Foto bij Rotjochies • Toen

Het dak was wel gevallen, maar zoals Rotjong had beloofd, was dat enkel in het achterste deel van de schuur. Zelfs de balen stro waren niet gewond. En toch lag er iets donkerrood, misschien zelfs bruin op de grond. Dave vroeg zich af of er een koe ontsnapt was, maar de Rotjochies merkten er niets van.
      “HAK, zo doormidden,” grijnsde Scharminkel. Hij had juist een heel verhaal verteld, maar Dave kon niet volgen. De korte jongen sprak veel te snel. Dave was er zeker van dat je jezelf klein kon praten, en dat het daarom was dat hij tegen alle kastjes in huis botste.
      Rotjong glimlachte en de blonde jongen deed dat ook. Hij had geen naam, zover Dave wist, maar als je goed keek, dan kon je hem Rotjong twee noemen. Dat deed Dave niet, al kon hij echt wel tot twee tellen. Het paste gewoon niet. Er kon maar één Rotjong zijn.
      “Wat is dat?” vroeg Rotjong plots. Zijn hoofd schoot naar het neergevallen dak en de andere hoofden volgden. Scharminkel sprak niet meer en de anderen waren dat sowieso niet aan het doen. Het duurde even, maar toen hoorden ze waarover Rotjong het had. Het klonk als een dier. Een klein dier.
Rotjong stond op en stapte op de stapel rottend hout af. Zonder zich om splinters druk te maken, pakte hij een plank vast en draaide het aan de kant. Het brak.
      “Zit daar niet zo, stelletje kutten,” zei hij, zonder naar hen om te kijken. Dave had geen idee wat een stelletje kutten waren en of hij erbij hoorde, maar de anderen stonden recht. En dus deed hij dat ook.
      Met z’n allen begonnen ze de stapel hout uit elkaar te halen. De jongen Zonder Naam wachtte even af totdat hij naast Rotjong kon gaan staan. De andere twee schoven de grootste en zwaarste stukken aan de kant. En Dave, die schopte wat kleinere stukjes nog wat verder aan de kant. Want hij wilde heel graag helpen met wat ze ook aan het doen waren. Het duurde wel even totdat ze stopten, en toen ze dat deden, waren de jongens allemaal aan het hijgen.
      Het zachte gepiep klonk steeds luider, totdat het in een miauw veranderde. Rotjong tilde samen met de blonde jongen nog een plank opzij en tenslotte pakte Rotjong de laatste balk vast. Hij hief het geval met beide handen op, of toch het ene uiteinde. Hij kreeg het maar net hoog genoeg zodat de jongen Zonder Naam de rommel waarop het had gelegen, weg kon schoppen. De Rotjochies en Dave gingen om het gat heen staan.
      “Oh, wat lief,” zei Dave.
      “Lief?” Rotjong keek hem over zijn schouder aan. Hij stond nog steeds gebukt en zijn hoofd begon steeds meer op een tomaat te lijken, maar zijn stem was even rustig en aardig als altijd. “Oh Davie, je hebt geen idee. Nu is het lief, maar later … Weet je niet wat katten, en dan vooral wilde katten, eten?” vroeg hij. Blijkbaar was dat een grapje dat de anderen al kenden, want ze begonnen allemaal te grijnzen. De ene keek naar Rotjong en de andere naar Dave, en zij keken elkaar aan. Verlegen schudde Dave zijn hoofd. Nee, dat wist hij niet. Of toch niet zeker.
      “Melk. De kat van buurman eet melk,” antwoordde hij. Rotjong glimlachte, maar schudde ook zijn hoofd.
      “Hou je van vogels, Dave?” vroeg hij plots. Dave fronste.
      “Huh?”
      “Hou je van,” Rotjong ademde in en uit, maar het was niet zoals vader soms deed wanneer Dave weer eens iets niet begreep. Het was geen lange adem in en al helemaal geen luide adem uit. Het was gewoon even … wachten. “Vogels?”
      “Uh. Ja,” antwoordde Dave, want hij hield wel van vogels. Hij hield van alle dieren. En nog het meeste van Betty.
      “Dan hou je niet van katten, makker,” vertelde Rotjongen hem. Dave’s mond vormde een rondje, want een o kende hij niet. “Vertrouw me maar.” En dat deed Dave. Al dacht hij toch dat hij van katten had gehouden.
      “Wat gaan we ermee doen?” vroeg Vetkwab, die liever was gaan zitten in plaats van over vogels te praten. Scharminkels ogen gloeiden en Dave vond dat niet zo mooi. Hij vond het zelfs eng.
      “We kunnen, we kunnen, we kunnen het verm…” Een stoot van de ellenboog van de blonde jongen deed hem abrupt stoppen. Dave wist niet wat hij bedoelde en wilde vragen wat de rest van zijn zin was, maar Scharminkel zag hem niet meer. Hij keek naar Rotjong. Dat deden ze allemaal. En Rotjong keek naar Dave. Alleen naar Dave.
      Hij glimlachte.
      En hij liet los.

Reacties (2)

  • Wobbel

    Ok ik heb echt een zwak voor katten, vooral kittens. Als ze echt wat met die kitten gaan doen...Ooh ik word nu al boos.

    3 jaar geleden
  • Roundhouse

    Oké. Niet goed. Deze jongens kunnen onmogelijk een goede invloed hebben op Dave en Rotjong wil hem duidelijk beïnvloeden/tot één van zijn slaafjes maken. Helemáál niet goed. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen