‘Dus wat is je verhaal?’ En hoewel ik mezelf sterk wilde houden, mezelf wilde beschermen en onafhankelijk wilde blijven, deed deze vraag me twijfelen. Zijn blik had de zelfverzekerdheid uit mijn lichaam gezogen. Hoe kon ik hem weerstaan? Elke cel in mijn lichaam hunkerde naar openheid, naar de connectie en naar de liefde. Mijn hersenen vochten sterk tegen mijn gevoel. Ik vroeg me af hoelang ik mezelf in kon tegenhouden en hoelang ik mezelf kon beschermen. Dit soort vragen maakten het niet makkelijk. Waarom wilde hij alles zo graag weten? De warmte hing als een grote roze wolk om Harry heen. Hij had zijn bestek netjes weggelegd en leunde met zijn gezicht op zijn handen.
‘Mijn verhaal?’ Schaapachtig keek ik de jongen aan. Hij knikte instemmend en keek afwachtend. ‘Mijn leven is niet heel bijzonder,’ begon ik aarzelend. ‘Ik ben opgegroeid in een klein dorpje, hier niet ver vandaan. Mijn ouders hebben me met alle liefde in hun lichaam opgevoed. Bovendien heb ik een zusje, ze is zestien.’ Hoe meer ik over mijn leven vertelde, des te vrijer ik begon te spreken. Langzaam begon ik me op mijn gemak te voelen en vertelde hem alles. Mijn hobby’s, mijn mooiste momenten en mijn moeilijkheden. De persoonlijkste dingen liet ik weg. Eveneens als Adam. Het was onderdeel van mijn verhaal, maar niet iets om op zo’n avond te delen. De uren tikten voorbij, zonder dat ik een besef van tijd had. Ook de glazen wijn glipten door mijn vingers, waardoor ik giechelend op het toetje zat te wachten. Harry leek zich ook te amuseren. De wijn had op hem minder invloed, maar ook hij zat met een constante glimlach op zijn gezicht tegenover me. Met een twinkeling in zijn ogen vertelde hij me over zijn bandleden, hun grappigste momenten en ook zijn angsten. Hij was puur, die avond. Hij was Harry Styles. Niet de beroemdheid, maar de jongen achter het bekende gezicht. En ik genoot ervan. Zijn verhalen deden me verlangen naar meer. Ze zorgden ervoor dat ik zijn vrienden wilden ontmoeten. En zijn familie. Geamuseerd luisterde ik naar zijn verhaal over de tour door Amerika. Hij vertelde over alle blunders en grappen, die in de bus gedeeld werden. Hij vertelde over zijn angst op zijn auditie en over de spanning voor het optreden, maar de kick als hij opkwam. Ik hing aan zijn lippen. Zijn verhalen trokken me mee in een droomwereld, waar ik geen idee van had. Ik visualiseerde alles wat hij zei en genoot van zijn gezichtsuitdrukkingen gedurende de verhalen. Ook ik brandde los over mijn vriendinnetjes en onze verhalen. Mijn verhalen waren anders, ze waren normaal. Maar juist daarin vulden we elkaar aan. Hij gaf mij een kijkje in de voordelen van het onbekende, beroemde leventje. En ik vertelde hem in geuren en kleuren over mijn gestoorde momenten, die ik als tiener had doorstaan. Het week af van te gekke taxiritten tot en met het stelen van een waterfles in Albufeira. Wat trouwens geheel per ongeluk ging.
‘Hoe kan je nou per ongeluk iets stelen?’ Harry keek me ongeloofwaardig aan.
‘Nou,’ verklaarde ik hem. ‘We waren heel druk en chaotisch. We waren boodschappen aan het doen zonder een idee te hebben wat we nodig hadden. We moesten water hebben, dus pakten we twee van die grote twee liter waterflessen. Ik had er een in mijn hand en één in mijn mandje. Dus mijn vrienden laadde het mandje uit en hij scande alles. Maar zijn ogen waren echt prachtig. Hij was Portugees, dus had een tintje. En zijn ogen waren zo ontzettend blauw, waardoor ik een beetje geïntimideerd was. En hij keek ook naar mij, dus we wisselden kort wat woorden uit. Door die ogen was ik helemaal gedesoriënteerd en pinde ik wat hij had gescand. Vervolgens zei ik hem gedag en liep met de tassen en de waterfles in mijn armen naar buiten. Daar begonnen mijn vriendinnen te lachen en gebaren naar de waterfles. En ik ben echt het braafste meisje in de wereld. Dus ik was helemaal gestrest en wilde teruglopen. Maar toen bedachten we dat twee euro vast niet uitmaakt, dus zijn we naar ons appartement gelopen.’ Ik vertelde het met een grote grijns. Het was waarschijnlijk een typisch je-had-erbij-moeten-zijn verhaal. Toch kon ik de beelden niet van mijn netvlies afkrijgen. Eveneens als het herkennen van een vage bekende in het appartement boven mij en de drankspelletjes in de villa van mijn ex. De vakantie was ongetwijfeld één van de leukere vakanties in mijn leven, ook al ervaarde ik dat op dat moment niet zo. Harry keek me hoofdschuddend aan en kon een lach niet onderdrukken.
‘Dus je was letterlijk verdronken in zijn ogen?’ Dit deed me in lachen uitbarsten.
‘Dat klinkt wel heel suf.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Je had er bij moeten zijn. Ik denk dat je spontaan homo was geworden.’ Lachend stak ik mijn tong uit en wiebelde met mijn wenkbrauwen. Hij grinnikte en nam nog een slok wijn. Ik volgde zijn voorbeeld. Mijn ogen sperden zich open toen een meisje met onze toetjes aankwam. Enthousiast keek ik Harry aan. Hij had de carrot cake en ik het chocolade taartje. De vrouw vroeg of we nog wat wilden hebben, maar na allebei ontkennend ons hoofd geschud te hebben, liep ze weer weg.
‘Eetsmakelijk,’ glimlachte Harry. Ik hief mijn vork op en prikte deze vervolgens in het chocolade taartje. Vloeibaar chocola stroomde eruit als een mini vulkaan. Verlekkerd nam ik een hap en maakte een goedkeurend geluidje. Het deed Harry opnieuw lachen, waardoor ik beschaamd opkeek. Hijzelf had nog geen hapje genomen.
‘Mag ik jouwe proeven?’ Nog voordat het taartje was aangebroken, had ik het al gevraagd. Mijn zusje vond het altijd bloedvervelend. Gier, noemde mijn familie me altijd. Het kon me niet schelen en Harry zo te zien ook niet. Hij wierp me slechts een twijfelende blik toe en tuitte zijn lippen vragend. Hij stak zijn vork in het toetje en keek er bedenkelijk naar. Vervolgens stak hij het vorkje met een grijns naar me toe. Ik nam het aan en stopte het stukje cake in mijn mond. Opnieuw maakte ik een goedkeurend geluidje.
‘Mijne is lekkerder,’ vertelde ik hem. Ik hield mijn vork ook voor hem naar voren. Met een glimlach pakte hij de vork aan. Onze vingers raakten elkaar kort, waardoor ik een warm gevoel door mijn lichaam voelde stromen. Verlegen nam ik het vorkje weer aan en ging door met eten. We genoten allebei van ons toetje en luisterde naar het bandje op de achtergrond. De vrouw zong makkelijk en zuiver een paar noten weg. Af en toe zei ze iets, maar de muziek was voornamelijk achtergrond. Toch genoot ik van het optreden. Harry volgde mijn blik en keek ook even toe.
‘Harry, hoe oud was je toen je derde werd in de X-factor?’ Vragend keek ik hem aan. Kort dacht hij na.
‘Zestien of zeventien.’ Mijn wenkbrauwen schoten de lucht in. Het moest er komisch uitzien, aangezien Harry opnieuw grijnsde.
‘Zo jong!’ Verbaasd liet ik mijn vork liggen en sloeg bedenkelijk een hand voor mijn hoofd. ‘Toen was ik elf.’ Een grote grijns vormde zich om mijn lippen. Het deed Harry bedenkelijk kijken.
‘Verschillen we zoveel?’
‘Vier jaar. Valt mee. Ik heb een relatie gehad met iemand van achtentwintig.’ Ik haalde mijn schouders op. Opnieuw wierp Harry me een verbaasde blik toe.
‘Echt?’
‘Nee.’ Ik glimlachte naar hem. ‘Tuurlijk niet. Mijn ouders zouden een hartverlamming krijgen.’ Een kort lachje ontglipte mijn lippen, waarna ik een hap van mijn taartje nam. ‘Ik had vanaf mijn vijftiende een relatie. Gewoon met een leeftijdgenoot.’
‘Vanaf je vijftiende? Tot…’ Hij keek me vragend aan.
‘Achttien.’ Ik haalde mijn schouders op en had spijt dat ik het onderwerp had aangesneden.
‘Dat is lang.’ Harry knikte verwonderend en nam nog een slokje wijn. ‘Wat is er gebeurd?’ De vraag verbaasde me, maar Harry leek oprecht geïnteresseerd.
‘Het leven, denk ik.’ Het kwam er bijna fluisterend uit. ‘Hij ging studeren en ik moest nog een jaar langer, doordat ik de overstap van havo naar vwo had gemaakt.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Hij ging door met zijn leven en ik zat nog vastgeroest.’
‘Dus?’ Harry klonk enigszins geïrriteerd. ‘Dat is geen reden om het uit te maken.’ De passie in zijn ogen ontging me niet.
‘Nee, maar het kan wel de liefde uit je relatie halen. Voor hem dan.’ Ik beet hard op mijn lip, terwijl mijn ogen in die van Harry staarde. Ik voelde de tranen opborrel, dus knipperde ik wild tegen het vocht in mijn ogen.
‘Nou, nu ben jij ook lekker aan het studeren. Vrij en blij.’ Harry knikte me toe en stak nog een keer zijn vork naar me uit. Ik glimlachte dankbaar, maar wees het stukje Carrot cake af. Mijn glas wijn was inmiddels ook op, waardoor ik met lege handen zat. Ik staarde peinzend naar mijn toetje en zuchtte diep. Heel diep. Waarom had een jongen zoveel macht? En nee, dan had ik het niet over Harry. ‘Fé.’ Harry legde zijn hand op de mijne en kneep er zachtjes in. ‘Alles gebeurd met een reden, daarvan ben ik overtuigd. Maar ik weet dat die woorden niet helpen. Ik herken je gevoel.’ Ja, wist hij dat? Zo goed kende hij me niet. Hij kende ons niet. Hij had geen idee. Wat die jongen allemaal voor mij gedaan had… Ik vroeg me af of iemand zoiets ooit nog voor me zou doen. Ik vertelde het Harry niet. Wat had hij aan een verdediging? Hij zat echt niet te wachten op een verklaring van mijn pijn. Een gezellige avond, die mocht ik niet verpesten.
‘Ja, herken je dat?’ Vragend keek ik hem aan. ‘Wie?’ Met vragende ogen keek ik hem aan. Hij haalde zijn schouders op en knarste met zijn tanden.
‘In mijn leven houden relaties nooit stand. Allebei te druk met onze levens. Te veel camera’s en meningen. Veel meisjes kunnen de haatreacties niet aan of ze hebben het te druk met hun eigen carrière, waardoor een relatie simpelweg geen zin heeft.’ Hij haalde zijn schouders op en at zijn toetje verderop. De stilte was over ons gevallen. De vrouw zong op de achtergrond rustig door. Lekker dan… We zaten als twee gedoemde en liefdeloze individuen tegenover elkaar aan de tafel.
‘Zullen we dan maar proosten op ons gedoemde liefdesleven? Mogen we nog lang single blijven.’ Met een grijns hief ik mijn lege glas. De lach was niet van harte en ik wist dat Harry het zag, maar toch hief hij zijn glas op en tikte het tegen de mijne aan. Zijn glas was ook leeg. De groene ogen staarden in de mijne, zijn lach ontblootte zijn stralende witte tanden en zijn haren zaten warrig. Het deed mijn hart een stukje sneller kloppen.
‘Zullen we gaan?’ Zijn Britse accent veroorzaakte rode wangen en een nieuwe hittegolf. Mijn stem leek verdwenen. Ik knikte kleintjes, waarna Harry de gastvrouw wenkte. Het betalen ging snel. De prijs heb ik niet gezien. Dat was maar beter ook, anders had ik me schuldig gevoeld. Zwijgend stonden we op. Opnieuw legde Harry zijn hand op mijn onderrug en begeleidde me naar buiten. De koude lucht sloeg als een klap in mijn gezicht. Het was een stuk kouder dan vanochtend, waardoor de rillingen over mijn rug kropen en het kippenvel mijn huid kenmerkte. Harry sloeg zijn arm om me heen. Langzaam begonnen we te lopen richting het Vondelpark. Zijn lichaamswarmte wist mij warm te houden. Ik voelde me veilig, geliefd. En voor dit moment was het genoeg.


Sorry voor alle spelfoutjes! Maar vanwege de lieve reacties wilde ik nog een hoofdstukje activeren! En nu ga ik op vakantie:P

Reacties (3)

  • Teal

    Mooi!

    4 jaar geleden
  • Smexy

    Je blijft het spannend houden, I love it!

    4 jaar geleden
  • MR11

    Oooooh waarom heb ik zo'n gevoel dat er iets gaat gebeuren.:Y)

    Veel plezier op vakantie!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen