we aan het doen?’ Ik maakte een gebaar naar ons. ‘Wat is dit? Wat zijn wij?’ Hij legde zijn bestek weer neer en keek me enkel strak aan. Opnieuw voelde ik een warme golf door mijn lichaam. Zijn ogen! Adam had ook groene ogen, viel ik daar dan voor? Waarom dacht ik in godsnaam aan Adam? Hard beet ik op mijn wang en pakte mijn bestek op. Harry antwoorde nog altijd niet, dus besloot ik mijn voorgerecht maar op te eten. Hij volgde mijn voorbeeld. Na zijn derde hap legde hij zijn bestek toch weer neer.
‘Feline,’ beantwoordde hij me plechtig. ‘Ik weet niet wat dit is of dat dit iets kan worden. Zullen we gewoon genieten van de avond?’ De zachtheid in zijn stem was me niet ontgaan. Inderdaad, waarom kon ik niet gewoon genieten?
‘Ja, natuurlijk,’ beantwoorde ik hem en nam nog een hap van mijn voorgerecht. Ik wist ook niet waarom ik dit had gevraagd. Normaal gesproken begin je nooit over de toekomst op je eerste date. Wellicht vroeg ik het nu, omdat dit waarschijnlijk de enige afspraak met Harry zou zijn. Toch voelde ik de pijn door mijn lichaam golven en alle warmte doen omslaan in verdriet. Ik wist dat dit niet meer dan gezellig zou worden. Hoe kon je een relatie hebben met iemand wiens leven niet in het teken stond van liefde? Sterker nog, een jongen die betere meisjes kon krijgen en altijd onderweg was. Met een vlugge beweging pakte ik mijn wijnglas op en sloeg die achterover. Zonder Harry aan te kijken, schonk ik hem weer vol. Het nare onderbuik gevoel negeerde ik. Harry was niet Adam. Harry was geen liefde, hij was gewoon een aantrekkelijke en vriendelijke jongen. Harry ging me niet breken, want er viel niks te breken. Ik haalde diep adem en knikte tevreden. Dat was de instelling. Zelfverzekerd keek ik op naar Harry. En toen ik zijn ogen zag, voelde ik alle zekerheid weer wegglippen. Tegelijkertijd schoot het verlangen omhoog en voelde ik mezelf weer opgloeien. Wat was het toch met hem? Waarom wilde ik hem zo graag?


Omdat ik wegga, vanwege de 28 abo's (:O) en lieve reacties/kudo's(flower), hier nog een hoofdstukje!

Ik ga interrailen door Kroatië en Italië! En mijn examens gingen hopelijk goedxD

Reacties (4)

  • Smexy

    Prachtig geschreven. I love it!

    4 jaar geleden
  • Quattro

    Dat lijkt me zo gaaf om een keer te doen!

    Je kan niet normaal goed schrijven though

    4 jaar geleden
  • Bellingham

    Zo tof geschreven aaaah

    4 jaar geleden
  • Teal

    Ah leuk! Heel veel plezier!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen