Verbijsterd keek ik naar het berichtje op whatsapp. De stem van Sarah riep me vanuit de woonkamer, waardoor ik verdwaasd mijn mobiel vergrendelde en naar de woonkamer liep. Mijn mond was kurkdroog en mijn wangen brandden nog van alle tranen. In de keuken was Sarah druk in de weer met broodjes. Mijn verschijning deed haar even bemoeidigend glimlachen, waardoor ik mijn mondhoeken kleintjes in een glimlach krulden. Tom stond bij het koffiezetapparaat en was druk in de weer met de koffie. Hij leek mijn aanwezigheid niet interessant genoeg te vinden voor het staken van zijn taken.
‘Heb je een geest gezien, Fé?’ Hanna, het jongste meisje van ons huis, keek me vragend aan. Ik knipperde met mijn ogen en schudde ontkennend mijn hoofd. Het berichtje en de gevoelens in mijn lichaam zorgden ervoor dat ik mezelf niet kon vermannen en met een verbeten trek in de keuken stond.
‘Nee, raar berichtje gekregen,’ mompelde ik, aangezien liegen geen optie meer was.
‘Oehw, van wie?’ Sarah haar eeuwige nieuwsgierigheid irriteerde me voor enkele seconde mateloos, maar haar steun en bezorgdheid deden dit gevoel wegebben. Ik haalde een hand door mijn haar en leunde tegen de muur. Peinzend keek ik naar de nieuwsgierige blik van Sarah, nadenkend wat ik zou zeggen.
‘Adam.’ Nonchalant mompelde ik zijn naam in de stilte. Zijn naam deed drie paar hoofden opkijken. Tom was de eerste die zich weer op zijn werk focuste, waarschijnlijk wilde hij losstaan van de drama in mijn liefdesleven. Ik zou willen dat ik er zelf los van stond, maar het was mijn leven gebaseerd op mijn keuzes. Sarah daarentegen had al haar taken gestaakt en sloeg beduusd haar armen over elkaar. Ze leek net zo verbaasd als ik. Ze was misschien zelfs wel beledigd en verontwaardigd. In haar ogen kon ik dezelfde vragen aflezen als de vragen die in mijn hoofd ronddwaalden. Hanna maakte een bedenkelijk geluidje, maar zei niks. Wat viel er immers te zeggen, behalve dat de timing twijfelachtig en vreemd was. De heersende stilte werd verbroken door de binnenkomende Thijn, die niks van de heersende spanning meekreeg. Nieuwsgierig keek hij naar de broodjes die Sarah maakte, om vervolgens op de bank te ploffen en netflix op te starten. Ik was blij om zijn naïviteit en desinteresse. Hij was het vaakst afwezig van alle huisgenoten, maar daardoor niet minder gezellig als hij er wel was.
‘Wat heeft hij gezegd?’ Hanna keek me met haar trouwe bruine ogen aan, om vervolgens haar kop thee in de gootsteen te zetten.
‘Niks bijzonders,’ loog ik. Ik wilde eerst even de tijd krijgen om zijn bericht zelf te verwerken. Ze knikte en nam plaats naast Thijn. Deze keek even verbaasd op van haar aanwezigheid, maar richtte zich vervolgens op zijn serie. Ik glimlachte kleintjes en besloot Sarah te helpen. Opnieuw negeerde ik haar onderzoekende blik.
‘Wat zijn jongens toch vervelend,’ zuchtte ze. Ik negeerde haar opmerking, wetende dat ik het met haar mee eens was. Toch waren ze ook het beste wat me overkomen waren- zowel Harry als Adam. Langzaam stroomde onze huisgenootjes binnen. We woonden samen met zijn achten. Vier meiden en vier jongens. Ook de leeftijden waren goed vertegenwoordigd. Sarah en ik waren de blondines van het gezelschap. Hanna en Jessica waren allebei brunettes. Hanna was het jongste meisje in ons huis en studeerde psychologie. Ze was actief lid bij Augustinus, waardoor ze vaak afwezig was. Toch toonde ze altijd interesse in ons en probeerde haar huishoudelijke taken zo goed mogelijk uit te voeren. De keren dat ze er was, was ze altijd één en al gezelligheid. Jessica was vaak afwezig, doordat haar studie zich in twee steden bevond. Hierdoor reisden ze vaak op en neer. Bovendien was ze ver weg het oudste met haar vijventwintig jaar. Deze zomervakantie zou ze dan ook gaan verhuizen naar een klein appartementje met drie studiegenoten in Delft. Jessica was een schat, soms ietwat eigenwijs en arrogant, maar over het algemeen echt een lieverd. Ik ging haar dan ook heel erg missen. De jongens waren in elkaars gezelschap vier grote kleuters. Tom was wellicht nog het ergste. Hij was het type jongen dat drie keer opnieuw aan een studie begon, omdat hij simpelweg te lui was om ook daadwerkelijk iets uit te voeren. Hij bracht zijn tijd dan ook vaak door in de gemeenschappelijke ruimte en op de vereniging. Als je je afvroeg of er iemand thuis was, dan was Tom er altijd. Zelfs in de vakantie leek hij vastgeplakt te zijn aan de bank. Thijn was juist het tegenovergestelde. Hij bracht zijn tijd door in de bibliotheek met zijn studieboeken voor zijn neus of hij was op het water te vinden. Thijn trainde elke middag met zijn roeiploeg, zodat ze bij wedstrijden een goede prestatie konden leveren. We gingen als huis regelmatig kijken. Het was mooi om te zien hoe de jongen op ging in zijn wedstrijd en alles op alles zette om als eerste te zijn. Bovendien zat Thijn al in zijn masters, waardoor het slechts een kwestie van tijd was voordat hij ging verhuizen. Iets wat ik wel jammer vond. Met Thijn kon ik vaak lachen en bovendien was hij mijn sportmaatje. Elke woensdagochtend sportten we samen. Hardlopen, tennissen en fitness. Met Rik, de jongste jongen in het huis, kon ik het het minste vinden. Hij had een arrogante houding over zich heen hangen en liep continu zijn lul achterna. Hij zag geen persoonlijkheid, hij keek slechts naar uiterlijk. Bovendien was ik zijn complimentjes nu wel zat. Ook de andere meiden deelden mijn mening. De jongens konden daarentegen wel om hem lachen. Vooral om zijn seksuele grappen. Iets wat me uitermate irriteerde. Toch had ook Rik wel zijn zachte kant en was zijn humor soms – heel soms – om van te genieten. De laatste en tevens een van mijn leukste huisgenoten was zonder twijfel James. Hij was alles wat een droomjongen in zich moest hebben. Lief, spontaan, grappig, intelligent en goedgehumeurd. Al zijn positivisme en energie wist hij over te brengen op ons allemaal. Hij knuffelde je als je je niet goed voelde, hij motiveerde je met zijn enthousiaste houding en positieve woorden. En boven al die goede eigenschappen was hij ongelofelijk trouw. Zijn vriendin mocht zich gelukkig prijzen met een jongen zoals hem. Inmiddels hadden ze al drie jaar een relatie en nog steeds sprak hij vol liefde over haar. Het was slechts een kwestie van tijd tot hun huwelijk zou plaatsvinden, althans daar maakte Rik dan weer grappen over. Al met al woonde ik in een ongelofelijk leuk huis, waar de karakters ongelofelijk varieerde, maar ook bij elkaar aansloten als een kloppende puzzel. Ondanks alle gevoelens, die door mijn lichaam raasden, keek ik uit naar onze gezamenlijke lunch. Thijn had ik al een aantal daagjes niet gezien. Dat gold ook voor Jessica, die deze week in Delft was blijven slapen bij haar vriend. Zwijgend begon ik de tafel te dekken, met mijn gedachtes bij mijn huisgenoten.
‘Goedemiddag,’ riep een stem luidruchtig. Met een grijns keek ik op en zag James de kamer binnen komen. ‘Wat ruikt het hier lekker,’ complimenteerde hij Sarah. Ze glimlachte hem vrolijk toe en hielp Tom met het uitdelen van de koffie. Iedereen wist inmiddels wel wat er gedronken werd door elkaar, waardoor James mij een Latte Machiato in mijn hand drukte. Bij het overhandigen wiebelde hij met zijn wenkbrauwen. ‘Dus, heb je een leuke nacht gehad?’ Hij stak zijn tong uit, geen idee hebbende dat deze luchtige opmerking, heel veel pijn met zich meebracht. Sarah wierp hem dan ook een waarschuwende blik toe, waardoor de grijns van James’ gezicht verdween. Hij zei niks, wetende dat ik er niet over wilde praten. In plaats daarvan sloeg hij bemoedigend een arm om me heen en begon me te helpen met tafeldekken. Ik nam een klein slokje van mijn koffie en zette deze vervolgens op mijn plekje neer. Sarah zette alle broodjes, beslag en andere benodigdheden op tafel en nam vervolgens plaats. Ook Tom en Hanna schoven aan, waardoor we al met zijn vijven aan tafel zaten. Thijn zette de tv uit en liep de gang op.
‘Eten,’ brulde hij door het huis. Op zijn geschreeuw volgde een paar opengaande deuren, waarna Rik en Jessica tevoorschijn kwamen. Thijn plofte naast me neer en pakte een broodje. ‘Heb je zin om maandagochtend voor college even hard te lopen?’ Hij wierp kort een vragende blik opzij, voordat hij een hap nam. Mijn ogen lichtten op. Hardlopen was alweer een tijdje geleden.
‘Ja, gezellig.’ De verschillende gesprekken over tafel gingen heen en weer. De gezelligheid leek niet verstoord te worden, totdat Rik een blik op me wierp.
‘Dus, hoe was meneer Styles in bed?’ Zijn vraag deed acht paar ogen naar me kijken. Zo’n vraag had ik eerder van Jessica verwacht dan van Rik, maar aangezien Rik slechts aan seks kon denken, verbaasde me het ook weer niet zo ontzettend veel. Toch deed de vraag en alle starende blikken me ongemakkelijk heen en weer schuiven.
‘Vast en zeker beter dan jou,’ mompelde Hanna. Het leverde gelach van de jongens op. Ik maakte een instemmend geluid.
‘En is het waar wat al die artikelen zeggen?’ Rik keek me nieuwsgierig aan. Hij en Hanna waren de enige van het huis die niet wisten over mijn eetstoornis. Iets wat ik graag zo had willen houden. Ik had het er met Thijn overgehad, toen het hem opviel dat ik weinig at en veel sportte. Hij adviseerde me om met zijn sport-dieet mee te doen, aangezien ik dan wel gewoon normaal at, maar niet aankwam. Dat leek ons een goede compromis. Bovendien had het me geholpen minder aan Adam te denken en me niet slap en ongezond te voelen. Jessica was het te weten gekomen, toen ze mij vertelde over haar depressie op haar zestiende. Ik had een connectie met haar gevoeld en het was fijn om met iemand te praten, die het leek te begrijpen. Sarah, James en Tom wisten het, omdat ze mijn beste vrienden waren. Ik wilde geen geheimen voor ze bewaren.
‘Nee joh,’ reageerde Hanna lachend. ‘Feline is gewoon slank. Mensen moeten gewoon iets verzinnen om te haten. Feline is niet zo’n zielige psychologische gestoorde gek.’ Met een grote glimlach – geen idee hebbende hoe hard haar woorden waren- keek ze me aan. ‘Toch?’ Nog altijd stond haar mond in een grote glimlach en keken haar ogen me vrolijk aan, wachtend op een bevestiging. Haar woorden veroorzaakten een steek in mijn maag. Zielige psychologische gek? Mensen met anorexia waren niet gek of psychologisch gestoord. Ze hadden een ziekte. Anorexia was een ziekte. Veel mensen konden dat niet begrijpen en ook zij niet. Ik wist niet of ik het haar kwalijk moest nemen. Haar woordkeuze wel, maar haar naïviteit? Juist die naïviteit maakte Hanna uniek. En nu verafschuwde ik het.


2 pagina's aan reacties!!!! Wauuwwwww.... Thanks so much:O
Hier nog een stukje voor mijn lieve lezers!!! Hoop dat jullie t weer een leuk hoofdstukje vinden. Deze is wel iets saaier denk ik:$

Reacties (5)

  • FollowYourDream

    Oh geweldig geschreven!!
    Fijn om ook wat meer over de huisgenoten van Feline te weten te komen!
    Maar nu weet ik nog niet wat Adam stuurde.. Ik gok dat hij weer met haar wil afspreken nadat hij haar heeft gezien op internet met Harry..

    Wel een groffe opmerking van Hanna.. Ook al bedoelde ze het niet zo..

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Efflorescence

    Ik ben benieuwd hoe Feline hierop gaat reageren. Ergens hoop ik dat ze het gaat toegeven. Zeker na die opmerking van Hanna. Ik denk dat het goed is om erover te praten, want die uitspraak kan echt niet, vind ik. Nu weten we nog niet wat Adam heeft gestuurd...

    3 jaar geleden
  • Teal

    Ohjee dat was geen slimme opmerking

    3 jaar geleden
  • Helgenberger

    Ik kreeg hier toch wel kippenvel van, haha. Geweldig weer!

    3 jaar geleden
  • Smexy

    Wauw prachtig geschreven, ik hoop dat ze zich snel weer beter voelt en hopelijk door Harry's hulp.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen