Foto bij 061 - Convincing Amras

Yarea
Het bos stond er vredig bij. De lucht was donkerblauw, gevuld met kleine, twinkelende lichtpuntjes. Het was al lang donker, maar de Zenras moest er even uit dus ging ik maar in het donker rijden. Het was stil. Een zachte bries streek door de toppen van de bomen. De lente kwam er aan, alle sneeuw was gesmolten en het werd langzaam wat warmer. Aan de takken kwamen langzaam kleine, jonge, groene blaadjes groeien. Ik keek verbaasd naar het fenomeen. Eerst waren de bomen kaal geweest en nu kwamen er plotseling rare bladeren aan de bomen groeien. In de duistere kant waren deze vreemde bomen er niet, daar hadden de bomen veel hardere, kleinere en donkere bladeren, die we ook wel naalden noemden. Dit was anders. Ik stuurde Zenras naar een boom en brak een takje van de boom af waar in langsreed. Voorzichtig plukte ik de blaadjes van het takje. Ze voelde zacht en flexibel aan. Verbaasd liet ik de blaadjes naar de grond dwarrelen. Er was zo'n groot verschil tussen de Duistere en de Lichte kant. Niet alleen qua mensen en cultuur, maar ook de natuur was heel verschillend.
Ik reed door. Nafal had duidelijk gezegd welke kanten we wel en niet op mochten gaan. Als ik nu recht door bleef rijden zou ik na een tijdje een weg kruisen. Dus stuurde ik Zenras naar rechts. Die kant kon ik nog een heel stuk doorrijden. Zenras had wel zin om zijn benen te strekken, dus ik liet hem even een sprintje trekken. Terwijl ik meeliftte op zijn rug luisterde in naar het geluid dat zijn poten maakte. Het was verrassend weinig in vergelijking met zijn zware lijf. Ondanks hun grootte waren deze dieren opvallend behendig.
We zouden ze achter moeten laten als we de stad in gingen, die gedachte deed me pijn. Ik wist best dat er simpelweg geen andere oplossing was, maar nog steeds deed het me pijn. We zouden de wolven moeten opsluiten in het huis van Nafal, we konden ze namelijk ook niet vrij laten. De wolven waren zich er niet van bewust van tot hoe ver mochten gaan om niet gezien te worden. We moesten ze opsluiten, iets waar ze totaal niet van hielden.
Mijn gedachten dwaalde af naar Amras, hij zou zijn haar moeten verven, een andere oplossing zag ik niet. Ik wist dat Amras het er nooit echt mee eens zou zijn, maar hij moest een keer overstag gaan. Hij had drie keuzes: zijn haar verven, zelf een goede en zo veilig mogelijke oplossing vinden of gewoon niet mee gaan. Maar dat laatste was eigenlijk geen oplossing.
Na een tijdje besloot ik dat het wel tijd was om weer terug te gaan. Ik stuurde Zenras weer richting het huisje en we reden op een rustig tempo terug.

Er brandde nog licht in het huis. Ik hoopte dat Amras al sliep en dat het Nafal was die nog wakker was. Ik had namelijk wat te bespreken met hem.
Toen ik naar binnen liep zat Nafal aan tafel.. Hij zat lui, achterover leunend met zijn voeten op tafel op zijn stoel. Toen ik binnen kwam ging het snel normaal zitten. Ik begroetten hem met een glimlach.
"Slaapt Amras?", vroeg ik zachtjes.
Nafal knikte. "Ik ga morgen verf halen in de stad."
"Hij is het er nog steeds niet mee eens."
"Klopt, maar hij zal ook in moeten zien dat er geen andere optie is. Hij kan verzinnen wat hij wil, maar ik kan geen andere goede optie vinden buiten zijn haar verven."
Ik knikte. "Waarmee was je van plan om zijn haar te verven? Gewone verf die ook voor huizen wordt gebruikt?"
Nafal lachte. "Nee, er is in de stad kleur poeder te koop. Het komt van de plant, Dasennë, als je daar poeder van maakt krijg je rood poeder. Meng je dat met water krijg je een soort verf."
"Blijft dat ik haar zitten?"
"Ik hoop het."
Ik lachte. "Onze plannen zijn altijd zo waterdicht."
Nafal grinnikte. "Klopt. Maar ik ga slapen, morgen is de grote dag waarop Amras zijn haar rood verft."
Ik lachte en wenste Nafal een goede nacht, waarna ik zelf ook ging slapen.

De volgende dag werd ik wat later in de ochtend wakker. De zon was al een paar uur op. Ik was gisteren pas diep in de nacht naar bed gegaan dus ik was erg moe geweest. Ik keek opzij. Amras was er niet. Ik keek verbaasd naar zijn lege bed. Zou Amras zo vroeg opgestaan zijn? Ik kon het me haast niet voorstellen. Niet dat het enorm vroeg in de ochtend was, maar voor Amras' doen was het wel vroeg. Ik stond op en trok mijn laarzen aan. Aankleden hoefde niet, ik had gisteravond geen zin gehad om mijn kleren uit te doen.
De kamer van het huis trof ik leef aan. Alles lag er stil en verlaten bij. Ik vermoedde dat Nafal al de stad in was. Hij had gezegd dat hij redelijk vroeg op weg ging. Mijn taak vandaag was Amras overtuigen om zijn haar te verven. Na een stuk brood gegeten te hebben ging ik op een stoel in de kamer zitten. Ik had geen idee wat te doen. Ik moest wachten Amras terug zou komen, zodat ik met hem kon praten.
Na lang wachten kwam Amras eindelijk binnen lopen.
"Waar ben jij geweest?", vroeg ik vol nieuwsgierigheid.
"Ik sliep op de hooi zolder," antwoordde Amras, terwijl hij naar de broodtrommel liep om brood af te snijden. "Is Nafal er niet?"
Ik schudde mijn hoofd. "Nee, hij is naar de stad om haarverf voor jouw te kopen."
Verondwaardigd keek Amras achterom. "Ik ga mijn haar niet verven.", zei hij koppig.
"Dat ga je we-hel.", zei ik plagend terug,
"Ik kan me verkleden als zwerver, oude kleren aan en modder en stro in mijn haar. Niemand die me verdenkt."
Ik keek Amras even nadenkend aan. Voor ik antwoord kon geven hoorde ik de deur open gaan. Nafal liep naar binnen.
"Ik heb een oplossing voor mijn 'haarprobleem'!", zij Amras enthousiast.
Nafal keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. "En dat is...?"
"Ik verkleed me als zwerver, oude kleren aan, stro en modder in mijn haar en dan zal niemand me verdenken."
"Goed plan....behalve dat ze geen zwervers toe laten in de stad. Ze willen geen bedelende zwervers in de stad."
Amras zuchtte.
"Dan verkleed ik me als non! Of er zijn vast ondergrondse gangen waar we de stad in kunnen komen. Of onder een schaap ofzo, ze onderzoeken vast niet elke kar of koets."
"Luister", onderbrak Nafal hem. "Ik weet dat je het absoluut niet leuk vindt om je haar te verven, maar het kan nou eenmaal niet anders. Waarom je hele missie op het spel zetten alleen omdat je je haar niet wilt verven? Ik denk dat de veiligste optie is om je haar te verven. Zwervers zijn verdacht, mensen die altijd met een kap lopen zijn verdacht. Misschien is dat laatste in de duistere kant normaal, maar hier niet. Hier wordt het verbergen van jezelf als verdacht gezien. En wat als iemand je per ongeluk ziet? Met je witte haar. Iedereen zal dat witte haar herkennen, en de roddel van een jongen met wit haar zal al snel de oren van de koning bereiken. Het is echt niet veilig, dat is deze missie überhaupt niet, dat weet ik maar door je haar te verven zijn we in ieder geval van jouw herkenningsgevaar af.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen