Ja, alweer het laatste hoofdstuk van serie 4!!
Hierna komen er 10/11 hoofdstukken van serie 5.
Ik hoop dat jullie de 4 serie leuk vonden om te lezen.
Op het moment ben ik bezig met 7.17/8.0 te maken.
Comments, Feedback, Tip's/Top's mogen altijd gegeven worden..
Enjoy This Chapter

2013



Hoofdstuk 4.13

De vele steriele doeken had ik klaargelegd. Isa haar vruchtwater was geknapt, ze schreeuwde het uit van de pijn. Haar nu nog verplaatsen was te gevaarlijk. Voorzichtig depte ik met een natte vochtige doek haar voorhoofd, 'puffen' fluisterde ik in haar oor. Waarop het meisje, de pijn probeerde te verbijten en probeerde te luisteren naar mijn rustige kalme stem. 'Hoe kan je zo rustig blijven' perste ze tussen het puffen door.
Ik grinnikte, 'heb de bevalling alleen gedaan' vulde mijn stem de kamer.
'Alleen' ze keek me nu angstig aan, 'ja zonder hulp van andere, er was niemand' mijn indringende ogen keken diep in die van haar. 'Hoe maakt je dochter het' was haar nieuwsgierige stem, 'goed, ze is nu een half jaar oud' glimlachte ik haar toe. Ergens leek dit te helpen bij Isa, ze leek kalmer rustiger door het gesprek te raken. 'Ze kan al zitten, kruipen, rollen' grinnikte ik, wat haren uit het gezicht van Isa halend.
Ze begon weer te bijten op haar onderlip, 'wee?' vroeg ik fronsend.
Ze knikte, met tranen in haar ogen.
'Puffen, je ontsluiting is nog niet voldoende' was mijn kalme rustige stem. Seppe had een klein kwartier terug nog gekeken hoeveel ontsluiting ze had. Dat was iets wat ik ook niet echt begreep, ik ging op mijn instinkt, gevoel af. En blijkbaar had ik het juiste gedaan. Want mijn dochter was kern gezond.
'Goed zo Isa, rustig, blijven zuchten, puffen' grinnikte ik haar toe.
Gaf haar een slokje water, en zette het glas gelijk weer naast haar neer op het tafeltje.
'Het hoeft nu niet zo lang meer te duren. Ontspan zo veel mogelijk, dan gaat het wat sneller' was mijn stille stem.
'Je bent niet alleen, ik zit aan je zijde' opperde ik fronsend.
'Nu is het misschien niet het juiste moment' was mijn oprechte, omdraai. Isa merkte naar waar ik naar toe wilde, ze begon te zuchten, te grommen, te knorren, iets diep in mij, binnen in, wilde haar een klets voor haar kop geven.
Maar het andere wat diep in mij drukte vertelde mij dat ik dat niet kon maken tijdens haar bevalling.
'Nee' wist ze tussen haar knarsende tanden door te laten.
'Ik wil niks met het kind/kinderen te maken hebben. Ik ben niet geschrikt voor moederschap, kan niet eens voor mezelf zorgen, laat staan dan wel voor zo'n aanhankelijk, klevend, kind' begon ze knorrend, ze kneep kwaad in het dekbed.
'Ik zal blij zijn als de bevalling achter de rug is' snauwde ze.
Ik begon te zuchten, mijn hoofd te schudden. Wacht maar tot dat de baby geboren wordt.
Op dat moment kreeg ze 12 uur de tijd, om van gedachten te veranderen.
Niet van gedachten veranderd, zou ik de moeder van het kind worden, het kind voor Flynn opvoeden.
Zouden Seppe en Flynn om tafel gaan, bespreken wat voor soort broedmoeder ze kan zijn. Voor wie, en naar waar de baby's dan uitgeleverd werden. Er kwam meer bij kijken, het was niet strafbaar, want ze droeg het kind van een van de mannen die het wel wilde hebben. Of toch, niet strafbaar, dat was het wel degelijk. Het was zelfs gevaarlijk, want je zette daarmee een leven van een vrouw op het spel.
Een vrouw dat kinderen kon baren, schenken aan personen die het niet konden krijgen.
'Goed, als er nu een wee komt, mag ze beginnen persen' was Seppe zijn heldere, kalme stem.
Ruw had de man mij uit mijn hersenspinsels getrokken. Knipperend keek ik naar Isa die haar pijn met alles wat ze in zich had probeerde te verbijten, vooral nu dat Seppe in de kamer was. Ze wilde niet watterig eruit zien. Wat ze wel was in mijn ogen als ze niet voor haar eigen vlees en bloed wilde zorgen. Ze was ondankbaar naar Seppe en Flynn, dat was duidelijk.
'Goed zo pers' was Seppe, opnieuw ontfermde ik mij om Isa, ze drukte met al haar kracht haar kin op haar borst.
Haar wangen begonnen te gloeien, kleuren, 'goed zo, voorzichtig, minder druk' Seppe had zijn wenkbrauwen in een diepe frons gedrukt. Een plop geluid was te horen en daar was het hoofdje, gelijk begon Seppe het baby'tje te helpen, met de schouders eruit te wurmen. Na zo'n drie minuten, lag de baby op de buik van Isa. Ze keek er kort naar, haalde haar hoofd om op een minachtende blik.
'Gefeliciteerd' klonk Seppe zijn stem.
'Een dochter' hij fronste zijn wenkbrauwen. Klemde de navelstreng af, en begon het door te knippen.
Hij wikkelde haar verder in de lappen en begon haar te wegen.
'En toch nog een aardige dame met haar: 4732 pond' sprak Seppe vrolijk. Wetende dat ze niet echt zorgwekkend was. 'Haar lengte is 52 cm' opperde hij. 'Ze is groot' knikte hij haar in een doek wikkelend. 'Wil je haar zien' kwam gelijk het vragenspel los. Isa haalde haar schouders op, 'zal allemaal wel, heb er geen verstand van' mompelde.
Seppe wilde de baby in haar armen leggen, maar Isa krulde ze zo dat het niet kon.
Hij draaide naar het babybedje naast haar bed en legde haar er vervolgens in.
'Je krijgt 12 uur om aan haar te wennen. Keus te hebben genomen, daarna is ze je dochter in of uit je macht, heb je zeggenschap of geen zeggenschap meer. Het is nu aan jouw de keus, of je haar accepteert of van je afstoot, maar dan stoot je al je kinderen af' zijn gezicht stond streng.
Isa knikte verbeten.
Grote waterige ogen, twinkelde.
Een trillerig, rillend lichaam.
De boodschap was binnen gekomen.
De kleine was geboren, haar tijd begon te dringen, lopen.
Als een opgewonden wekker dat binnen een tijdslimiet begon te loeien.
Ze had nog verschrikkelijk veel pijn. 'De moederkoek komt nog, ook wel je nageboorte, daarna als je wat gedronken heb en gegeten heb, kan je even douchen' sprak Seppe knikkend.
Ik drukte mij recht, 'gefeliciteerd, met je dochter' ratelde en naar de deur van de kamer wandelde.
Isa had haar eerste dochter op de wereld gezet, nu was het afwachten of ze haar zou accepteren.
Als ze dat deed, kon ze zich tot ons voegen, mits ze zich gedraagt. Wilde ze haar dochter niet, zou ze daar blijven in haar kamer, daar steeds herinnerd worden aan de geboorte van haar dochter. En als broedmoeder worden aangesteld, dus dat zal dan haar vaste bezigheidstherapie wezen. Zwanger, lichaam trainen, vruchtbaar zijn, het raak moet zijn geschoten na 20 weken na de bevalling, voor de tweede ronden.

Reacties (4)

  • Pusheen_The_Cat

    ISA DENK NA
    je wilt echt niet een broed kippie zijn
    jan en alleman over je heen
    accepteer je 1e dochtertje, jouw 1e kindje
    het is niet de manier waarop je zou willen maar pleezzz
    _O_

    3 jaar geleden
  • Teal

    Hoihoi!

    Misschien heb je hier wat aan:

    Als iemand wat zegt dan is het mooier (en duidelijker) om na het geen wat door de persoon wordt gezegd een komma te plaatsen. Dus bijvoorbeeld: 'Ik ga zo naar het zwembad,' zei het meisje. Dus de komma komt voor het aanhalingsteken.

    En verder is het me opgevallen dat je soms de komma's juist op de verkeerde plaatsen neerzet, of er te veel van gebruikt. Maar dit kan ook gewoon je schrijfstijl zijn!

    Wel blijf ik het echt een leuk en interessant verhaal vinden!

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Ik denk dat Lisa niet er voor gaat kiezen
    Hoe ze blijft doen
    Dan liever daar zitten en voor een kind zorgen als steeds on dat cirkeltje te moeten zitten

    Ben benieuwd hoe dit verser gaat aflopen

    3 jaar geleden
  • Sarouratjex

    Omg , snel verder

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here