Foto bij 11. Het hoofdstuk waarin Leo door de kamer danste

Fun fact of the day: ik ga komend blok aan de universiteit een vak van kunstmatige intelligentie volgen als onderdeel van mijn minor (cognitie), dus ik krijg als het ware iets mee van wat Leonoor in dit verhaal voor haar master gedaan heeft (: Nou maar hopen dat dat me misschien ook kan helpen bij het schrijven (ik kan nog steeds weinig verstandigs zeggen over wat Hamlet bij zijn studie doet, though, maar gelukkig is het verhaal vanuit Leo geschreven). Hope you enjoy this chapter!

Ik grijnsde.
Ik grijnsde omdat ik de moed had gehad om iemand mee uit te vragen, ik grijnsde omdat Hamlet ja had gezegd, ik grijnsde omdat ik een date had met een mooie, leuke jongen, ik grijnsde omdat ik iets gedaan had wat zo out of character voor mij was dat ik het zelf nooit verwacht had.
Ik moest erg mijn best doen om me vervolgens nog op de ERP-studie te concentreren, maar voor heel even maakte dat niks uit, want ik had het gevoel dat ik door de kamer had kunnen dansen.

Eigenlijk was dat ook wel wat ik deed, de dagen daarna. Ik draaide rondjes, maakte compleet belachelijke moves op muziek die niet bestond en gleed op mijn sokken over het laminaat. Dat, afgewisseld met af en toe een kleine paniekbui, met: oh, waarom dacht ik ook alweer dat dit een goed idee was heb ik ik hier wel goed over nagedacht ik ga nooit op dates maak ik mezelf niet compleet belachelijk hoe ga ik me gedragen wat moet ik doen wat moet ik aan? Misschien was het wat dat betreft maar goed dat ik dit niet vaker deed.
Omdat ik wilde dat alles tot in de puntjes wilde kunnen plannen, om te zorgen dat alles zo goed zou gaan als het maar kon, begon ik dinsdag al met het uitproberen van verschillende outfits die ik zou kunnen dragen op mijn date met Hamlet. Ik trok al mijn jurkjes uit de kast, want als een date niet een goed moment was om eens een jurk te dragen, wist ik het ook niet meer. Eén voor één trok ik ze allemaal aan, om vervolgens in mijn spiegel te kijken wat ik er nou eigenlijk van vond. Ik had me waarschijnlijk nog nooit zo meisjesachtig gevoeld, maar voor nu was dat precies wat ik wilde. Ik was het meisje in de film dat vol twijfel was over wat ze aan moest naar haar eerste date, voordat ze zich met haar hart vol in de liefde stortte. Tenminste, zo voelde ik me nu (want ik wist niet of ik van plan was mezelf vol in de liefde te storten), terwijl ik voor de spiegel stond te tutten, wat ik anders nooit zo erg deed. Ik koos uiteindelijk voor een zwart jurkje met een model dat zo zwierde als ik liep, dat het bijna leek te dansen, waardoor ik zelf ook wilde gaan dansen in plaats van lopen. Ik overwoog zelfs om vrijdag lippenstift op te doen, wat ik anders nooit deed.

En toen werd het woensdag en wist ik eigenlijk niet meer zeker of ik wel een jurkje dat danste wilde dragen. Eigenlijk wist ik niet zeker of ik niet gewoon liever in een spijkerbroek wilde gaan. En of ik überhaupt wel wilde gaan. Op woensdag leek alles wat ik aantrok er niet uit te zien. Het leek of te jong, of te serieus, of te opvallend, of te saai. Het was zo'n dag dat elk kledingstuk wel iets anders wat ik net niet helemaal vond aan mijn lichaam wist te benadrukken. Ik overwoog al half om Hamlet maar gewoon te bellen (want dit kon ik niet face-to-face doen, ondanks dat hij naast me woonde) en hem nephoestend aan de telefoon te vertellen dat ik plotseling heel ziek was geworden en ik dacht dat het heel besmettelijk was, dus dat hij maar beter niet in mijn buurt kon komen en dat ik ook niet dacht beter te zijn voor vrijdag en ik onze date dus helaas af moest zeggen.

Op donderdag regende het.
Ik kwam Hamlet die dag tegen in het trappenhuis, toen ik eindelijk besloten had dat ik dapper genoeg was om de regen te gaan trotseren om mijn boodschappen te gaan doen. Hij was niet supernat, maar wel redelijk nat en zijn haar werd daardoor wat krulleriger dan normaal. Het stond hem leuk en misschien zag hij er daardoor nog wel knapper uit dan normaal, voor zover dat mogelijk was.
'Hey,' zei Hamlet met een grijns, terwijl er een druppel van zijn kin af drupte.
'Hey,' zei ik dus ook maar met een grijns die op magische wijze op mijn gezicht was verschenen.
'Ik heb zin in morgenavond,' zei Hamlet.
'Ik ook,' zei ik automatisch, alsof ik opeens alles wat ik woensdag gedacht had vergeten was.
Hamlet glimlachte en ging verder naar boven, terwijl ik verder naar beneden ging en mijn hart af en toe een huppeltje leek te maken in mijn borstkas.
Hamlet had er zin in, dus ik ook, besloot ik op dat moment. Ik moest wel doorzetten met mijn plan om voor één keer dapper te zijn. Waarschijnlijk werd het hartstikke leuk.

Toen ik verregend weer thuiskwam, besloot ik toch nogmaals mijn kledingkeuze te heroverwegen. Ik wilde een outfit waarin ik me voor één keer dapper voelde, zoals ik me gevoeld had toen ik Hamlet mee uit vroeg. Na wat wikken en wegen besloot ik dat mijn wit met zwarte jurkje, een model dat was rechter en strakker viel dan het zwarte zwierjurkje dat ik dinsdag had uitgezocht, misschien toch wel een goede keuze was. Het zei: 'Ik ben leuk, maar ik wil ook serieus genomen worden.' Het was een jurkje dat uitstraalde wat ik altijd wilde uitstralen, dat ik een jonge vrouw was die bezig was aan de wereld te bewijzen dat ze best wel intelligent was en zeker iets te zeggen had. Tenminste voor mijn gevoel was dat was het uitstraalde, maar dat kon ook gewoon zo zijn omdat ik me nou eenmaal zo voelde.

Op vrijdagmiddag zat ik weer in twijfels. Misschien moest ik toch het jurkje dragen dat ik dinsdag gekozen had? Of toch het jurkje dat ik gisteren had uitgezocht?
Was één van de twee iets waarin ik er ook enigszins sexy uit kon zien, of was dat nou eenmaal niet voor mij weggelegd? Zo ja, wilde ik wel sexy zijn, of hoe wilde ik er überhaupt uitzien?
In al mijn twijfels besloot ik iets te doen waarvan ik me eigenlijk half had voorgenomen om het niet te doen: ik stuurde foto's van de jurken naar mijn zusje. Zij was achttien en jong en had waarschijnlijk meer verstand van dit soort dingen dan ik.
'Welke van de twee?' appte ik haar in al mijn twijfels.
Een paar minuten later ontving ik een berichtje terug van Elise: 'De zwarte'.
En even later: 'Wacht, waarvoor is het?'
Ik overwoog nog even te liegen, omdat ik geen idee had of ik dit nu al aan mijn zusje wilde vertellen, die hoogstwaarschijnlijk gelijk veel te nieuwsgierig zou worden en alles zou willen weten wat ik maar over Hamlet te vertellen had. Aan de andere kant, het was wel mijn zusje en we hadden bijna nooit geheimen voor elkaar, hoe irritant ze ook af en toe kon zijn.
'Je gelooft het vast niet, maar ik heb een date.'
Ik probeerde me mentaal voor te bereiden op wat er ging komen.
'Wacht, jij? Een date?
Ik dacht dat je de liefde zo'n beetje afgezworen had.
Wie is het?
Hoe ziet-ie eruit?
Ben je verliefd?
Waaaah, vertel me alles!!!
'
Ik zuchtte en moest tegelijkertijd glimlachen, terwijl ik moest denken aan de laatste keer dat ik andersom aan Elise zulke vragen had gesteld toen zij met een jongen uitging.
'Het is met m'n nieuwe buurjongen, vanavond, ik laat je nog wel weten hoe het gegaan is.'

Reacties (1)

  • tubbietoost

    Okay, nu ben ik nog nieuwgieriger naar de date!! Dadelijk gaan ze wandklimmen of zoiets... Dan heeft ze toch wel n probleem in die jurk =')
    Ik vraag me af of Hamlet ook zo gestrest is =p
    Geweldig hoofdstuk weer <3

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Ik moet eerlijk bekennen dat dat wandklimmen een scenario is waar ik niet eens aan gedacht had, maar dat dat ook best wel hilarisch zou kunnen zijn (: (of iets wat ik mijn geliefde hoofdpersonage gewoon niet aan zou kunnen doen).

      3 jaar geleden
    • tubbietoost

      Nu ik erover nadenk lijkt Hamlet me meer t type dat haar meeneemt naar theater/muziek ^^
      Nog 6 dagen tot het antwoord =p

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen