Foto bij Rotzak • Eerder

Dave had de veertien al weer achter zich gelaten en de Oude Schuur ook. Zijn hoofd zat vol Rotjochies, verrotte planken en kleine katjes. En vogels, want daar hield hij van. Hij hield zo veel van vogels en van Rotjong, dat het hem helemaal niet stoorde. Zelfs niet, misschien toch, een heel klein beetje.
      Dave’s hoofd zat zo vol, dat Betty er niet meer bij kon. Ook niet toen hij voorbij haar oude wei kwam. Er lagen ondertussen geen drollen meer in en ook het gras had zijn plek weer ingenomen. Dave zag het niet. Wat hij ook niet zag, was de jongen. Hij liep er knal pardoes tegen, vlak voor hij de Kerk voorbij zou wandelen.
      “Hé, Gek! Kijk uit!” schreeuwde het kind. Hij had de veertien nog lang niet achter zich gelaten, maar de tien al wel. Toen hij goed kon bekijken wie die Gek eigenlijk wel niet was, zuchtte hij diep.
      “Oh, fijn. Het is echt een Gek.” Dave voelde zich verdrietig – gekwetst – en zei niets. “Gekke Dave, ha!” De jongen lachte al zijn tanden bloot, of toch op eentje na. Die laatste kwam alleen eens even kijken.
      “Wat ben je toch een Domkop,” lachte hij, alsof hij nog nooit iets grappiger had gehoord. Hij gaf Dave een duw en het haalde eigenlijk niet veel uit, maar toch kreeg hij er beweging in. Dave zette een stap achteruit en nog een. En na twee, of misschien drie, stappen stopte hij.
      “Hé,” zei Rotjong, die weer zijn duivelstrucje had uitgehaald. De jongen draaide zich verschrikt om.
      “Sa..!”
      “Smeer ‘m,” gromde Rotjong. Alleen zijn gezicht stond niet grommend, want hij lachte niet, maar wel bijna. En toen hij opkeek, naar Dave, deed hij dat helemaal.
      “Wat een etter,” zei hij. “Echt een ro…” Hij zweeg en kneep zijn ogen zo samen dat het groen bijna zwart werd. Dave wachtte geduldig, maar er kwam niets meer. Of toch niets dat met ro begon.
      “’k Zie je volgende vrijdag, oké Davie?” Zijn ogen werden weer groen en zijn tanden iets tussen wit en geel in. Hij liep langs Dave heen, de andere kant op dan de jongen nog maar enkele tellen daarvoor. Dave bleef even staan, met ene hoofd vol Rotjochies, verrotte planken, kleine katjes, Domkoppen en groene ogen. Voor Betty was er nog steeds geen plaats.
      “Ja,” zei hij uiteindelijk, al wist zelfs hij dat Rotjong hem niet meer kon horen. “Ja, vrijdag.”


♣      ♣      ♣


Reacties (3)

  • Wobbel

    Hmm ik vertrouw het nog steeds niet.

    2 jaar geleden
  • Lancome

    Dit verhaal is zo goed geschreven(flower)

    3 jaar geleden
  • Spilner

    Het is donderdag. Gekke Davedag:Y)*O*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here