Foto bij Sam • Voor altijd

Het laatste zal wat langer zijn voor mij, voor jou en al helemaal voor Dave . Het was morgen , een tweede vrijdag, en Dave vond dat de Lange Weg zijn naam niet gestolen had. Hij was nerveus, want zijn Moeder had gevraagd of alles in orde was en hij had niet kunnen antwoorden. Gisteren, de eerste vrijdag, was alles toch even in orde, want Rotjong had gelachen, maar vandaag was hij weer boos. En ze moesten dat oplossen.
      Toen hij aan de Oude Schuur aankwam, stond de deur open en zaten de Rotjochies binnen. Er waren geen voetstappen, want ze zaten neer, maar wel luid vertelde verhalen en zeker gelach. Alles dat Dave zo goed kende. Het stelde hem gerust, al duurde het toch nog even voor hij zich bukte en de deur doorstapte.
      Dave kon het niet laten om even naar die plek te gluren. Die plek waar bloemen van een kleedje waren gevallen en de tranen van haar wangen, en nu blijkbaar ook een ander deel van het dak. Het was nog steeds achteraan de Schuur, net zoals Rotjong beloofd had.
      “Dave,” klonk het. Rotjong stond recht en glimlachte zoals hij altijd deed. “Dave,” zei hij opnieuw terwijl hij dichterbij kwam. Dave keek even over zijn schouder of er toevallig een tweede Dave achter hem stond, maar dat was niet het geval. Hij was de enige. Rotjong stopte vlak voor hem, met een lach die alleen maar breder werd. De anderen bleven zitten.
      “Maat, daar ben je. We hebben op je gewacht,” vertelde Rotjong hem. Dave glunderde, de Rotjochies glunderden en Rotjong liet zijn glimlach verdwijnen. “Jouw beurt om sorry te zeggen,” zei hij zachtjes, alsof alleen Dave het mocht horen, ook al leek het niet naar hem gericht te zijn. Maar het was wel naar hem gericht, want het volgende moment lag hij op de grond.
      De anderen stonden recht en stapten op hen af, terwijl Rotjong zijn handen in de zakken van zijn short stak. Dave was bang, zo een beetje, omdat hij niet meer lachte. Rotjong was boos, net zoals hij gezegd had, en ze zouden het vandaag oplossen, ook zoals hij gezegd had. Daar dacht Dave aan en niet, of toch niet helemaal, aan het vuil op zijn armen en zijn broek. Hij wilde sorry zeggen, echt waar, maar het lukte hem niet, want Scharminkel was hem voor.
      “Ha, die Dave, ha. Wat een idioot. Wat een Su…” Rotjong haalde uit, maar niet naar Dave.
      “Kop dicht,” zei hij en hij bukte zich, zodat Dave hem beter kon zien. Dave wilde rechter gaan zitten, omhoog komen, maar Rotjongs blik duwde hem weer naar beneden. Het groen was hem te zwaar.
      “Sorry,” zei Dave, in de hoop dat het allemaal weer wat lichter zou worden, maar Rotjong verroerde zich niet. Of toch maar heel weinig.
      “Waarvoor, Davie?” zei hij, net zo zacht als daarvoor. “Je moet weten waarvoor je sorry zegt, anders telt het niet.” Dave schudde zijn hoofd. “Dan moet je nog eens goed nadenken, Vriend .” Glunder. Heel even.
      Rotjong stond recht en liep weg zodat Dave even kon nadenken. De anderen bleven staan, al was Vetkwab liever even gaan zitten. De jongen Zonder Naam was Rotjong gevolgd, als een blonde schaduw, en ze kwamen samen ook weer terug.
      Rotjong - en de jongen Zonder Naam, maar Dave lette niet zo op hem - had iets vast. Hout. Een plank. Een balk. Een stok. Het was bruin en lang en zwaar.
      En hard.
      Dave viel van zijn fiets en wilde sorry zeggen, maar hij wist niet waarvoor. Het had iets te maken met bloemen, vrijdagen en kijken, maar hij kon het verband niet leggen. Zoals altijd wist hij wel iets, maar niet alles, en daarom kon hij geen sorry zeggen.
      Er was een tweede plank. Balk. Stok. Iets bruin, lang, zwaar en vooral hard.
      Dave wilde sorry zeggen en hij wist niet waarvoor, maar hij wist wel dat het moest. Hij had iets fout gedaan en dat was waarom Rotjong niet lachte. Nog steeds niet en dat was zijn schuld.
      Er kwamen ook een derde en een vierde plank, balk, stok, maar geen vijfde, want er waren geen Rotjochies meer over. Ze waren allemaal even hard .
      Rotjong wist vast wel waarvoor Dave sorry moest zeggen. Rotjong wist alles. Hij zorgde er wel voor dat het goed zou komen. Uiteindelijk. Dave zei geen sorry, maar hij glimlachte wel. Een beetje. Voor Rotjong.
      Er waren oneindig veel stokken en andere dingen. Niet alles was even hard, maar dat kon Dave al niet meer voelen. Er kraakte iets en er waren nog zo veel andere geluiden, maar Dave vond dat de stilte nog het hardste was.
      Dave wilde sorry zeggen, maar kon dat niet, want hij wist nog altijd niet waarvoor, maar wel dat er een waarvoor was. Hij wilde het vragen, maar zijn mond werkte niet meer mee. Zijn vingers, handen, armen en al de rest gingen ook al wat trager, behalve zijn hoofd. Dat was altijd al zo traag geweest.
      De stilte was luider geworden dan het hout en de andere dingen, want die kon Dave niet meer horen. Hij lachte, of dat was toch zijn bedoeling, en kon alleen nog maar aan Rotjong denken. Hij zei sorry. Sorry omdat hij niet wist waarvoor hij sorry moest zeggen.
      Sam glimlachte, maar dat kon Dave niet meer zien. Hij veegde het zweet en het andere vuil van zijn voorhoofd en liet het grove stuk hout in zijn handen naast Dave vallen. De adrenaline gierde door zijn aders, maar dat liet hij liever niet aan de anderen merken . Hij was kalm, zoals bijna altijd, en stak zijn besmeurde handen in zijn broekzakken.
      “Wel dan,” zei Tom, nadat ook hij alles had laten vallen. Hij zweette nog erger dan de anderen, dat kon je zien aan de enorme zweetvlek op zijn nog enormere shirt. “Wat nu?” Sam antwoordde niet meteen, want hij had behoefte aan een sigaret. En waar hij behoefte aan had, gebeurde ook gewoon. Net zoals Dave was gebeurd. Ja, het was leuk geweest, maar nu ook genoeg.
      “Man, dat was gieren. Lachen, echt. Ik…” Jonas sprong op en neer, alsof hij zo misschien toch even groot kon worden als de anderen.
      "Waarom houd jij je kop nu gewoon eens niet, kut.” Simon was hem voor, maar Sam had net hetzelfde willen zeggen. Hij grijnsde, maar ook dat kon Dave niet meer zien. “Ja, Sam, wat nu?” herhaalde Simon de vraag. Hij veegde het blonde haar rood, maar dat zou geen probleem zijn. Sam had er rekening mee gehouden. Hij hield altijd met alles rekening, alleen soms een beetje later.
      “Nu niets. We schuiven hem even daaronder. Vannacht regent het en morgen ruimen we de rest wel op.” Hij had nu iets anders aan zijn hoofd. Hij had altijd iets anders aan zijn hoofd, en de laatste jaren was dat vooral Laurianne geweest. De laatste weken zat er zelfs zo veel Laurianne in zijn hoofd, dat Dave er niet meer was bij geraakt. En na vandaag hoefde dat ook niet meer.
      “Aan het werk, dan maar,” zei Simon, maar hij bleef stilstaan. Sam gaf hem een sigaret en hun aansteker, en samen keken ze toe hoe Dave onder de stapel hout verdween. Toen ze klaar waren, was Toms shirt al schoon gezweet. Zijn hoofd daarentegen, was knalrood en je kon zien dat hij ook liever wachtte tot morgen. Jonas leek er geen last van te hebben, al waren zijn kleren gewoon te los om dat goed te kunnen zien.
      “Wel dan,” zei Simon.
      “Ja,” zei Sam.
      “Ja?” vroeg Tom hijgerig, maar hij lachte erbij. Sam grijnsde zijn niet zo witte tanden bloot.
      “Ja,” zei hij, en hij draaide zich om. Hij ging de deur door, zo de schuur uit. Hij hoopte dat oude gebouw niet helemaal zou instorten voor ze terugkwamen. Er lag nog te veel rommel in. Hij draaide zich om en ze keken elkaar allemaal aan. Er moest niets gezegd worden om ervoor te zorgen dat er ook niets gezegd zou worden. Ze begrepen dat allemaal en er was niemand meer die dat niet deed. Ze knikten en lachten en gingen toen op pad.
      De één ging naar links, de ander naar rechts en de laatste twee nog meer naar rechts.
      En Gekke Dave, die bleef liggen.



Reacties (1)

  • Azriel

    Ieder hoofdstuk van dit verhaal is uiteraard een kudo waard

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen