Foto bij Fanny Pa-wie?

Hoofdstuk 1

Zweetdruppels gutsen van haar voorhoofd als Fanny Paraura (niemand spreekt haar achternaam goed uit) haar hutkoffer dicht probeert de duwen. Met haar volle gewicht zet ze zich af op het deksel, maar er lijkt geen enkele speling in haar enorme inhoud te komen. 'Wat heeft het ook voor zin...' zucht ze, terwijl ze haar dreuzel ukelele, een klein gitaartje met vier snaren, weer uit haar koffer vist. Ze heeft er een aantal jaren geleden op leren spelen. Haar moeder is bevriend met een aantal dreuzels en die hebben het haar geleerd. Ieder jaar stopt ze hem trouw in haar hutkoffer, ervan overtuigd dat ze haar studiegenoten op Hogwards er een plezier mee zou doen, maar ze durft het niet. Thuis in haar vertrouwde kamer begeleid ze zichzelf met het instrument. Ze kan mooi zingen en ze beeld zich wel eens in hoe het is om op het Yule Ball of bij de overhandiging van de afdelingsbeker op te treden, maar al snel staakt haar stem en krijgt ze geen noot meer gezongen.

Nadat ze haar gewaden en uniforms ingepakt heeft bekijkt ze zichzelf in de spiegel. Haar lange blonde haren vallen stijl langs haar brede kaken. De pogingen om haar koffer dicht te krijgen hebben haar rode wangen opgeleverd, maar dat beeld is ze van zichzelf wel gewend. Niet dat ze van verlegenheid vaak rood aanslaat, ze is namelijk alles behalve verlegen. Ze zegt alles wat ze denkt, of eerder, voordat ze iets heeft bedacht, maar dat maakt haar juist zo onzeker. Alles wat ze doet of wil doen houdt haar tegen of belaagd haar met schaamte. Dat moet veranderen, vind ze van zichzelf, maar dan nu echt. Vastbesloten haalt ze twee oude gewaden uit haar hutkoffer, ze koop wel een nieuwe in Hogsmeade, en propt ze de ukelele ertussen. Dan maakt ze een houding alsof ze een bommetje in het zwembad gaat maken en ploft ze met een dreun op haar koffer. Met een duidelijk hoorbare klik valt de koffer in het slot.

'Ben je klaar Fan?' klinkt het van beneden aan de trap. Haar moeder is er altijd vroeg bij op de eerste schooldag. Ze vind het altijd fijn als haar dochter in de vakanties thuiskomt, maar lijkt er ook weinig moeite mee te hebben als ze weer naar school gaat. Zo gaat dat al vijf jaar en dat vinden ze beiden prima. Haar vader is al een aantal jaren niet meer in beeld en ook dat vinden ze beiden prima. Met een knuffel neemt Fanny snel afscheid van haar moeder, terwijl ze haar koffer achter zich aan sleurt. Zuchtend stapt ze de trein in, natuurlijk is ze veel te vroeg en is er nog niemand. Zo gaat dat ook ieder jaar. Ze besluit voor de verandering maar eens een andere coupe te kiezen dan waar ze altijd zit. Bij de laatste, de achterste en vreemd genoeg ook de donkerste coupe, strijkt ze neer op de bank en laat ze haar hoofd tegen de wand van het raam rusten. Een kort en ontspannen dutje voordat alle anderen komen kan vast geen kwaad.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen