Foto bij 1

'Evelyn, zou jij de post even kunnen ophalen?'
Het was zaterdag. De zon buiten scheen volop, maar ik zat binnen. De stem van miss Wilson weerklonk door het hele huis. Miss Wilson was de eigenaresse van het weeshuis waarin ik woonde. Ze was als een moederfiguur voor mij en de andere kinderen hier in het weeshuis. In totaal waren we met zijn zevenen. Ik was met mijn vijftien jaar een van de oudsten en tevens degene die hier het langste woonde. Als klein meisje was ik voor de deur van het weeshuis gelegd, waarna miss Wilson de taak op zich had genomen mij op te voeden. Veel van de kinderen die hier woonden, vonden miss Wilson te streng. Ik vond van niet. Tegen mij was ze altijd aardig, waarschijnlijk komend doordat ik al zolang bij haar was. Ze had me wel eens ingefluisterd dat ze me als haar eigen dochter zag. De dochter die zij nooit had kunnen krijgen.
In al die tijd dat ik in het weeshuis was, was er nooit iemand gekomen om me op te halen. Niet mijn echte ouders en zelfs geen potentiële adoptieouders. Niet dat ik dat erg vond. Ik had genoeg aan mezelf. Ik vermaakte me prima hier en had geen behoefte aan onbekenden.
Mezelf eraan herinnerend dat ik nog iets moest doen, kroop ik van mijn bed af. Ik stapte op het witgele tapijt, dat na al die jaren dat het in mijn kamer lag, was verkleurd. In tegenstelling tot de anderen hier had ik wel een eigen kamer, wat hen vaak nogal jaloers maakte.
Ik opende mijn kamerdeur, sloeg rechtsaf en liep op mijn sokken de houten, krakende trap af. De trap kwam uit in de hal, waardoor ik dicht bij de brievenbus was. Bij de voordeur aangekomen pakte ik de post die op de mat was terechtgekomen. Ik wierp een snelle blik in de spiegel naast de voordeur en haalde een hand door mijn krullende haar. Met de post in mijn hand liep ik verder naar de woonkamer, waar miss Wilson toekeek op de tweeling Toby en Jack, die bezig waren met een potje schaak. Haar hoofd draaide in mijn richting en haar ogen volgden mijn bewegingen.
'Bedankt, geef maar meteen hier.'
Ik liep in haar richting, terwijl ik van de fruitmand op de eettafel een appel griste. De post legde ik in haar uitgestoken hand, waarna ik mijn tanden in de sappige appel zette. Al kauwend liep ik naar Toby en Jack, die beiden in diepe concentratie naar het schaakbord staarden. Om te plagen woelde ik door het krullende haar van Jack, die me daarna met een vernietigende blik aankeek. Met een flauwe grijns op mijn gezicht liep ik weer terug naar de deur. Ik stond op het punt om deze te openen toen miss Wilson mij terugriep.
'Er is ook een brief voor jou, Evelyn.'

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen