Het was al een tijdje stil in de badkamer. Ik draaide me op mijn zij en trok mijn knieën op. Het kussen van Harry drukte ik tegen mijn buik als een knuffel en begroef mijn gezicht in mijn eigen kussen. Een tijdje lag ik zo, terwijl ik naar de geluiden luisterde. De langsrijdende trams, de luidruchtige toeristen en het gerommel in de badkamer kalmeerde me. Het inzakken van het matras en zijn warme adem deden me ontspannen en omdraaien. Ik legde Harry’s kussen terug en keek toe hoe hij zijn hoofd erop liet rusten. Zijn groene ogen keken me bezorgd aan. Het doorzichtige gordijn liet maanlicht door, waardoor ik zijn gezicht duidelijk van de duisternis kon onderscheiden. Zelfs in dit beperkte licht was hij mooi. Een plukje haar viel in zijn gezicht, waardoor ik deze naar achter streek. Zonder iets te zeggen kroop ik naar hem toe en nestelde me tegen zijn buik. Met mijn vingers speelde ik met zijn ketting. Ik liet mijn vingers over zijn tattoos glijden, wat hem deed rillen. Hij lag slechts in een pyjama broek naast me, waardoor ik voor het eerst al zijn tattoos kon aanschouwen. Geïntrigeerd aanschouwde ik ze en tekende ze na met mijn vingers. De handeling bood me afleiding van mijn eigen gedachtes. Bovendien leek Harry van mijn aanrakingen te genieten. Nog altijd zei ik geen woord, wetende dat ik hem wat uit te leggen had. Het was niet verplicht, maar ik wist dat hij wilde weten wie ik was. Alles, zelfs mijn duistere persoonlijkheid. Mijn kwetsbaarheden en mijn pijn. Hij wilde me begrijpen en me leren kennen. Wellicht niet alleen voor een verweven vriendschap, maar ook ter bescherming van me. Hij kon niks voor me doen, als hij niet wist wat de pers kon uitvinden. Mijn aanrakingen bezorgden Harry rillingen en mij de tijd om na te denken. Eenmaal ik de meeste tattoos was afgegaan, keek ik met een onzekere glimpach op. Hij drukte een kus op mijn voorhoofd en legde een arm onder zijn hoofd. Hij staarde peinzend naar het plafond en zuchtte diep.
‘Waarom vertelde je me niet alles?’ Zijn woorden bleven in de lucht hangen. Verwijtend was het echter niet. Hij was eerder gekwetst.
‘Omdat ik niet dacht dat het je zou interesseren. Bovendien, het is niet een verhaal dat je iedereen verteld.’ Ik draaide me ook op mijn rug en staarde net zo peinzend naar het plafond. Opnieuw overviel de stilte ons.
‘Ik heb jou ook alles verteld.’ De brandende blik van Harry negeerde ik volkomen. Stug bleef ik naar het plafond staren en klampten mijn tanden stevig op elkaar.
‘Je hebt me alleen maar de mooie momenten verteld en hier en daar iets over je eenzaamheid. Dat kan niet alles zijn, Harry.’ Ik draaide mijn hoofd. Hij sloot kort zijn ogen. ‘En dat geeft niet, maar ik moet voorzichtig zijn.’ Mijn stem trilde. ‘Althans, dat was mijn plan. Ik wilde mezelf niet helemaal weggeven. Wat had het voor zin? Je bent morgen weg en dan zie ik je nooit meer. Wat heeft het dan voor zin om jou met mijn verhaal rond te laten lopen?’ De trillingen en wanhoop namen toe naarmate mijn woorden vorderde. Harry haalde een hand over zijn gezicht, niet wetend wat te zeggen. Ik had gelijk, dat wist hij ook wel. Plotseling draaide hij zijn hoofd, waardoor ik recht in zijn trouwe, groene ogen keek.
‘Het heeft ook geen zin…’ Zijn woorden bleven in zijn keel haken. Zoekend naar woorden schoten zijn ogen heen en weer. ‘Maar niet alles hoeft een doel te hebben. Soms… Misschien was het fijn om het er met iemand over te hebben. Om het kwijt te kunnen aan een… Vreemde.’ Hij fronste, dacht over zijn eigen woorden na en knikte toen instemmend. Ik zuchtte en nam een beetje afstand.
‘Misschien… Misschien ook niet. Het is gewoon nog allemaal te pijnlijk. Voor iedereen. Ik was bijna dood, dat vertel je niet zomaar aan iedereen. En het is niet aan de media om daar uitspraken over te doen. En al helemaal niet om aannames te maken over mijn eetstoornis.’ Harry streek met zijn vingers over mijn wang en glimlachte kleintjes. ‘Dat is niet alleen respectloos, dat is gewoon niet humaan.’ Ik pakte Harry’s pols en haalde zijn hand van mijn gezicht af. ‘En vooral niet, omdat mensen nu al helemaal een oordeel over me hebben. Zonder dat ze me kennen.’ Een zucht stootte ik uit, waarna ik me op Harry’s vingers focuste en met zijn ring speelde.
‘Feline, wil je je verhaal aan mij vertellen? Alsjeblieft. Ik wil je herinneren naar de waarheid, niet naar aanleiding van een artikel.’ Hij liet me hem aankijken en het waren zijn groene ogen, die me lieten praten. Het waren zijn liefkozende aanrakingen, die me de kracht gaven om alles op te rakelen. De dagen in de kliniek, de vriendinnen die ik aan de ziekte had verloren, de vreugde en het geluk die Adam in mijn leven bracht. Ik vertelde Harry over het verdriet, die ik mijn ouders liet doorstaan. De wekker gaf half drie aan, toen ik klaar was. Uitgesproken, opgelucht en een open boek. Harry had tranen in zijn ogen en glimlachte waterig. Hij zei niks en trok me dicht tegen zich aan. Ik voelde zijn blote huid dwars door mijn shirt. Ik kuste zijn schouder en gleed opnieuw met mijn vingers over zijn borstkas.
‘Je bent zo puur,’ fluisterde hij. ‘Zo echt.’ Hij glimlachte door zijn sombere gelaatsuidrukking heen. ‘Ik wil dat je in mijn leven blijft.’ De woorden verrasten me. Ze verbijsterden me zelfs. Ik zei niks terug, wetende dat ik hem niks kon beloven. Sterker nog, ik wist dat er geen toekomst voor ons was. In plaats hem een belofte te doen, drukte ik mijn lippen op de zijne. Vurig, vol liefde en passie. En hij kuste terug.


Here we gooo! Wat vinden jullie van Feline en Harry? Thanks voor de abo's, kudo's en reacties!

Reacties (4)

  • Efflorescence

    Ik wil ook een toekomst voor Feline en Harry, maar hoe ziet hij dat voor zich? Ik denk dat het goed is dat Feline haar verhaal heeft gedeeld.

    3 jaar geleden
  • Brett

    OH YES dit is zo goed. Wow.

    3 jaar geleden
  • Smexy

    Wauw, wat een emotie zit hierin, prachtig geschreven.

    3 jaar geleden
  • Teal

    Aaw dat einde is cute!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here