Home > Stories > About Kings & Queens | DM > OO1 - Sentiment

OO1 - Sentiment

Door: Cunning
Onderdeel van: About Kings & Queens | DM
Laatst bijgewerkt: 6 maanden geleden
Geactiveerd op: 6 maanden geleden

Foto bij OO1 - Sentiment

breed | medium | small





      Ongeacht dat het misschien erg sentimenteel klinkt en het compleet ingaat tegen alles wat ik van huis uit heb meegekregen, kan ik niet anders zeggen dan dat het voelt als thuiskomen. Het vertrouwde rumoer, de bekende gezichten en, Merlin, zelfs Dumbledore zijn kuchje om The Great Hall tot stilte te manen doen me voelen alsof ik eindelijk weer op mijn plek ben. Weg uit de statige hallen van een huis wat geen thuis is, terug geplaatst in een omgeving waar ik er daadwerkelijk toe doe en waar ik wel iets in te brengen heb. Waar niet mijn hele leven voor me uitgestippeld wordt alsof ik niet eens aanwezig ben, alsof ik geen eigen wil heb en geen zeggenschap.
      Ik luister dan ook bijna braaf naar Dumbledore zijn speech, klap telkens kort wanneer een nieuwe leerling wordt ingedeeld in Slytherin House en geniet daarna van het eten, wat met meer liefde is klaargemaakt door een House Elve die mij niet persoonlijk kent, dan het eten wat mijn bloedeigen moeder me normaal voorschotelt zonder me een blik waardig te keuren.
      Ja, het is goed om terug te zijn voor het zevende jaar op Hogwarts. Zelfs ondanks het constante gekibbel tegenover me. De tweeling zit onafgebroken te bekvechten over hoe de vakantie nu precies is verlopen en lijken niet eens door te hebben dat ik de draad van het verhaal ondertussen al niet meer kan volgen. Ze onderbreken elkaar te veel om het bij te kunnen benen en zitten giftig te discussiëren. Hoewel zelfs dit nostalgisch voelt, gaat mijn eetlust er zo niet op vooruit.
      ‘Hestia en Flora. Kunnen jullie nu alsjeblieft gewoon het verhaal af maken zonder je druk te maken om ieder klein detail,’ val ik uit, mijn stem scherp in een poging hen er op te attenderen dat mijn geduld op begint te raken, iets wat iedereen over het algemeen het liefst voorkomt. Om ons heen bewegen dan ook een aantal andere leerlingen nerveus bij het horen van mijn stem.
      ‘Pay, sla niet zo’n toon aan tegen ons. We hebben de hele vakantie niks van je gehoord, dus bewaar die houding maar voor iemand die het wel verdient en maak je verwaarlozing goed met ons,’ pruilt Hestia met een verwijtende blik in mijn richting. Ik stok ik mijn bewegingen, slik mijn hap rabarber tergend langzaam door en kijk haar vanonder mijn wimpers intens aan. Voor een aantal seconden houdt ze mijn blik zonder duidelijke moeite vast, maar dan zie ik twijfel ontstaan in haar ogen. Ik kan haar gedachtegang bijna horen. Waarom kijkt ze zo? Meent ze het? Ben ik te ver gegaan?
      Als ze bijna aanstalten maakt om weg te kijken uit de groene diepten van mijn ogen, laat ik een grinnik ontsnappen en ontspan ik mijn gezicht.
      ‘Relax, Hes. Soms moet ik gewoon even controleren of je nog wel weet wat de rolverdeling is,’ grap ik luchtig, wat me een beledigde blik en een uitgestoken tong oplevert.
      ‘For Salazars sake, Payton. Kan je niet op een normale manier laten merken dat je blij bent ons weer te zien,’ bitst Flora, alvorens me een scheve grijns toe te werpen vanaf hun kant van de tafel. De tweeling zit tegenover me zoals altijd het geval is. De plekken links en rechts van me zijn leeg en blijven dat over het algemeen ook altijd. Er is geen leerling, zelfs geen Slytherin, die het een prettig idee lijkt te vinden te dicht in de buurt van mijn stekels te komen. Alleen Flora en Hestia Carrow wagen zich bij me in de buurt, aangezien we zo’n beetje samen opgegroeid zijn en ze me beter kennen dan mijn eigen ouders. Ze kennen me, weten als enige door de façade heen te kijken en kiezen er bewust voor me de rug niet toe te keren ondanks mijn weinig gezellige persoonlijkheid. Als je het dan zo nodig een stempel wil geven dan zou ik zeggen dat ze mijn beste, en daarbij enige, vriendinnen zijn.
      ‘O, you love me for it. Is er ook maar iets wat ik op een normale manier kan?’ stel ik, venijnig tegen mijn lamskoteletje porrend, me afvragend of ik nog zin heb die op te eten.
      ‘Uitstekende vraag. Bestaat er zoiets?’ Klinkt een welbekende stem van achter me en mijn maag doet dat ding. Het trekt samen, keert zich om, brengt de inhoud zo ongeveer aan het borrelen en ik ben heel erg blij dat ik nog niet aan het koteletje begonnen ben, want anders kwam het er hoogstwaarschijnlijk net zo hard weer uit zetten. Met een resoluut gebaar schuif ik mijn bord van me af en slaak een vermoeide zucht, hard genoeg om de mensen in een straal van twee meter naar ons op te doen kijken. Wegkijken gaan ze niet meer doen zodra ze zien welke twee leerlingen zich binnen een straal van een meter van elkaar bevinden, wetende dat dit alles behalve saai gaat zijn.
      ‘For crying out loud, Malfoy. Kunnen we dit niet uitstellen tot morgen zodat we allebei gewoon even kunnen acclimatiseren, of is dat een te moeilijk woord voor je?’ bits ik, wetende dat als mijn toon neutraler zou zijn, hij er misschien daadwerkelijk over na zou denken. Maar mijn stem is niet neutraal, is juist doordrenkt met spot en sneer en haat en al het andere negatieve wat doormiddel van een toon kan worden overgebracht. Ik kan gewoon niet-niet hatelijk doen tegenover de kwal. Daarbij ben ik er gewoon nog niet aan toe mijn geluk om terug te zijn op Hogwarts te laten bezoedelen door de aanblik van mijn meest verschrikkelijke medestudent.
      ‘Ten eerste ben ik gevleid dat je mijn stem herkent, zoals een House Elve die van haar meester.’ Ik voel hoe Malfoy aan mijn linkerzijde plaats neemt en zie vanuit mijn ooghoek zijn ellebogen tegen het tafelblad leunen, waardoor hij Hestia en Flora zoals gewoonlijk negeert en buiten sluit. De spieren in zijn rug trekken zichtbaar samen onder zijn gewaad om zijn gewicht op te vangen en witblond haar steekt scherp af tegen het zwart van zijn prestigieuze kleding. ‘Ten tweede, moet ik je er aan herinneren dat je het hebt tegen de slimste persoon van ons jaar? Daarbij ben ik er vrij zeker van dat het klimaat in Batheaston niet anders is dan hier, dus waarom jij moet acclimatiseren zal me een raadsel zijn,’ vervolgt hij op die moeiteloze toon, precies aantonend waarom ik hem niet uit kan staan.
      Draco Malfoy heeft overal een weerwoord op. Overal! De jongen kan nooit gewoon een keer met zijn mond vol tanden staan of afdruipen zoals iedere andere persoon. Nee, hij blijft de confrontatie aan gaan, blijf net zo lang zoeken tot hij al mijn knopjes in heeft gedrukt en me tot woede heeft gedreven, wat tegenwoordig niet meer dan het horen van zijn stem kost, en dan verkneukelt hij zich.
      Ik dwing mezelf schamper te snuiven en naar hem op te kijken, hopend dat mijn façade intact is ondanks deze eerdere confrontatie dan ik had verwacht.
      ‘Slimste persoon van ons jaar, heb je waanideeën?’ vraag ik op een overdreven verbijsterde toon, terwijl onze blikken elkaar voor het eerst in acht weken vinden. Stormachtig grijs ontmoet emerald groen. We houden elkaars blik enkele seconden vast alvorens ik een veelbetekenende blik in de richting van de Gryffindor tafel werp. Een bos ongeregeld, nauwelijks verzorgd, bruin haar is het enige wat te zien is van de Granger meid, die met haar rug naar ons toe zit.
      ‘En voordat je het vraagt; ja, ik geef nog liever toe dat een Gryffindork slimmer is dan dat ik jou die eer wil geven,’ sneer ik, me weer tot mijn bord richtend om er achter te komen dat deze is verdwenen en dat de schalen met eten plaats hebben gemaakt voor het dessert. Er klinkt een afkeurend geluid naast me, maar ik kijk niet weer naar hem op. Hopelijk verliest hij dan snel interesse en vertrekt.
      ‘We hadden het over de slimste persoon van ons jaar. Ik zou Granger nauwelijks een persoon willen noemen,’ sneert hij terug en ik weet gewoon dat hij hatelijk naar het achterhoofd van de Gryffindor kijkt. Zie, het ding met Malfoy is; hij is arrogant. Hij wil overal de beste in zijn, wil iedereen om zijn vingertjes kunnen winden zodat hij ze aan kan sturen als zijnde slaafjes en kan er niet mee kampen als iemand niet doet wat hij wil of verwacht.
      Daarom de haat tegenover Potter, omdat zijn uitgestoken hand werd afgewezen alsof het niets was. Daarom de haat tegenover Granger, omdat zij slimmer is dan hij en hoe hard hij ook zijn best doet -al zal hij nooit toegeven dat hij dat doet- hij kan haar niet verslaan en bekleed alleen op het gebied van Potions de toppositie. En daarom zijn haat tegenover mij, omdat hij waarschijnlijk ergens had verwacht dat wij elkaar zouden begrijpen, dat ik een van de enige mensen zou zijn binnen deze school die zich maar al te goed in kan leven in zijn situatie en dat we daardoor natuurlijkerwijs naar elkaar toe zouden trekken. Maar ook ik, Slytherin Fullblood, erfgenaam van Rivers Estate, wees zijn vriendschap af. Ik gedroeg me niet zoals hij had verwacht, zoals hij misschien had gewild en nu haat hij me hoogstwaarschijnlijk nog meer dan dat hij Potter haat.


Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Asgard
    Asgard 2 maanden geleden

    Goed begin! Kan niet wachten om verder te lezen ^^

    PS. Ik las ipv 'zeggenschap' bijna 'zwangerschap':P

  2. EDGEofGLORY
    EDGEofGLORY 5 maanden geleden

    Chapter 1, en gelijk Draco.. woooohooo <3

  3. Ziegler
    Ziegler 6 maanden geleden

    I like your writing! c:

  4. Yoonmin
    Yoonmin 6 maanden geleden

    ‘Uitstekende vraag. Bestaat er zoiets?’ Klinkt een welbekende stem van achter me en mijn maag doet dat ding.'
    Oh my mijn maag deed ook dat ding, I mean DRACO. *drool*

  5. _Feyre_
    _Feyre_ 6 maanden geleden

    Wow, Super mooi! ABO!!:D

Details

508 (0 | 0)

12+

1591

638 (0)