Foto bij Pongo

Gewoon even een kort hoofdstukje tussendoor! Ik denk dat de hoofdstukken nu misschien wat korter worden, maar dan kan ik wel sneller uploaden.

Tijdens het eten zeiden Jared en Matsuda geen woord tegen elkaar, Jared keek soms een beetje schuldig, maar tegelijkertijd geïrriteerd naar mij. Ik deed maar alsof ik het niet zag en concentreerde me op mijn eten. Matsuda's ouders ratelden maar door tegen ons over voorzichtig zijn, geen risico's nemen, en dat ze zich zorgen maakten maar wisten dat ze ons niet tegen konden houden. Ik snapte hun zorgen, maar het was bovenal irritant. Niet omdat ze zich zorgen maakten, maar omdat hun advies vrijwel onmogelijk was, we namen risico's, er was geen andere manier om het te doen dan risico's te nemen. Nadine was vooral heel stil en zei niks, ik zag aan haar gezicht dat ze bang was en zich zorgen maakte. Was er dan niemand in dit huis wie het goed vond wat we deden, wie ons als dappere mensen zag wie zich opofferden voor de mensen wie leden? 'Erza?' Ik keek op, het was Matsuda's moeder Maria wie tegen me sprak. 'Ja?' 'Ik heb iets voor je.', ze stak haar handen naar me uit en ik voelde een ketting met een steentje er aan in mijn handpalm vallen. Ik keek gaar verbaasd aan. 'Een familie erfstuk. Al generaties lang geeft in mijn familie de moeder deze ketting door aan de dochter, maar aangezien ik alleen leven heb gegeven aan mijn twee jongens wil ik dat jij het hebt. Nu je hier leeft ben je als een dochter voor me, en jij hebt zelf geen ouders meer. Eerst wou ik het aan Nadine geven, maar aangezien zij nog ouders heeft zou het een vreemd gebaar zijn.' Ze keek Nadine aan, en zij grijnsde en knikte terug. Ik zag aan haar gezicht dat ze dat zelf ook vreemd vond. 'Wees voorzichtig.', drukte ze ons op het hart. Ik werd rood en voelde mijn ogen een beetje vochtig worden. Ik was als een dochter voor haar. Jared keek nog steeds schuldig en Matsuda klopte op mijn hand. We waren van plan niet te veel spullen mee te nemen, hoe minder hoe beter. Daarom had Matsuda wat munten in de plaats van eten van zijn vader gekregen, dat nam minder ruimte in. Ik had de laatste tijd mijn salaris bij de Verdronken Gnoe op gespaard, ik had extra uren gemaakt en ik had Zen ook een keertje geholpen bij de winkel van zijn vader. Met dat geld had ik gisteren een zwaard gekocht. Matsuda mocht het zwaard dat zijn vader ooit gekocht had gebruiken, als hij beloofde er voorzichtig mee te doen. Ik nam aan dat dat een grapje was, hoe kon je nou wee voorzichtig zijn met een zwaard? Ik deed mijn mantel om en voelde de spreuksleutel in mijn zak. Die had ik van Mick gekregen, een paar dagen geleden. Ik was doodsbang geweest toen ik hem op straat tegen was gekomen en hij me bij mijn polsen had gepakt en mee had gesleurd. Maar daarna gaf hij me die sleutel en zei dat het als een verzoenings cadeau moest dienen, dat hij werkelijk spijt voelde voor alles wat hij had gedaan. En ik had het geaccepteerd, ik had Mick een tweede kans gegeven. Hij had me uit gelegd dat we met deze sleutel terug naar huis konden gaan vanaf het gevecht met Oslo. Het enige wat we moesten doen was de sleutel stevig vast houden en aan de bestemming te denken. Op de heenweg zouden we te paard gaan, dat was sneller dan te voet. 'Ben je er klaar voor?', vroeg Matsuda. Ik haalde diep adem en knikte. Voordat Matsuda de deur achter zich dich wou doen rende Jared op hem af en omhelsde hem stevig. Zo stevig dat ik zijn botten bijna zpkon horen kraken. Jared stak zijn arm uit een reikte naar mij. Hij sist mijn pols te grijpen en trok me mee in de omhelzing. 'Jullie gaan het geweldig doen.', zei Jared, en ik zag dat hij zich groot probeerde te houden.

'Erza, maak kennis met Pongo.' Ik stond voor een prachtig bruin paard. Matsuda aaide de manen van het dier en ik stak ook voorzichtig mijn hand uit. Ik keek toe hoe Matsuda hem opzadelde. 'Pongo is van vrienden van ons, we mogen hem lenen. We kunnen hem weer afgeven bij een herberg dicht bij onze bestemming. Dan lopen we het laatste stukje en komt Pongo veilig thuis.' Ik knikte. 'Oké, zet je schrap, ik ga je er op tillen.' 'Whoah!' Ik had niet goed door wat er gebeurde, mr voor ik het door had zat ik op het paard. 'Heb je al eens eerder paard gereden?', vrieg Matsuda rustig terwijl hij zelf zijn voet kalm in een beugel zette en voor me kwam zitten. 'Nee.', zei ik een beetje angstig. Matsuda nam de teugels in zijn handen en liet het Pongo de stal uit stappen. 'Houd je goed vast.', waarschuwde hij. Ik klemde mijn vinders langs het zadel naast me. Matsuda zuchtte. 'Nee, hier.' Ik schrok even toen hij te teugels los liet, maar Pongo stapte rustig verder. Hij pakte mijn onderarmen en sloeg ze om zijn middel. 'Anders val je zo naar achteren, het gaat harder dan je zult verwachten. En klem je benen om Pongo's middel, ja zo, jij kunt je voeten niet in de beugels hebben dus moet je je goed vast klemmen. Anders stuiter je er zo nog van af.' 'Oké.' Ik verstevigde mijn grip rond Mat's middel toen hij Ponga aan spoordde harder te lopen. 'Whoah!', riep ik geschrokken toen hij over ging in draf. We waren al buiten Vaizel en nu hij in het bos was had Matsuda zeker het gevoel dat hij voluit kon gaan. Ik stuiterde op en neer en na een tijdje begon mijn achterste zeer te doen. Matsuda leek het te merken en riep naar achteren: 'Probeer met het paard mee te bewegen! Het is lastig voor jou omdat je je nergens aan af kunt zetten, maar probeer het een beetje, dan gaat het een stuk prettiger.' Ik probeerde te doen wat hij zei, maar heel veel verschil maakte het niet. 'Gaan we niet veel te hard?' Matsuda lachte. 'We zijn nog niet eens in galop, we gaan zo nog veel harder!' Oh god.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen