Iets pakt me vast en ik gil de longen uit mijn lijf.
'Wow chil down!'
'AAAAAAAAAAAAAAH!!!!!!' Ik spring overeind en kom met mijn hoofd keihard tegen een ijs wand.
'Ken je mijn stem nog?' Een hand wikkeld zich om mijn been en trekt me naar beneden. Ook al had dat eigenlijk niet gehoeven; ik was al door mijn voeten gezakt.
'Jij bent Ayden, niet waar? Die jongen die al 2 moorden had gepleefd voor hij de arena uperhaupt binnen was gekomen.' zegt de stem. Het is een meisje.
'Ja.' Puf ik, er gaat een rilling over me heen, dat was ik helemaal vergeten... dat ik eigenlijk een een supermoordenaar ben. 'Hoe heet jij?'
'Mella, Mella Red. Zal ik mezelf beschrijven? Ik heb zwarte haren en bruine ogen. Ik heb een lichte huid en -al zeg ik het zelf- een leuke lach.'
Ik zeg niets. Opeens herinner ik me haar. Ik begin te bibberen en voel mijn tenen trekken.
'Zeg... is hier ook een uitgang?'
'Geen idee, ik ben hier ook pas net. Heb het nog niet geprobeerd,' zegt ze.
'Heb jij het niet koud?' Vraag ik.
'Nee, nooit,' zegt ze. 'Wil je mijn warmte voelen?' Ze komt dichterbij en ik voel gevaar.
'Nee dankje...' ik blijf van haar vandaan en klop tegen de wand.
'Is dit niet lekker knus?' Vraagt ze.
Ik draai me om en verbaas me dat ik in het donker haar ogen rood zie oplichten.
'Waar is de uitgang?' Vraag ik.
De sneeuw knarst onder mijn voeten en ik heb het koud en warm tegelijk.
Ik voel dat Mella opstaat, of beter gezegd: opzweeft.
Zo snel mogelijk pak ik het ding dat Brinnif me na heeft gelaten: een super morgenster.
Ik struikel naar achteren en voel dat de wand achter me zacht is. Als ik er dadelijk flink tegenaan duw dan....
Mella springt op me af en grijpt me bij mijn keel.
'Aaaah!' Ik sla met mijn wapen op haar in, maar ze lijkt wel van staal! Ook haar vingers zijn loeihard; het is een multilant.
Ik krijg nu echt geen lucht meer, mijn hoofdpijn komt weer terug, ik voel mijn hoofd paars worden.
Met mjjn laatste krachten sla en schop ik op haar in, dan klem ik mijn vingers om haar vingers en probeer me los te krijgen. Was ik maar bij Brinnif gebleven, bij Os en Annie.
Was ik maar niet zo stom geweest en...
De sneeuw zakt achter me in en ik val naar beneden.
Had niet verwacht dat ik zo hoog was.
Onder me was weer de savanne, multilant Mella laat me los en valt (omdat ze zwaarder is) eerdar dan ik onder me te pletter.
Oké, nu ga ík tepletter vallen. Dag leven! Dag!
Maar dat gebeurt niet.
Er komt net een parachute aanvliegen en daar klem ik me aan vast, het volgende moment raak ik de grond.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Waarom voelt hij steeds de aandrang om van een grote hoogte te vallen.:X

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen