Foto bij 001 • Binnenkomst van geel en zwart



Draco Malfoy p.o.v.

De angstige ogen van een blonde jongen volgde het gestalte van een duister figuur, terwijl deze door de kamer heen en weer bewoog. Hij huiverde elke keer wanneer zijn voetstappen de stilte doorbraken, want dat zou betekenen dat hij zou gaan spreken. Hoewel de grote haard achter hem warm brandde, had de kou en de kilte van de kamer de overhand. Hij probeerde zijn lichaam zo ver van het gestalte vandaan te houden, maar zijn stoelleuning hield hem tegen. De jongen slikte een keer moeizaam toen Voldemort zich omkeerde om zijn volgende pad door de kamer te creëren. Het liefst was Draco ver hier vandaan geweest, maar zijn ouders wensten zijn aanwezigheid. Waarom wist hij niet, maar Draco had een vermoedde toen hem werd verboden de oude logeerkamer te betreden en toen de grote deuren naar de tekenkamer openden, werden zijn vermoedens bevestigd. Hij richtte zijn blik op de drie mensen die de kamer betraden. De manier waarop de twee aan de zijkant de middelste meesleepten over de houten vloer bewees al dat zij hier niet gewenst was. Het meisje met de donkere haren werd met een duw vooruit losgelaten en de twee Dooddoeners dropen af.
      Het meisje bleef stil staan en fixeerde gauw haar geel met zwarte stropdas. Ze staarde vooruit naar waar het duistere figuur met de rug naar haar gekeerd stond. Draco kon haar niet lezen. Ze leek niet bang, niet zoals hij en ze leek ook niet nijdig of wraakzuchtig. Er hing een atmosfeer van onverschilligheid over haar heen. Het was griezelig. Hij had haar nog nooit zo gezien. Het was iets zelfverzekerdst wat hij aan haar zag en tegelijkertijd leek ze amper aanwezig. Alsof al haar emoties en gedachten waren afgesloten en er enkel nog haar omhulsel stond. Haar groene ogen schoten even de kamer rond en vonden die van hem. Zijn maag voelde onaangenaam. Ze was wakker. Weken lang had zij bewusteloos op een bed gelegen; haar lichaam leek aan de dood te zijn ontsnapt, maar het was alsof haar geest in gevecht was geweest. De eerste dagen was er oproer in het landhuis vanwege haar aanwezigheid en hij was elke dag met angst doorgekomen. Het was een enorme gok geweest om haar mee te nemen, maar hij had haar niet achter kunnen laten. Hij dacht eerst dat ze dood was, dat haar zelfmoordpoging was gelukt en de spreuk haar hart had bereikt. Maar toen hij thuiskwam en haar op zijn bed neerlegde, ademde ze weer. Hij stond versteld, maar hij was verrukt.
      Hij keek haar aan en zag dat er een kleine, opgewonden glimlach rond haar lippen speelde. Hij beantwoordde die met een kort knikje, maar meer durfde hij eigenlijk niet te doen. Toen het getik van de voetstappen stopten, keerde hij zijn blik naar het einde van de tafel, waar de duistere Heer zijn ijsberen had gestaakt en zich nu richtte op het meisje dat in het midden van de kamer stond. Eleanor week haar blik niet van de tovenaar af. Er was niets aan haar lichaam dat enig angst weergaf; geen trillingen van haar lichaam, geen zichtbare transpiratie en geen gejaagde ademhaling. Haar onderste oogleden waren gespannen, duidend op uitdaging, maar absoluut geen angst. Het benieuwde Draco hoe ze dat volhield, aangezien hij dat nooit had gekund.
      'Draco,'
      Een rilling schoot over zijn rug toen de griezelig, koude stem van de duistere tovenaar zijn naam noemde en zijn hart bonsde plots twee keer zo hard. Al zijn zintuigen stonden op scherp en spanning gierde door zijn lichaam. De kille, scharlakenrode ogen bleven zijn kant op staren en het leek te lang te duren totdat de man weer sprak; 'Jij bracht dit meisje hier, is dat correct?'
      Draco knikte gehaast en stond op. Hij wierp een blik op Eleanor, wie nog niet had bewogen en keek toen Voldemort weer aan. Hij was doodsbang dat de tovenaar haar alsnog zou vermoorden.
      'En wat was jouw reden achter deze actie?' vroeg Voldemort.
      Draco keek Eleanor aan en sprak voorzichtig. 'Eleanor heeft mij geholpen mijn taak te volbrengen. Zonder haar kennis en vaardigheden had ik gefaald. Mijn heer,' hij keek weer om naar Voldemort, maar was te angstig hem in de ogen aan te kijken. 'Ik vraag u haar leven te sparen. Zij zou nuttig kunnen zijn.'
      Ergens klonk er een spottend gesnuif van de tafel en Draco en Voldemort keken om.
      'Jij gelooft de jongen niet, Alecto?'
      'Nee, mijn heer,' sprak een wat gezette vrouw met rood haar vanaf het midden van de tafel. Haar mening klonk definitief. 'Elk zielig halfbloedje is enkel nuttig in zijn graf. Bovendien is dit de dochter van een verrader. Niets minder waard dan de uitwerpselen van een rat. En een Hufflepuff notabene!' Ze wees naar de stopdas die rond haar nek ging. 'Een dom wicht als zij zou u nog geen dienst kunnen bewijzen al zou ze Dumbledore zelf zijn.'
      'Spreek die naam niet in mijn bijzijn!' siste Voldemort fel en de misnoegende blik in zijn ogen deed Alecto zwijgen. Hij keek weer om naar Draco. 'Waarom denk je dat ze mij tot nut kan zijn?'
      Voordat Draco zijn mond open kon trekken, klonk er een andere heldere stem door de kamer. 'Als ik zo vrij mag zijn, mijn heer, zou ik dat zelf liever veraanschouwelijken.'
      'Spreek niet wanneer je niets gevraagd wordt, dom loeder!' De opvliegerige Bellatrix Lestrange stond half op uit haar stoel en wierp Eleanor een verachtelijke blik, maar Eleanor reageerde er niet op. Ze bleef de duistere heer strak aankijken. Draco voelde de zenuwen steeds meer opborrelen en hij vreesde voor Voldemorts volgende actie. Maar de man keerde zich naar haar toe en hield zijn hand op. 'Ga je gang.'
      Ze knikte kort. 'Mijn loyaliteit ligt bij Draco. En omdat Draco's loyaliteit bij u ligt, ligt die van mij daar ook. Zonder mijn hulp had Draco de verdwijnkast niet gerepareerd, want mijn vaardigheden liggen niveau's hoger dan die van hem. Voor dit jaar was ik bevriend met Harry Potter en ik kan u beloven dat ik veel over hem te vertellen heb. Over iedereen in zijn omgeving. Hen verraden zou mij het minste energie kosten. U vertrouwt mij niet, geen hier aanwezig doet dat. Dat is niet aan mij ontgaan, maar ik kan u met zekerheid zeggen dat mijn kracht boven veel van hen ligt en dat wanneer u dat van mij vraagt, ik deze zonder pardon zal gebruiken. Ik ben opzoek naar kansen die ik alleen hier kan vinden en ik ben bereid mijn diensten te leveren in ruil voor die kansen.' Toen ze was uitgepraat, bleef het stil, totdat het schelle gelach van Bellatrix door de kamer echode. 'Mijn heer, laat mij de eerbewijzen doen.' Ze trok grijnzend haar staf en richtte deze op Eleanor.
      Voldemort hief zijn hand. 'Al vind ik je bloedlust inspirerend, Bellatrix, dat zal niet nodig zijn.' Hij richtte zich tot Draco. 'Draco, ben je bereidt je leven te wagen voor dat van dit halfbloedje?'
      Draco keek haar aan. Haar ogen leken kalm, haar houding zelfverzekerd. Zijn keuze kon nu beslissen over haar leven en ze vertrouwde hem, dat kon hij zien. Ze wist welke keuze hij zou maken. Draco keek Voldemort aan en knikte. 'Zij zou hetzelfde voor mij doen.'
      Even viel er een stilte. Toen hief de duistere heer zijn hand. 'Aangezien wij schuil houden in jouw huis en jij je taak tegen beter weten in volbracht hebt, geef ik jou deze kans in vertrouwen. Ik laat haar leven, maar als zij mij verraad, dan is haar leven niet het enige dat zal eindigen.'
Narcissa, die naast Draco zat, frutselde onrustig aan de ring om haar vinger. Ze stond op van haar stoel en keek de Duistere Lord strak aan. 'Ik smeek u dat niet te doen, mijn heer. Laat mijn zoon leven. Hij is nog maar een jongen, laat mij die keuze voor hem maken.'
      'De jongen is volwassen, Narcissa,' sprak hij haar tegen, 'laat hem zijn eigen keuze maken. Is dit jouw keuze, Draco?' De karmijnrode ogen keken hem aan en Draco voelde opnieuw een rilling over zijn rug schieten. Hij keek om naar Eleanor. Zij had haar leven vaker op het spel gezet voor hem. Om hem te steunen had ze de keuze gemaakt zelfs bij de inval van de Dooddoeners naast hem te staan. Ze had alles achter zich gelaten, haar vrienden, haar thuis, haar kans op een goed leven. Hij vertrouwde haar oprecht. Draco keek zijn moeder verontschuldigend aan en richtte zich toen op Voldemort. 'Ja. Dat is mijn keuze, mijn heer.'
      Voldemort knikte. 'Dan staat zij vanaf nu onder jouw hoede. Stel mij niet teleur.' Hij wuifde een keer met haar hand en Eleanor werd opnieuw vast gegrepen. Ze stribbelde niet tegen, maar bleef als een rots op haar plek. 'Breng haar weer terug naar de kamer. Maar wacht,' zei hij toen de Dooddoeners haar al richting de deuren begonnen te trekken. 'Waar is haar staf?' Hij keek Draco opnieuw aan, maar die sprak niet. Voldemort trok wat leek op een wenkbrauw op, te zien aan de manier hoe zijn huid rimpelde op zijn voorhoofd. 'Geen staf?'
      Draco schudde opnieuw zijn hoofd en Voldemort knikte. 'Laat maar zitten. Ik vertrouw je op je woord, Draco, onteer die niet. Breng haar weg! Ik zal later oordelen over wat ik met haar zal doen.' Draco keek huiverend toe hoe Eleanor werd weggesleept en de grote deuren met een klap achter haar dichtvielen, wat alleen de stilte in de kamer nog overhield.



Reacties (9)

  • GossipGirl21

    Oee spannend

    2 jaar geleden
  • Gerda46

    ketting? heb ik iets gemist?

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Ahh ik denk dat je deel 1 nog niet hebt gelezen! De link staat op het voorblad ^^

      2 jaar geleden
    • Gerda46

      aahhh haha ja idd die heb ik niet gelezen zal ik eerst maar es doen dan:D;)

      2 jaar geleden
  • Histoire

    Oké I'm back! Net als dit verhaal, maar even een vraagje. Die ketting is die nu af of niet? Ik kan het me even niet goed meer herinneren.

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Nope hij is niet af, helaaaass! Maar super dat je weer terug bent! Kijk uit naar je belevingen!

      3 jaar geleden
    • Histoire

      En ik naar het verhaal!

      3 jaar geleden
  • Altaria

    Why isnt she nice anymore *pruillipje*

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Mhuahahahahaha

      3 jaar geleden
  • Draxo

    Wow, volgens mij heeft haar zelfmoordpoging er voor gezorgd dat haar vriendelijke ziel weg is, en zeg maar de ketting haar nieuwe ziel is ofzo. Zo akelig om haar zo te horen spreken.

    Snel verder

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Damn.. So smart! You are very close to the truth!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen