Foto bij Rotzak • Toen

Hé beste lezers,
Allereerst toch een bedankje voor de complimentjes en het groeiende aantal van jullie. Iedereen zal wel weten hoe fijn het is wanneer je waardering voor je werk ziet, en bij mij is dat ook niet anders.
Dan de eigenlijke bedoeling van mijn bericht: mijn excuses dat ik deze maandag en donderdag heb overgeslagen. Dit hoofdstuk was echt een klein ettertje en ik denk dat ik zo'n vier verschillende versies op mijn computer heb staan. Ik ben nog steeds niet echt tevreden, maar goed. Waarschijnlijk gaat het schrijven wat minder door de examens. Ik ga proberen om de achterstand in te halen, want ik wil klaar zijn voor juli, dus het activeren kan wat onregelmatiger verlopen. Dan weten jullie dat ook (: Feedback is trouwens altijd welkom, zeker bij dit en de volgende stukjes! (We zitten trouwens over de helft!)
Ik heb trouwens een klein vraagje: Hoe staat de tekst op jullie laptop/computer? Want op mijn laptop staat het gewoon, maar op de vaste pc staat het vreemd genoeg nogal irritant cursief. Als dat bij veel van jullie ook zo is, dan wil ik dat graag even veranderen. Laten jullie het me weten?

Alvast bedankt en veel groetjes,
Liesje

De kleine jongen huilde. Dave zag dat nu en snapte niet echt hoe hij ooit had gedacht dat het lachen was. Hij was slimmer geworden, maar voelde zich daar niet goed bij. Zelfs niet met Rotjongs vriendelijke arm om zijn schouders. De tand, die eerst helemaal op zijn plekje was gekropen, lag nu ergens in de sneeuw.
      “Jezus, we hebben hem nauwelijks aangeraakt,” mompelde Scharminkel. Dat was waar. Het had nog geen tel geduurd. Een woesj, een krak en een plof. En gehuil. Meer niet, maar voor Dave hoefde dat ook niet.
      “ ’t Is wel goed zo, ja,” zei Dave. Hij keek naar beneden. Naar de sneeuw die niet meer wit was en de tand die dat wel was. De grip om zijn schouder werd wat strakker, alsof Rotjong hem wilde troosten.
      “Maar Davie, “ zei Rotjong met die lach in zijn stem. “hij heeft nog geen sorry gezegd. Ben je niet boos?” Dave keek opzij, naar het groen in Rotjongs ogen. Het deed hem denken aan de warme lentes en zomers, en aan Betty. Dave twijfelde.
      “Ja,” zei hij. “Nee,” zei hij ook. “Ik weet niet,” besloot hij dan. Hij kreeg een klap op zijn schouder, maar niet zoals de kleine jongen had gehad. Deze klap was fijn, geen pijn, en betekende bijna evenveel als Maat. En toch. Dave vond de kleine jongen niet leuk, helemaal niet, maar of hij zo boos was. Misschien.
      “Inderdaad, Vriend,” Dave glunderde, een beetje, al zag hij ook dat de tand nu niet meer zo wit was. Hij glunderde met een frons, maar Rotjong lachte. Zijn tanden waren ook niet zo heel wit meer, maar wel recht. “Maar ik weet het wel, toch?” Dave knikte traag. Rotjong wist inderdaad veel, heel veel, en het kon goed zijn dat hij het nu ook wist. Hij leek het toch te weten.
      “En ik weet dat…” Rotjong kon Dave niet vertellen wat hij allemaal wist, want de kleine jongen begon nog luider te huilen. Hij zat recht, met zijn broek in de sneeuw en waarschijnlijk ook sneeuw in zijn broek, want die was een beetje afgezakt. Het was bijna grappig. Nee, het wás grappig, want Rotjong lachte. Hij lachte witte tanden, of toch zo ongeveer wit, en hij zwaaide en bukte zich en deed nog zo veel meer. Totdat de jongen niet meer huilde, maar eerder wat piepte, zoals een kat onder een hoop hout.
      “Ik weet dat jij nog boos bent,” zei Rotjong, alsof er niet nog zo veel meer was gebeurd. Dave knikte maar, al voelde hij heel andere dingen dan boos zijn. “En als jij toch niet boos bent, dan ben ik het wel. En daar zijn vrienden voor, Davie. Begrijp je?”
      “Nee,” zei Dave in alle eerlijkheid. Rotjong glimlachte en sloeg zijn arm weer over zijn schouder heen. De kleine jongen keek naar omhoog, naar hem en Dave keek terug. Hij vond het wat zielig, maar ook weer niet zo zielig. Misschien was hij echt wel boos. Tenslotte had Rotjong altijd gelijk. Rotjong was slim.
Plots schoof de kleine jongen naar hem toe en sloeg hij ook zijn armen om hem heen, maar dan niet aan zijn schouders. Hij piepte en huilde en zei sorry tegen zijn tenen en schenen. Dave schrok en schopte. Gewoon een klein beetje, zodat de kleine jongen van zijn voet zou afgaan. Het werkte, maar de jongen kroop snel terug en weende nog meer sorry’s op zijn laarzen.
      “Nee, Dave, zo doe je dat niet,” zei de Jongen Zonder Naam. Hij klonk wat zoals Rotjong, alleen stiller. En minder hier, maar meer daar. De sneeuw knerpte onder zijn laarzen en daarna knerpte nog iets veel luider. Of eigenlijk knapte, maar lang kon Dave daar niet over nadenken. De kleine jongen schreeuwde het snot uit zijn neus. De Jongen Zonder Naam had wel gelijk gehad. Dave’s voet was weer vrij en bleef ook zo. Rotjong lachte en de Rotjochies deden mee. De Rotjochies, plus één. Rotjong bukte zich en trok de kleine jongen overeind.
      “Zie je, Dave? Alles is goed. Hij zei sorry en nu zijn we niet boos meer.” Dave knikte en voelde dat hij inderdaad niet boos was.
      Rotjong had altijd gelijk. Hij moest zich geen zorgen maken.


Reacties (3)

  • Wobbel

    Okay, hoe slecht Rotjong ook is, ik ship hem een beetje met Dave. Aangezien Dave altijd opmerkt hoe mooi zijn ogen en lippen zijn lijkt het wel alsof hij een crush op hem heeft haha.

    3 jaar geleden
  • Azriel

    Ik heb er niks op aan te merken, je hebt weer een goed stuk geschreven (:

    3 jaar geleden
  • Qinghe

    Ik vind het wel eigenaardig hoe Rotjong zijn mindgames speelt, ik denk dat jij boos bent en als jij dat niet bent ben ik het wel want we zijn vrienden.
    Dave hecht zoveel belang aan zijn vriendschap met rotjong. It's kinda endearing but I'm also like: watch out Dave :c
    Maar ik ben blij dat er een stukje is. Je hebt weer prachtig geschreven Liesje, ondanks de examens en blok c;

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen