Lily Evans

Ongelofelijk. Fabelachtig. Enorm.
Dat zijn nog maar drie van de synoniemen van fantastisch die ik zou gebruiken om mijn mening over Hogwarts te ondersteunen.
Want ik heb nog nooit ook maar één spoortje magie gezien, behalve dan misschien het hek tussen Perron 9 en 10. En op de Diagon Alley natuurlijk.
Maar hier barst het ervan. Bewegende trappen. Pratende schilderijen. Geesten. (Ja echt, geesten. Toen ik er een zag kreeg ik bijna een hartaanval, maar ze zijn allemaal best aardig. Behalve de Bloederige Baron, die is nogal eng. En niemand mag Peeves, de klopgeest. Het is niet zo leuk om met gummetjes bekogeld te worden.)
Hoe dan ook, terwijl we de Klassenoudsten van Gryffindor volgen naar onze slaapzaal, is er genoeg om naar te kijken. Natuurlijk loop ik samen met Rose en Macy. Rose heeft een tovenaar als vader en een Muggle als moeder. Macy is een volbloed heks. Ze zijn dus niet zo overweldigd als ik, maar zelfs voor hen is Hogwarts nog iets ongelofelijks.
Toch is er één minpunt. Hoezeer ik ook heb genoten van de unieke speech van professor Perkamentus, het heerlijke eten of alle aardige mensen die ik heb ontmoet, kan ik er niet volop van genieten.
Ik wou dat Severus bij me was.
Nou snap ik heus wel dat het toch anders zou zijn geworden, want Rose en Macy zijn mijn vriendinnen en Severus past er dan niet helemaal bij (zijn woorden, niet de mijne), maar hij zit niet eens op dezelfde afdeling. In plaats daarvan zit ik opgescheept met Brillie en zijn kameraad.
Hoera.
Maar natuurlijk heb ik geen recht om te zeuren. Ik ben hier, op deze geweldige plek, samen met mijn twee nieuwe vriendinnen. En Severus heeft helemaal niemand.
Het komt vast goed, probeer ik mezelf te overtuigen. Hij vind vast ook snel vrienden vinden.
Maar diep van binnen weet ik dat ik een oogje op hem zal houden. Ik ben zeker niet van plan om het contact met hem te verliezen, gewoon omdat we niet op dezelfde afdeling zitten. Ook al heb ik tijdens het eten gehoord dat Gryffindor en Slytherin nogal vijandelijk zijn tegenover elkaar...
Maar Severus en ik niet, houd ik mezelf voor. Het komt allemaal goed. Dus geniet gewoon van dit bijzondere moment.
'Hé! Lily!' Macy zwaait een hand voor mijn gezicht heen en weer.
'Huh? Wat?' Verward kijk ik op. Rose giechelt.
'Waar zit jij met je hoofd? Vast bij die knappe jongen die bij de indelingsceremonie naar je staarde!'
Ik kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ze moest eens weten.
'Bij hem? Waar zie je me voor aan? Alsof ik ooit iets zou zien in zo'n...'
'Knapperd?' klinkt het achter ons.
Onwillekeurig draai ik me om. Daar staan...
Brillie en zijn trouwe metgezel. Natuurlijk.
Ik rol met mijn ogen en wil me weer omdraaien, maar Rose begint tegen ze te praten.
'Hé! Ik ben Rose! Hoe heten jullie?'
NEE! sein ik met mijn handen, maar ze merkt het niet eens.
Ik probeer steun bij Macy te vinden, maar die slaat het geamuseerd gaande.

I guess I'll get to know their names sooner than I thought.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen