Foto bij 045

daydreaming
fondly of
deathbed love.
love that stays,
at all costs.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


De week en een half na Harry's onverklaarbare stemmingswissel bleef hij kil en afstandelijk. Het brak me.
De muren die hij na weken eindelijk deels neergehaald had, waren opnieuw hoger dan ooit en sloten me buiten op de meest harde, confronterende manier. Hij praatte amper met me, stelde geen vragen en verwachtte duidelijk hetzelfde van mij. Elke keer dat ik een gesprek met hem probeerde te starten, sloot hij me buiten met ijzige stiltes en waarschuwende blikken.
Hij vermeed elke vorm van fysiek contact, maar bleef me elke nacht vragen bij hem te slapen. Het maakte de hele situatie enkel pijnlijker, want hij weigerde me vast te houden, en 's ochtends was hij meestal al vertrokken toen ik wakker werd.
Ik had al naar Jim gebeld om te vragen of hij iets meer wist, aangezien Harry's gedrag zo abrupt veranderd was sinds zijn training, maar hij had me gezegd dat hij het evenmin kon verklaren. Jammer genoeg kende ik hem niet goed genoeg om te kunnen zeggen of hij loog of niet. Het leverde enkel nog meer vragen op...
Na drie dagen groeide de angst dat het iets te maken had met onze intieme ervaring, de nacht van Louis' feestje. Had ik iets mis gedaan?
Al mijn onzekerheden en het gebrek aan contact met Harry maakten me uitgeput en oververmoeid. Daarbij kwamen de nakende deadlines op school en de kwetsende blikken die ik er kreeg. Meisjes staarden me walgend aan en deden geen moeite te verbergen dat ze over me roddelden wanneer ik voorbijliep, en jongens leken het idee te hebben dat ik een gemakkelijke prooi was, nu ik een oudere gevaarlijke bokser -naar ze dachten, liet doen met me wat hij wilde. Het enige wat hen tegenhield me niet openlijk lastig te vallen, was hun angst voor Harry en wat hij met hen kon doen als hij iets zou horen over hun indiscretie. Ik wist zelfs niet zeker of het hem nog iets zou kunnen schelen...
Maar na een kleine week hield ik op een poging te zoeken om Harry te benaderen. Hij weigerde elke vorm van connectie tussen ons hoe dan ook, mentaal of fysiek. En het sloopte me volledig. Als ik mijn semester op school wilde overleven, zou ik moeten trachten me over onze problemen heen te zetten en me volop te focussen op de opgelegde papers en studieboeken die elke avond op me lagen te wachten. Ik had geen keuze.
En in tussentijd bleven onze huisgenoten ons als aasgieren in de gaten houden, alsof er niets interessanter was dan spanningen tussen ons twee. Hannah, Mia en Emily konden hun geluk niet op toen ze zich begonnen te realiseren dat er iets mis was.
Donderdagavond liep ik samen met Sophia van school terug naar huis in de pletsende regen. Taxi's waren te onbetrouwbaar in dit weer, dus dik tegen onze zin haastten we ons uit de uitgang van Columbia over de stoep naar rechts.
"Kutweer." vloekte Sophia. Ik gaf het al snel op mijn haar af te schermen met mijn handen en stak mijn verkleumde vingers in de plaats daarvan diep in mijn jaszakken. Snel staken we over tussen de toeterende wagens door.
Ik schoot naast haar langs de voorbijrazende voetgangers op het voetpad, maar botste hard tegen een onbekend lichaam.
"Sorry!" verontschuldigde ik me snel, opkijkend in een paar intimiderende zwarte ogen. Een gigantische man stond voor me.
Geschrokken bleef ik een tel naar hem staren, me afvragend waarom hij me zo bekend leek. Ik had hem precies al eerder gezien...
Zijn donkere huid stond in scherp contrast met zijn gebleekte kroezelhaar, en zijn grote neus was op een macabere manier scheefgegroeid, alsof de beenderen erin al zo vaak gebroken waren, dat er geen kans bestond zijn gezichtsstructuur ooit nog te herstellen. Het wit van zijn ogen was bloeddoorlopen, en zijn walgelijke tanden zagen er geel en krom uit.
"Geen probleem, liefje." antwoordde hij duister. Een rilling liep over mijn rug. Hij kruiste zijn griezelig brede armen voor zijn borstkas en bestudeerde me langzaam.
Plots klikte het.
Dat haar, die ogen... Hij had hier al eerder gestaan.
"Rose? Kom je?" spoorde Sophia me aan. Ik knikte snel en verbrak het intimiderende oogcontact, voor ik me omdraaide en met gejaagde ademhaling van hem wegvluchtte.
"Wat was dat?" vroeg ze argwanend. Ik haalde mijn schouders in een verloren gebaar op en wandelde snel naast haar verder. Mijn lichtroze mantel was doorweekt, en mijn witte jurkje plakte tegen mijn lichaam. Rillend stapte ik nog wat sneller.
"Je doet vreemd de laatste tijd, Rose. Komt het door Harry?" hijgde Sophia naast me. Ik slikte de opkomende tranen weg.
"Jullie hebben opnieuw ruzie gehad, toch?" zuchtte ze. Ik gaf haar geen antwoord.
"Rose..." drong ze aan, haar toon aansporend en ongeduldig.
"Ik weet niet wat er scheelt met hem. Hij doet afstandelijk. Maar misschien was ik gewoon naïef toen ik dacht dat hij de voorbije weken opener met me werd. Het zal wel aan mij liggen." antwoordde ik over het geluid van de stortbui heen. Ze zuchtte diep.
"Lieverd, je bent er niet al te best aan toe. Denk je dat we het niet zien? Je bent oververmoeid, je eet amper en bent constant gespannen! Weet hij zelfs hoe slecht het met je gaat? Weet hij wat er op school gaande is? Heb je hem verteld over al de roddels die ze over je verspreiden?" Ik zuchtte diep en keek haar kort aan.
"Je overdrijft. Het gaat goed met me." loog ik. Ze schudde haar hoofd en ontweek een wandelaar die vanuit de andere richting gelopen kwam.
"Het gaat niet goed met je!" protesteerde ze.
"Sophia, alsjeblieft." smeekte ik haar. Met een gefrustreerd geluidje wendde ze haar gezicht weer af. In stilte liepen we verder.
Pas toen we onze straat insloegen, keek ik haar weer aan en zei: "Het is lief dat je zo bezorgd om me bent, oké? Maar het maakt geen verschil. Ik weet niet wat er aan de hand is met Harry, en ik kan hem niet lastigvallen met mijn problemen op dit moment."
"Dan is er iets serieus mis in jullie relatie." snauwde ze. Ik fronste en sprong over een grote plas op de stoep.
"We hebben geen relatie." mompelde ik stil, maar ze had het gehoord.
"Nog zoiets! Hij wil alle privileges van het samenzijn, maar hij weigert zich volledig te binden aan je!" raasde ze verder. Vermoeid keek ik haar aan.
"Het is gecompliceerder dan dat, Soph." reageerde ik. Ze trok haar mond al open om iets te zeggen, net toen we bij de toegangsdeur halt hielden en ze in haar tas keek om de sleutel te zoeken, maar zweeg met een ontzette blik.
"Shit, ik ben mijn boek vergeten in te leveren in de bibliotheek." vloekte ze teleurgesteld. Met een geïrriteerde hum haalde ze haar handen door haar kletsnatte haar.
"Ik moet terug, anders heb ik een boete." zei ze. Ze viste de huissleutel uit haar tas en overhandigde hem aan mij.
"We hebben het hier nog over." drukte ze me met een indringende blik op het hart, voor ze nog eens knikte, maar zich toen tot mijn opluchting omdraaide en door de intussen miezerende regen weer uit de voeten maakte.
Gespannen blies ik wat lucht door getuite lippen naar buiten, maar liep toen naar binnen en slenterde naar de trap, niet gevend om de plasjes die ik achterliet met mijn doorweekte jas en schoenen.
Ik stampte geërgerd naar boven. Met een diepe frons op mijn gezicht vroeg ik me af waarom iedereen het nodig vond zich te moeien met ons, alsof de situatie niet al ingewikkeld genoeg was. Ik voelde me duizelig terwijl ik via de treden langzaam naar boven wandelde. Gelukkig was het bijna weekend. Toen ik op de juiste verdieping de deur naar de hal opende, hoorde ik zijn prachtige stem onmiddellijk.
Harry.
Ik had hem de voorbije twee dagen amper gezien... Ik wist dat het fout was, maar ik kon mezelf niet tegenhouden toen ik de deur op een kiertje hield en met ingehouden adem luisterde naar zijn gesprek met Jim op de gang. Had hij normaal geen wedstrijd vanavond?
Opgelucht dat hij in de plaats daarvan hier was, sloot ik kort mijn ogen.
"Dit is al de derde keer in een week en een half tijd!" snauwde Jim.
"Ik weet het, oké? Maar what the fuck wil je dat ik doe?" gromde Harry terug. Hij klonk vermoeid. Fronsend omklemde ik de deurklink wat steviger.
"Hoeveel?" blafte zijn trainer kwaad.
"Duizendvijfhonderd." zuchtte Harry, duidelijk tegen zijn zin. Jim hapte ontzet naar adem.
"Duizend...? Hoe ver wil je het nog laten komen, Harry? Tot hij alles van je heeft?" Harry stootte een schampere lach uit. Ik zag bijna voor me hoe hij zijn grote handen nu gestresseerd door zijn mooie krullen haalde.
"Het scheelt niet veel, Jim! Ik ben geen fucking miljonair, verdomme! Ik kan niet blijven geven!" Ik begreep er niets van. Geven? Aan wie?
"Wat dan?" reageerde Jim gefrustreerd. Harry gaf geen antwoord, maar zuchtte enkel vermoeid. Ik besloot dat ik genoeg gehoord had en duwde de deur open. Meteen keken de twee op toen ze de hakken van mijn laarsjes op de grond hoorden tikken. De adem stokte in mijn keel toen ik Harry zag.
God, hij zag er verschrikkelijk uit.
Zijn haar hing slapjes langs zijn bleke gezicht, zijn lippen waren droog en zijn ogen dof. Zijn mond viel open terwijl hij zijn blik over mijn doorweekte lichaam liet glijden.
"Lil." zei hij schor. Ik opende mijn mond, terwijl de deur achter me in het slot viel, maar het lukte me niet geluid te produceren.
Wat was er met hem aan de hand?
Dit kon niet enkel met mij te maken hebben... Op slag besefte ik dat dit alles groter was dan dat. En ik had zijn problemen overduidelijk onderschat.
Onmiddellijk vervloekte ik mezelf dat ik de voorbije dagen niet harder had geprobeerd hem te helpen, nu ik besefte dat hulp net datgene was dat hij zo wanhopig nodig had gehad. Geen ruimte.
Ik had hem nooit zo in de steek mogen laten na onze discussie. Ik had moeten aandringen toen hij me duidelijk had gemaakt dat hij van plan was me weer buiten te sluiten. Ik had er meer voor hem moeten zijn... Het was duidelijk dat ik de situatie niet serieus genoeg had genomen. Ik herkende de man voor me haast niet meer.
En duizendvijfhonderd... Duizendvijfhonderd wat? Had hij het over geld? En aan wie werd hij het geacht te geven? Had hij zichzelf in de nesten gewerkt?
Waarom was ik er niet geweest om hem op te vangen?
Ik had voor hem moeten vechten in de plaats van hem me uit zijn leven te laten duwen. Domme fout van me...
"Rose?" Ik scheurde mijn blik los van Harry en keek Jim verstoord aan.
"Sorry, wat zei je?" vroeg ik ademloos, nog steeds ontzet door de staat waarin mijn jongen leek te verkeren.
"Ik zei dat je er slecht uitziet. Gaat alles goed met je?" herhaalde hij. Verward keek ik beurtelings naar de twee mannen voor me.
"Oh, ik... Ja. Ja, alles is goed. Wat is er aan de hand?" Mijn stem klonk kleintjes en bezorgd. Angstig keek ik in Harry's mooie, vermoeide ogen. Hij staarde me nog steeds aan.
"Niets." stootte hij met hese stem uit. Jim zuchtte en keek hem beschuldigend aan, maar kwaad richtte ik mijn ogen op Harry's gespierde trainer. Hij wist dus wel wat er met hem aan de hand was. Hij had gelogen tegen me aan de telefoon.
"Heb je normaal geen wedstrijd vandaag?" vroeg ik Harry, al bleef ik Jim scherp aankijken.
"Hij is gediskwalificeerd. Hij kwam daarnet dronken aan, een halfuur voor hij moest vechten." snauwde Jim. Geschrokken richtte ik mijn ogen weer op Harry. Hij haalde slechts zijn schouders op. Wat scheelde er toch met hem?
"Dronken? Harry, wat is er mis?" vroeg ik bang. Hij slikte en bestudeerde me haast gekweld. Plots voelde ik me oververmoeid, en wankelend duwde ik mijn natte haar uit mijn te warme gezicht.
"Niets, ik zei al dat... Lily?" reageerde hij, zichzelf onderbrekend en plots onderzoekend naar me starend.
"Misschien moet je even gaan zitten. Je bent bleekjes." mompelde Jim. Harry's ogen flitsten onrustig tussen die van mij.
"Waarom ben je hier alleen, Lil? Waar is Sophia?" vroeg hij plots. Niet-begrijpend keek ik hem aan.
"Ze moest terug naar de bibliotheek." antwoordde ik. Hij zuchtte nerveus en vouwde zijn handen in en uit elkaar, van waar hij stond, slechts twee meter van me verwijderd. Zo dicht, en toch zo ongelooflijk veel te ver...
"Waarom? Ik dacht dat het weer veilig voor me was om op straat te lopen nu je van Finn gewonnen hebt." zei ik argwanend. Hij slikte en zweeg enkele seconden.
"Harry moet je iets vertel..."
"Het is veilig." onderbrak Harry zijn trainer scherp, terwijl hij hem een waarschuwende blik schonk.
"Maar ik wil niet dat je risico's neemt, prinses." vervolgde hij. Met een opstandige frons kruiste ik mijn armen voor mijn borstkas. Zijn koosnaampjes gaven me onwelkome kriebels.
"Ik wist niet dat je er nog om gaf na de voorbije week." prevelde ik.
"Lily..." begon hij op fluistertoon. Aarzelend en langzaam overbrugde hij de afstand tussen ons. Ik slikte en keek naar hem op. Vanop dichte afstand zag hij er nog zoveel slechter uit...
"Ik maak me zorgen om je, Haz. Waarom duw je me zo weg?" vroeg ik met een krop in mijn keel. Hij antwoordde niet, maar keek me slechts verloren aan.
"Praat met me, Harry!" smeekte ik hem, terwijl ik mijn armen verloren naast mijn lichaam neer liet vallen. Mijn ogen werden opnieuw vochtig. Moeizaam schraapte hij zijn keel.
"Ga naar binnen, babe. Ik kom straks." zei hij enkel schor, terwijl hij een plukje nat haar achter mijn oor stak. Verslagen sloeg ik zijn hand weg en nam mijn tas van de grond, voor ik langs hem schoot en wegliep, Jim geen blik waardig meer keurend. Ik hoorde Harry teleurgesteld zuchten achter me. Met trillende vingers opende ik de voordeur en wandelde naar binnen.
Onmiddellijk nadat ik de deur weer had gesloten, duwde ik mijn oor ertegen en luisterde krampachtig naar hun gesprek.
"...niet oké dat je haar zo aan haar lot overlaat!" hoorde ik Jims kwade stem.
"Ik heb geen keuze!" antwoordde Harry op luidere toon.
"Waarom niet? Omdat je... verliezen?" Ik fronste en concentreerde me zo hard mogelijk, mijn onderlip tussen mijn tanden.
"...is gevaarlijk! Ze is niet veilig bij mij!" Ontzet liet ik Harry's antwoord tot me doordringen. Niet veilig? Waarom niet?
"Dus wat? Je duwt haar van je weg? Kijk naar hoe ze eruitziet, verdomme! Ze heeft je nodig! Ze gaat kapot aan de situatie!" riep Jim nu woest.
"Denk je dat ik dat niet weet? Maar wat moet ik anders doen? Mijn gevoelens voor haar laten escaleren, zodat er zeker geen weg terug meer is? Ik wil haar enkel beschermen!" reageerde Harry kwaad, zijn luide diepe stem intimiderend, zelfs door de deur heen.
"Beschermen door haar ongelukkig te ma...?"
"Rose?" Ik snakte naar adem en draaide me vliegensvlug om, enkel om te zien dat Aiden achter me stond. Met opgetrokken wenkbrauw leunde hij tegen het aanrecht in de keuken, zijn armen voor zijn borstkas gekruist.
"Wat doe je in godsnaam?" vroeg hij niet-begrijpend, terwijl hij zijn onthutste blik over mijn doorweekte haar en lichaam liet glijden. Ik slikte en zette snel een stap weg van de deur, intens blozend.
"Ik... Eh... Niets." zei ik snel, voor ik met bloedrode wangen wegvluchtte naar Harry's kamer. Met een verslagen zucht dropte ik mijn tas op de grond en wandelde naar zijn badkamer, terwijl ik mijn jas uitschudde.
Gefrustreerd staarde ik naar mijn spiegelbeeld. Ik zag er verschrikkelijk uit -moe, bleek, vol kopzorgen en met kapotgebeten lippen.
Met een zucht nam ik mijn haarborstel die ik deze ochtend bij zijn wasbak had laten liggen, stapte uit mijn schoenen en wandelde terug naar de slaapkamer. Mijn jurk en lichaam waren drijfnat.
Net toen ik de rits op mijn rug had geopend en het doorweekte witte kledingstuk aan het uittrekken was, wandelde Harry zijn kamer woest binnen. Ik snakte geschrokken naar adem en bloosde hevig; mijn jurk viel vergeten op de grond rond mijn enkels. Hij verstijfde terwijl de deur achter hem in het slot viel en ik mijn armen beschaamd rond mijn lichaam sloeg.
"Fuck, ik... Sorry. Ik wilde niet... Fuck." stotterde hij, terwijl zijn ogen over me heen gleden en hij zijn vingers in een verloren gebaar door zijn krullen haalde. Ik slikte en wandelde snel naar mijn bagage.
De stilte tussen ons was verschrikkelijk terwijl ik een wijd blauw hemd aantrok en mijn mijn ogen verlegen neersloeg.
"Lily, ik wilde je niet... Ik wilde je nooit kwetsen." zei hij onhandig. Ik kamde mijn natte haar langzaam en keek schuchter naar hem op. Hij schraapte zijn keel en krabde ongemakkelijk aan zijn nek.
"Alles is toch oké met je?" vroeg hij na enkele seconden aarzelend. Hij klonk ongerust.
Ik knikte, maar zei niets.
Het was een hele tijd stil, maar toen rolde er toch een traan over mijn wang naar beneden. Nog voor ik hem subtiel had kunnen wegvegen, had hij het al opgemerkt.
"Fuck, Lily." mompelde Harry gekweld. Hij liep al zuchtend naar me toe, maar hield onhandig en met een verloren halt toen ik mijn hoofd schudde en mijn handen uitstrekte. Ik zag in zijn ogen dat hij het besefte; dat ik hem niet in mijn buurt wilde. Niet nu. Alles was te verwarrend. Slikkend wuifde hij naar zijn bed.
"Kom hier. Zit neer." mompelde hij, toen hij mijn knikkende knieën opmerkte. Verslagen overbrugde ik de afstand tussen ons. Zonder een woord te zeggen duwde hij me neer op zijn matras en nam toen mijn borstel uit mijn hand. Ik was te verrast om te reageren.
"Draai je om." zuchtte hij erna, met zijn vinger een onoplettende cirkelbeweging makend. Ik keek hem een tel verward aan, maar sloeg mijn ogen toen verlegen neer en deed wat hij vroeg. Aarzelend en trillerig in- en uitademend plaatste ik mijn handen als steun naast me op zijn matras, en draaide tot ik in kleermakerszit met mijn rug naar hem toe zat. Hij begon mijn haar voorzichtig en in stilte te kammen, terwijl rechtop over me heen torenend. Ik speelde met de rand van mijn hemd en zweeg evenzeer.
Ik had pas door dat hij klaar was toen hij mijn vochtige haar achteruit duwde en mijn naam prevelde. Ik ontwaakte uit mijn dagdroom en draaide me weer; ik ontplooide mijn benen vanonder mijn eigen lichaam en zette mijn voeten al op de grond met de intentie weer recht te gaan staan. Hij hield me echter onmiddellijk tegen met zijn grote hand op mijn fijne schouder. Kort keek ik naar hem op, maar schudde toen mijn hoofd en duwde zijn arm weg.
"Niet doen. Ik mis je te hard." fluisterde ik. Hij ging ook op de rand van zijn bed zitten en legde mijn borstel met een diepe zucht naast zich.
"Het spijt me." antwoordde hij enkel op verloren toon. Het was even stil, maar toen keek ik hem toch aan en fronste bezorgd.
"Ik maak me zoveel zorgen om je. Wat is er mis, Harry?" vroeg ik radeloos, mijn stem onvast. Onverwachts nam hij mijn pols en bracht mijn hand naar zijn mond.
"Niets. Niets, baby." fluisterde hij tegen mijn knokkels, voor hij er enkele tedere kusjes drukte. Mijn hart sprong op.
"Je liegt." beschuldigde ik hem ademloos. Hij reageerde niet.
Pas na een volle minuut stilte tuitte hij zijn lippen en trok zachtjes aan mijn arm.
"Laat me je gewoon eventjes vasthouden." mompelde hij toen, tegen al mijn verwachtingen in.
"Wat?" Niet-begrijpend wilde ik mijn pols al terugtrekken, maar hij verstevigde zijn grip.
"Ik wil je gewoon kort bij me hebben." zuchtte hij toen. Hij klonk abrupt ongeduldig -typisch, wanneer hij zijn zin niet kreeg...
"Waarom?" fluisterde ik, al liet ik hem nu wel zijn arm rond mijn middel krullen en me tegen hem aan trekken. Mijn lichaam krulde als een reflex rond zijn zij.
"Daarom. Stel niet zo fucking veel vragen." Fronsend haakte ik mijn vingers achter de kraag van zijn T-shirt en ging wat meer rechtop zitten, het directe contact tussen ons verbrekend.
"Dat is niet eerlijk." snauwde ik beschuldigend.
"Wel, het leven is niet eerlijk. Kom dichter, je zit te ver." gromde hij, nu gefrustreerd. Met felle ogen probeerde ik zijn handen van me af te duwen.
"Nee. Op die manier wil ik niet met je knuffelen." zei ik opstandig. Tegen al mijn verwachtingen in ontspande hij, en krulden zijn mondhoeken lichtjes omhoog.
"Lach niet!" zeurde ik, kwaad dat hij me blijkbaar enorm amusant vond, hoewel de hele situatie tussen ons een compleet zootje was geworden. Grijnzend nam hij mijn kin tussen duim en wijsvinger.
"Ik wil je eventjes in mijn armen kunnen houden omdat het goed voelt. Oké, baby doll? Dat is alles." prevelde hij geamuseerd. Ik vernauwde mijn ogen en keek hem zo streng mogelijk aan, maar trok toen mijn neus op en stak slechts mijn tong uit. Ontspannen grinnikend spoorde hij me aan op hem te klimmen met een knikje. Ik deed wat hij vroeg en nam schrijlings plaats op zijn schoot. Onmiddellijk warmde hij mijn volledige verkleumde lichaam op met dat van hem, groot en beschermend rond het mijne. Ik rilde tevreden en nestelde me tegen hem aan.
"Heel eventjes maar, goed?" waarschuwde hij me. Ik speelde met de stof van zijn T-shirt op zijn rug en drukte mijn neus in zijn dikke bruine krullen.
"Waarom maar eventjes?" pruilde ik. Hij knuffelde me plots zo stevig dat ik even dacht dat hij me de adem voorgoed zou ontnemen. Abrupt klemde ik zijn dunne shirt in mijn vuisten en verstopte ik mijn gezicht nog meer in de holte van zijn nek.
"Omdat het niet juist is. Ik ben niet goed voor je." antwoordde hij gesmoord tegen mijn haar. Ik hief mijn hoofd verloren op en keek hem met grote waterige ogen aan.
"Maar na je wedstrijd was alles zo perfect tussen ons. Wat is er veranderd?" vroeg ik met gebroken stem. Ik begreep er niets van.
"Ik weet dat je in de problemen zit, Haz! Je zou je niet zo gedragen als alles goed met je ging!" ging ik verder.
"Je kan me niet helpen, prinses." mompelde hij gekweld. Hij streelde met zijn vingers langs mijn gezicht, mijn vochtige haar wegvegend.
"Jawel. Jij wil altijd voor mij zorgen. Waarom kan je mij niet voor jou laten zorgen, Harry?" vroeg ik zachtjes. Hij liet zijn ogen over mijn lichaam glijden en sloot zijn ogen kort.
"Het is zoveel ingewikkelder dan je denkt." fluisterde hij. Hij gleed met zijn vingertoppen over mijn zwarte kniekous.
"Leg het me dan uit." smeekte ik.
"Ik kan niet." zuchtte hij, en het leek alsof het hem pijn deed me opnieuw teleur te moeten stellen met zijn reactie.
"Maar..." begon ik, ten einde raad. Ik viel stil en haalde wat dieper adem. Mijn zenuwachtige vingers friemelden aan de witte stof van zijn korte mouwen.
"Ik besefte niet hoe gevaarlijk dit is, Lily. Wij twee... We horen niet bij elkaar." zei hij zacht. Ik fronste en kauwde op mijn lip.
"Niet waar." protesteerde ik op fluistertoon. Hij glimlachte zwakjes.
Met een zuchtje greep ik de kraag van zijn T-shirt en trok hem naar me toe. Verlangend drukte ik mijn voorhoofd tegen het zijne en wreef onze neuzen tegen elkaar.
"Fuck." vloekte hij gesmoord, terwijl hij zijn greep op me reflexmatig verstevigde. Het leek alsof ik een schokje door zijn lichaam zond toen hij zijn vingertoppen rond mijn heupen boorde en me zo dicht mogelijk tegen zich aan trok. De ruwe stof van zijn jeans schuurde tegen mijn dunne broekje.
"Mmmhh... Uh." kreunde ik zacht, terwijl ik mijn ene hand in zijn bruine krullen begroef.
"Lily... Shit. Je bent een gevaarlijk spel aan het spelen, sweetheart." siste hij. Hij likte over zijn lippen en staarde hongerig naar die van mij.
"Wil je me kussen?" smeekte ik. Direct klemde hij zijn tanden op elkaar; de spier in zijn scherpe kaaklijn spande op.
"Ik... Fuck, nee. Nee." ontzegde hij me het plezier van zijn mond. Ik ademde trillerig in en uit, mijn lippen lichtjes gespreid, en staarde diep in zijn ogen.
"Waarom niet? Wat maakt het uit?" vroeg ik niet-begrijpend op fluistertoon.
"Alles." blafte hij verstikt, alsof hij intens veel pijn ervoer.
"Ik weet niet wat ik misdaan heb." piepte ik verloren en amper hoorbaar. Zijn lippen vormden een perfecte 'o'; ze raakten die van mij bijna.
"Wat? Lily, nee... Fucking hell, niets. Je hebt niets misdaan. Integendeel." protesteerde hij snel. Zijn warme adem sloeg tegen me.
"Waarom dan...? Je... Je duwt me weg." fluisterde ik verward. Hij opende zijn mond, maar klapte zijn kaken verslagen weer op elkaar toen hij niet in staat was iets te zeggen. Ik toonde hem een belachelijk kinderachtig pruillipje.
"Jij wilde dat ik je vasthield, en nu wil ik een kus. Waarom krijg enkel jij je zin?" Hij stootte een ademloze, ongelovige lach uit.
"Omdat ik weet wat goed voor je is." Ik negeerde zijn belachelijke opmerking en greep zijn ene hand op mijn heup.
"Alsjeblieft?" smeekte ik. De adem stokte in zijn keel toen ik zijn hand via mijn nek en hals zo omlaag leidde, over de lichte glooiing van mijn delicate borsten, lichtjes dralend en in alle eerlijkheid niet wetend wat ik in godsnaam aan het doen was.
"Waar the fuck ben je mee bezig?" gromde hij.
"Ik weet het niet." bekende ik blozend. Snel liet ik zijn hand los, maar hij liet hem liggen waar hij lag en blies trillend wat lucht uit tegen mijn verlangende mond. Kippenvel groeide op mijn armen.
"Probeerde je me te verleiden, prinses?" vroeg hij zacht, terwijl hij zijn arm rond mijn heupen sloeg en me moeizaam slikkend aankeek.
"Ik... Ik denk..." Beschaamd viel ik stil, maar hij gaf me de kans niet om me vernederd van de situatie te verwijderen en trok me zo mogelijk nog dichter tegen zich aan, terwijl hij zijn neus tegen de mijne drukte en met opeen geklemde tanden naar mijn mond staarde. Mijn vingers klauwde in zijn T-shirt; ik kon zijn hart hevig voelen kloppen onder mijn bibberende handen.
"Ah, fuck." snauwde hij, voor hij zijn hoofd schudde en zijn hand op mijn wang legde.
"Ik had kunnen weten dat ik niet sterk genoeg zou zijn, verdomme. Ik kan met mijn fucking poten niet van je blijven." kreunde hij gefrustreerd, terwijl hij over mijn volle onderlip streelde en er zacht aan trok met zijn ruwe duim. Nog voor hij teruggesprongen was, had hij zijn warme, hijgende mond over de mijne gevouwen. Ik graaide naar hem en kuste hem verlangend terug. Bijtend en wanhopig smakkend met zijn uitgehongerde lippen eiste hij me volledig op.
"Eindelijk, fuck." prevelde hij gesmoord, terwijl hij zijn hand achter zich zette en verder zijn bed opkroop, me onhandig meetrekkend met zijn arm rond mijn lichaam. Ik snakte wanhopig naar adem toen hij achterover viel en onze natte kus verbrak.
"Shit, ik werd gek vorige week. Je in mijn bed hebben, zonder je te kussen of aan te raken. Ik kreeg fucking hallucinaties over je kleine lichaam rond het mijne. Je zoete, perfecte mond." grauwde hij, voor ik volgde en onze lippen met een radeloze kreun weer versmolt.
Het teveel aan gevoelens raasde meedogenloos door mijn binnenste en liet de kamer rond me draaien. God, ik had hem gemist... Het was te merken aan onze grijpgrage handen, onze onregelmatige ademhaling en smachtende, verhongerde lichamen. Hij grabbelde radeloos naar mijn lichaam en kuste me zo vurig dat het me de adem benam. Hij leek er niet om te geven dat de kus nat en slordig was.
Met een protesterende grom wilde hij me weer kussen toen ik me abrupt lostrok, maar hij kreunde onmiddellijk goedkeurend toen ik mijn lippen in de plaats tegen zijn nek drukte en korte kusjes op zijn huid gaf. Verlangend liet ik mijn mond over hem heen dansen: zijn lippen, zijn wangen, zijn hals, de lichte stoppeltjes op zijn kin, zijn kaaklijn, het gevoelige plekje vlak achter zijn oor, zijn zachte krullen. Elk stukje Harry dat mijn ongeduldige, smachtende lippen konden vinden, kuste ik, als om onze verloren tijd in te halen.
"Fuck, niet stoppen, baby." stootte hij met hese stem uit toen ik weer rechtop ging zitten, schrijlings op zijn schoot. Ademloos greep ik zijn T-shirt in mijn vuist en gaf met een korte ruk aan dat hij me moest volgen. Onmiddellijk gehoorzaamde hij en nam mijn gezicht tussen zijn grote handen, zodat hij me opnieuw vurig kon kussen.
Hij kantelde zijn hoofd en dwong mijn lippen ruw open met zijn warme tong.
Kreunend kneep ik de stof van zijn zwarte shirt fijn tussen mijn vingers, maar duwde het na een tijdje ongeduldig omhoog. Met tegenzin verbrak hij de kus en hielp me het kledingstuk over zijn hoofd uit de trekken en naast ons op zijn matras te smijten. Mijn lippen verwijdden wat terwijl ik mijn ogen over zijn perfecte lichaam liet glijden. Ik volgde de vaag zichtbare lijnen van zijn indrukwekkende spieren onder zijn getatoeëerde huid, maar werd onderbroken door zijn warme mond tegen de mijne. Hij ging weer liggen en sloeg zijn sterke armen rond mijn middel, terwijl ik mijn handen als steun naast zijn hoofd plaatste en mijn vingers verstrengelde in zijn dikke krullen, verspreid op zijn laken onder hem.
Ik verschoof op hem en liet mijn knie omhoog glijden, langs die van hem tot aan zijn sterke bovenbeen. Met een gesmoorde kreun liet hij zijn warme handen onder mijn hemd glijden en drukte hen vlak op de koude, naakte huid van mijn smalle rug, mijn lichaam zo mogelijk nog dichter tegen het zijne dwingend.
Ik boog achteruit en kuste zijn hals, zijn geur met een genietende hum opsnuivend. Hij ademde wat zwaarder in en uit terwijl ik uit zijn armen gleed en naar beneden schoof. Langzaam gleed ik met de top van mijn wijsvinger over de tekeningen op zijn borstkas -eerst de twee zwaluwen, en drukte er mijn lippen kort en teder op, de omtrek volgend met mijn mond.
Hij bewoog wat onder me en mompelde mijn naam, terwijl ik verder uit zijn armen kroop en zachte kusjes op zijn warme huid bleef drukken. Mijn warrige blonde haar lag verspreid over zijn borstkas, en met een genietende zucht verstrengelde hij zijn vingers in de zachte plukken. Ik tuitte mijn lippen en kuste de zwarte vlinder op zijn buik. Aftastend liet ik mijn hand via zijn zij naar boven glijden.
Met een frons tussen mijn wenkbrauwen streelde ik over de huid vlak boven zijn broek, vervolgens met het puntje van mijn neus.
"Damn it, Lily." gromde hij. Hij duwde zijn heupen omhoog toen ik met geopende lippen en zachte kus op één van de bladerentatoeages had gedrukt, vlak naast de verleidelijke glooiing in zijn lichtjes gebruinde huid, die de vorm van zijn smalle doch sterke heupen volgde.
Ik keek vanonder mijn wimpers naar hem op en beet zacht op mijn onderlip. Hij slaakte opnieuw een diepe zucht en streek mijn blonde golven uit mijn gezicht.
Lichtjes ontzet staarde ik in zijn ogen. Zijn blik was zo intens, zo hypnotiserend en levendig. Maar vooral zo verrassend. Verwarrend.
Groene, felle ogen bestudeerden mijn gezicht haast adorerend.
Adorerend... Hoe kon hij me mogelijk adoreren?
Onzeker richtte ik me op en kroop weer over hem heen. Mijn haar viel langs mijn gezicht naast dat van hem. Hij duwde het uit de weg en richtte zijn hoofd op, zodat hij me weer kon kussen. Teder krulde hij zijn tong rond die van mij. Hij liet zijn grote handen rond mijn bovenarmen rusten en humde goedkeurend in mijn mond toen ik volledig ontspande op hem. Hij opende zijn lange benen en duwde zijn linkervoet tussen die van mij, zijn ledematen rond die van mij wikkelend tot onze lichamen volledig verstrengeld waren. Toen hij zich lostrok, veegde hij mijn wilde blonde golven uit mijn nek en drukte er zijn hete mond tegen. Ik verstopte mijn gezicht in zijn hals en fluisterde zijn naam genietend, terwijl hij met het puntje van zijn tong figuurtjes op mijn huid tekende, opnieuw en opnieuw en opnieuw.
"Fuck, je bent zo fucking prachtig. Onmogelijk perfect, shit. Een fucking engel." prevelde hij ongefilterd tegen me.
De kriebels in mijn onderbuik werden me te veel, en met een hoge kreun liet ik mijn voorhoofd tegen het zijne rusten, zodat ik diep in zijn ogen kon kijken. Ik moest het hem zeggen.
Ik kon niet zonder hem.
Niet meer.
"Ik heb je nodig, Harry." bekende ik, voor ik mezelf kon tegenhouden, op haast radeloze toon. Hij verstijfde onder me. Even abrupt als hij zichzelf daarnet had toegelaten affectie te tonen, duwde hij me van zich af met zijn grote handen rond mijn middel. Ontzet landde ik naast hem op zijn matras, mijn ellebogen achter me als steun. Hij haalde zijn lange benen van tussen de mijne en schoof met onregelmatige ademhaling naar de rand van zijn bed. Geschrokken staarde ik naar zijn achterhoofd.
"Wat...?" begon ik op fluistertoon, maar ik viel stil en duwde mijn lichtblauwe hemd blozend naar beneden toen hij over zijn schouder naar me keek.
"Fuck." vloekte hij binnensmonds, voor hij rechtop ging staan en zijn handen trillend door zijn haar haalde.
"Sorry, ik had je niet mogen... Die kus was een fout. Fuck. Ik zei nog dat het niet juist was." zei hij, en liet hiermee mijn wereld in één seconde op de meest pijnlijke manier ineenstorten. Hij greep hoofdschuddend zijn T-shirt van zijn matras en trok het weer aan.
"Een fout?" herhaalde ik kleintjes. Hoe kon onze kus een fout zijn? Hoeveel hadden we er niet gedeeld, de voorbije weken? Waarom was het opeens niet meer oké?
"Haz." smeekte ik. Hij draaide zich naar me om, zijn ogen fel.
"Niet doen. Je kan niet... Je kan me niet zo noemen, Lily." snauwde hij bijna. Ik schrok en keek hem met reusachtige ogen aan.
"Waarom niet? Ik dacht dat... Ik dacht dat je... Je gevoelens..."
"Zijn bullshit. En gevaarlijk. Ik probeerde je daarnet nog te vertellen dat ik je niet langer kan kussen. Of... Of andere dingen met je kan doen." gromde hij als antwoord. Tranen sprongen in mijn ogen.
"Wat bedoel je?" fluisterde ik angstig. Ik schoof ook naar de rand van zijn matras en ging naast hem rechtstaan.
"Wat ik zeg! We kunnen hier niet mee verdergaan! Ik moet je uit mijn hoofd zetten!" gooide hij gefrustreerd in mijn gezicht. Ik greep zijn bovenarm en keek hem gebroken aan.
"Waarom nu? Wat is er gebeurd?" Mijn stem brak, en een eerste traan rolde over mijn wang naar beneden toen hij mijn hand ruw wegduwde.
"Het maakt niet uit. We kunnen nooit samenzijn. Dit was nooit juist en je weet het." reageerde hij fel. Ik slikte en beet op mijn trillende onderlip.
"Maar het voelt juist." snikte ik. Hij keek gekweld weg en sloot zijn prachtige ogen kort.
"Harry, alsjeblieft!" smeekte ik wanhopig. Geen reactie.
"Sluit me niet opnieuw buiten!" huilde ik. Ik greep zijn gezicht tussen mijn handen en dwong hem me aan te kijken. Hij moest me aankijken. Hij moest beseffen wat hij met me aan het doen was.
"Praat alsjeblieft met me!" Hij boorde zijn tanden in zijn onderlip en bestudeerde me gepijnigd.
"Lily..." begon hij. Hij greep mijn polsen en duwde mijn handen naar beneden. Ik snikte nog eens toen hij zijn grote handen op mijn wangen legde en mijn tranen wegveegde.
"Ik wil dat je goed luistert naar me. Oké, schatje? Het is belangrijk dat je begrijpt wat ik je ga zeggen." mompelde hij hees. Ik greep zijn middel haast wanhopig vast, mezelf trachtend te overtuigen dat zolang ik hem in mijn armen had, hij nergens heen kon gaan.
Leugens...
"Je moet me proberen te vergeten. Ja? Ik kan mijn gevoelens voor je niet langer toelaten." Zijn stem brak, en ik durfde te zweren dat zijn ogen glinsterden. Paniekerig keek ik hem aan.
"Ik mag je niet meer aanraken. Of..." Hij slikte en hield op met praten. Plots schudde hij zijn hoofd en boog voorover.
Ik snakte lichtjes naar adem, voor hij me kuste, teder en gepassioneerd. Met een gekwelde grom bewoog hij zijn perfecte lippen tegen de mijne, zijn armen stevig rond mijn middel. Hij verbrak onze kus pas toen hij een nieuwe traan op mijn wang voelde.
Ik wist wat nu zou komen...
Hij liet zijn lippen nog heel even bewegingsloos op de mijne rusten en sloot zijn ogen fronsend, zijn handen rond mijn heupen. Met een trillerige zucht duwde hij zijn neus vervolgens tegen die van mij, en streelde zachtjes met het puntje langs mijn huid, over mijn jukbeen tot aan mijn slaap. Huilend onderging ik zijn liefkozingen.
"Of dit. Ik kan je niet meer kussen. Ik heb het al veel te ver laten komen." fluisterde hij in mijn oor. Ik schudde mijn hoofd wanhopig en legde mijn hand in zijn nek. Waarom deed hij dit?
"Ik begrijp het niet." snikte ik. Hij knuffelde me innig.
"Ik weet het, baby. Ik weet het. En het spijt me zo fucking hard." mompelde hij met een zucht. Zijn warme adem sloeg tegen mijn huid.
"Sorry dat ik het je zo moeilijk heb gemaakt de laatste week. Ik... Ik denk dat ik hoopte dat er nog een andere manier was, maar het is veel te makkelijk om alles te vergeten als ik bij je ben. En dat is wat ons in de problemen heeft gebracht, Lil. Ik moet me focussen op wat dit heeft veroorzaakt." fluisterde hij.
"Je maakt het me moeilijker door me definitief van je weg te duwen, Harry! Ik kan niet zonder je!" smeekte ik hem wanhopig, ook al wist ik dat hij zijn beslissing had gemaakt.
"Je kan perfect zonder me." suste hij me. Hij boog achteruit en keek fronsend in mijn roodomrande ogen.
"Ik had je vorige week al duidelijk moeten maken dat dit voorbij is. Maar ik was te fucking zwak om het te doen, schatje. Fuck, met je in mijn armen slapen, je naast me kunnen zien liggen wanneer ik wakker werd... En nu onze kus... Ik kan je niet uit mijn hoofd zetten op die manier, Lil. Het is niet genoeg. Eén fucking aanraking van je en ik vergeet wat ik zou moeten doen. Dit moet ophouden. Alles tussen ons moet ophouden." mompelde hij. Ik schudde mijn hoofd en trok mijn neus op.
Plots kwaad duwde ik hem van me weg. Onthutst liet hij me los, terwijl hij met grote ogen achteruit struikelde.
"Je bent zo'n lafaard, Harry! Ik dacht dat je een vechter was? Hoe kan je dit zo makkelijk opgeven?" snauwde ik kwaad. Hij klemde zijn tanden op elkaar en haalde zijn vingers door zijn haar.
"Is dat je idee van me? Dat ik het niet aankan? Ik weet dat er iets aan de hand is! Waarom laat je me je niet helpen? We kunnen dit samen oplossen! Er hoeft niets te veranderen tussen ons!" riep ik nu haast.
"We kunnen dit niet oplossen, Lil!" reageerde hij fel, wanhopig aan zijn warrige haar trekkend.
"Is het Finn?" probeerde ik te raden, mijn toon beschuldigend en gefrustreerd. Hij antwoordde niet, maar keek diep zuchtend weg van me, zijn grote handen op zijn heupen.
"Ja, dus! Ik wist dat hij er iets mee te maken had!" snoof ik kwaad, terwijl ik mijn armen voor mijn borstkas kruiste.
"Wat vraagt hij van je? Wil hij iets? Geld? Is dat het?" Hij antwoordde nog steeds niet.
"Ik kan je helpen, Harry!" riep ik nu moedeloos. Waarom probeerde hij niet te vechten? Eindelijk keek hij me aan.
"Ik wil je fucking hulp niet, Lily! Zie je het niet? Wat we ook doen, hij zal altijd een manier vinden om ons uit elkaar te houden! En als hij het probleem niet vormt, dan valt fucking Marcus ons lastig! We. Kunnen. Niet. Samenzijn!" reageerde hij, zijn diepe stem luid en intimiderend.
"Maar ooit, als we blijven proberen, dan...!"
"Wees niet zo fucking naïef!" onderbrak hij me woedend. Abrupt verzachtten zijn ogen toen hij mijn ontzette blik zag. Hij zuchtte verslagen en woelde door zijn haar.
"Ik verwacht niet dat je het begrijpt, baby! Je bent nog zo fucking jong, en zo fucking romantisch in al je ideeën over mij en ons! God, ik zou willen dat ik je duidelijk kon maken hoe fout dit is! Ik ben niet goed voor je! Dit is enkel het begin, oké? Al onze problemen zullen enkel erger worden, hoe hard we ook proberen! We maken geen schijn van kans samen! En ik... Fuck, ik kan nooit volledig de jouwe zijn, dat weet je! Zelfs al was niemand anders tegen ons, dan nog is het fout van me dit met je te blijven doen! Je verdient beter dan mij!" Ik slikte en ging op de rand van zijn matras zitten, met mijn armen gekruist voor mijn borstkas.
"Noem me niet naïef, enkel omdat ik wel bereid ben om voor ons te blijven vechten." mompelde ik kwaad. Hij hurkte voor me en legde zijn grote hand op mijn knie.
"Lily..." Ik reageerde niet en keek weg toen hij mijn blik met die van hem probeerde te vangen.
"Fucking hell, als je zelf kon beseffen hoe sterk en speciaal je bent... Fucking dapper." Hij slikte eens.
"Ik weet dat je zou blijven vechten, prinses. Voor ons. Voor mij. Maar soms is het niet juist te vechten voor iets waarvan je op voorhand al weet dat je het zal verliezen." fluisterde hij. Nu keek ik hem toch aan. Betoverd door zijn schoonheid fronste ik eens gekweld.
"Soms is het net beter te vechten voor iets dat hopeloos lijkt, Harry. Dat maakt winnen juist zoveel mooier. Of ben je je wedstrijd tegen Finn al vergeten?" antwoordde ik zacht. Hij opende zijn mond, maar keek me slechts verbluft aan.
"Ik... Dat... Dat was anders." zei hij uiteindelijk.
"Hoezo?" daagde ik hem uit.
"Er staat te veel op het spel. Ik kan je niet langer beschermen tegen hem, Lil. Ik kan het risico niet nemen iets met je te laten gebeuren."
"Maar ik wil het risico nemen!" protesteerde ik. Hij zuchtte diep en keek verloren naar de grond.
"Je bent zo fucking koppig." gromde hij. Ongeduldig richtte hij zijn gezicht weer op, en staarde in mijn ogen.
"Ik kan je dit niet laten doen, oké? Het is te gevaarlijk." Hij zuchtte en kneep zacht in mijn knie.
"Fuck, ik had moeten weten dat dit zou gebeuren. Ik had dit tussen ons nooit mogen laten escaleren." Hij ontkrachtte zijn woorden echter met zijn liefkozende strelingen op mijn bovenbeen. Met een verloren zucht duwde hij mijn hemd omhoog, tot aan mijn kruis, en drukte zijn zachte lippen op mijn dij. Ik slikte moeizaam, terwijl ik langzaam door zijn zachte bruine krullen kamde en hem gewillig kusjes op mijn roomkleurige huid liet geven.
"Alsjeblieft, Harry." smeekte ik met gebroken stem. Hij keek naar me op en zuchtte trillerig.
"Het spijt me, Lil." fluisterde hij geëmotioneerd. Ik sloot mijn ogen en beet hard op mijn onderlip, maar kon niet tegenhouden dat een verloren traan langs mijn wang naar beneden viel.
Hij stond recht en boog over me heen.
"Ik zou willen dat alles anders was geweest tussen ons, prinsesje. Dat ik anders was geweest." mompelde hij hees. Hij legde zijn hand in mijn nek en drukte een laatste tedere kus op mijn mond.
"Stop met vechten voor me, goed? Vergeet me." prevelde hij gesmoord, al sloeg zijn stem lichtjes over. Hij kuste me een laatste keer kort, maar liet me toen los en ging rechtstaan. Hij keek me niet meer aan toen hij zich omdraaide en wegwandelde.
Hij verstrakte even bij de deur toen hij mijn snikken hoorde, maar haastte zich desondanks zijn kamer uit, mij alleen achterlatend op zijn matras. Ik liet me onmiddellijk huilend neervallen op zijn laken, mijn gezicht in de witte stof gedrukt; wanhopig snoof ik zijn geur op.
Ik was hem kwijt.

Ik huilde mezelf in slaap die avond, en werd pas de volgende ochtend weer wakker. Mijn haar was vernesteld, mijn ogen gezwollen, en mijn spieren stram. Gedesoriënteerd ging ik rechtop in Harry's bed zitten. Mijn lippen verwijdden wat toen ik de kamer rondkeek en besefte dat hij hier sinds gisterenavond niet meer was geweest.
Waar had hij de nacht gespendeerd?
Ik slikte moeizaam en bracht mijn hand met een zucht naar mijn hals. Afwezig streelde ik over de huid, de precieze plek waar hij me gisteren nog had gekust. Onmiddellijk prikten tranen weer achter mijn ogen toen ik me ons gesprek herinnerde. Hij wilde niet langer vechten voor ons...
Ik stond langzaam recht en rekte me met een gepijnigde kreun uit. Het liefst bleef ik liggen in bed tot hij terugkwam. Tot ik met hem kon praten en hem opnieuw kon proberen te overhalen niet op te geven.
Maar waar was hij? Ik was te bezorgd om hem om in stilte te kunnen blijven liggen.
Wat als hij zichzelf in de nesten had gewerkt? Ik beet zenuwachtig op mijn nagels terwijl ik naar mijn boekentas op de grond wandelde en mijn gsm uithaalde.
Geen berichten of gemiste oproepen...
Misschien was hij blijven slapen bij één van zijn aanbidsters. Hij had er genoeg, toch? Ik zuchtte trillerig en fronste gekweld, het idee te pijnlijk om zelfs te overwegen. Ik wilde me hem niet inbeelden met een ander meisje. Niet na alles wat we samen hadden meegemaakt. Ook al wist ik dat het niet het geval was, ik zag hem toch als mijn jongen. Mijn Harry.
Ik wreef vermoeid over mijn voorhoofd, maar draaide me toen om en wandelde naar zijn kamerdeur met mijn gsm in mijn hand. Er was nog steeds een kans dat hij hier had geslapen, op de sofa.
Verwachtingsvol wandelde ik de woonkamer binnen, maar onmiddellijk zuchtte ik teleurgesteld toen ik geen spoor van hem vond. Langzaam liet ik mijn ogen over de woonkamer glijden. Liam, Sophia, Niall en Stella zaten samen te ontbijten aan de houten eettafel.
Ik hoorde Emily's giechels vanuit Louis' kamer komen, maar ik negeerde het toen ik naar de vier wandelde en naast hen halt hield. Verrast keek Sophia op toen ze me hoorde, maar direct fronste ze bezorgd toen ze zag in welke toestand ik verkeerde.
"Rose?" vroeg ze ongerust. Ik slikte en beet op mijn trillende onderlip.
"Heeft iemand Harry gezien?" vroeg ik hees. Liam schudde langzaam zijn hoofd, en wierp zijn vriendin onmiddellijk erna een veelzeggende blik toe.
Dacht hij dat ik het niet zag?
"Ik... Hij... Hij is niet thuisgekomen vannacht en ik ben bezorgd om hem. Heeft hij iets laten horen? Weten jullie waar hij is?" vervolgde ik. Mijn stem brak.
"Ik heb hem sinds gisterenavond niet meer gezien." mompelde Niall. Zijn blauwe ogen gleden meelevend over me heen. Ik knikte, maar kon een snik niet inhouden.
"Oh, lieverd." zuchtte Stella. Ze stond recht en wandelde aan sneltempo naar me toe. Huilend aanvaardde ik haar knuffel.
"Ik wil naar hem toe. Ik weet niet eens waar hij is." snikte ik, terwijl ik mijn gezicht tegen de stof van haar T-shirt drukte. Het kon me niet eens schelen dat mijn huisgenoten me zo zagen, of dat ik belachelijk en zielig overkwam. Ze begrepen niet wat ik en Harry hadden. Wat hij voor me betekende...
"Maak je niet druk, Rose. Hij is al eerder een nacht lang weggebleven." probeerde Niall me op te beuren, maar ik schudde mijn hoofd en keek hem wanhopig aan.
"Nee, je begrijpt het niet. Hij is gisteren weggelopen na ons gesprek. Hij is niet zichzelf de laatste tijd." zei ik radeloos.
"Misschien is hij je gewoon beu? Daar al eens over nagedacht?" hoorde ik Emily's snerpende stem onverwachts achter me. Met een ruk draaide ik me om, en boorde mijn betraande ogen in die van haar. Koeltjes staarde ze terug, al zag ik een zweem van een sadistische lach rond haar volle lippen. Louis stond achter haar en sloeg zijn arm nonchalant rond haar schouders.
"Hou je mond." snauwde Sophia, voor ze evenzeer naast me kwam staan en mijn elleboog greep.
"Kom mee, schat. We gaan even zitten." probeerde ze me te kalmeren. Ze leidde me naar de sofa's, Emily in het voorbijgaan een moorddadige blik schenkend, en nam naast me plaats toen ze me voorzichtig doch dwingend in de kussens had geduwd. Ik kauwde nerveus op mijn onderlip.
"Waarom bel je hem niet?" vroeg Stella geduldig, knikkend naar mijn gsm in mijn hand. Ik slikte.
"Hij zou niet opnemen. Hij wil dat ik hem vergeet. Gisteren zei hij nog dat hij niet goed genoeg is voor me en dat we voorbij zijn." fluisterde ik. Sophia zuchtte diep.
"Ik had moeten weten dat hij je opnieuw zou kwetsen." gromde ze. Ik reageerde niet.
"Is er niemand anders die weet waar hij kan zijn?" vroeg Stella. Met een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen wilde ik mijn hoofd al schudden, maar toen verwijdde ik mijn lippen.
"Jim." zei ik direct, mijn ogen groot. Waarom had ik niet eerder aan hem gedacht?
"Jim?" vroeg Stella niet-begrijpend. Verdwaasd staarde ik haar aan.
"Zijn trainer?" Onwetend haalde ze haar schouders op. Het drong opnieuw tot me door hoe weinig men wist over hem. Zelfs de personen in zijn directe omgeving kenden hem amper. Ik glimlachte zwak, maar ontgrendelde mijn telefoon toen en zocht snel de nodige info op. Ik was me bewust van de twee paar ogen naast me, brandend op mijn huid, terwijl ik door de site van Jims fitness scrolde.
Ik wist heel goed dat ze zich zorgen om me maakten. Maar ik moest Harry vinden, en het kon me niet schelen of het hen aanstond of niet.
Toen ik Jims nummer had gevonden, glimlachte ik verontschuldigend naar Sophia en Stella. Met mijn gsm tegen mijn oor wandelde ik terug naar Harry's kamer, zenuwachtig op mijn nagels bijtend.
"Met Jim." hoorde ik aan de andere kant van de lijn, net toen ik de deur achter me had gesloten en naar Harry's bed liep.
"Jim? Rose hier." antwoordde ik opgelucht. Hij humde.
"Ik had al verwacht je te horen." zei hij.
"Weet je waar Harry is?" vroeg ik angstig, terwijl ik op het randje van de matras ging zitten en mijn nagels zenuwachtig in mijn handpalm drukte.
"Hmmm, hij is momenteel zijn roes aan het uitslapen op mijn sofa. Hij belde vannacht dronken en high aan bij mij thuis. Fucking klootzak heeft mijn nachtrust weer eens verneukt." antwoordde hij. Ik sloot mijn ogen en zuchtte diep. Hij was veilig...
"Waar is hij de rest van de avond geweest?" herhaalde ik kleintjes.
"Hij heeft gevochten op straat. Geen idee waar hij tot twee uur uitgehangen heeft, maar toen hij bij mij arriveerde, zag hij er niet al te best uit." Ik blies moedeloos wat lucht door getuite lippen. Ik haatte het wanneer hij vocht, meer dan ik kon beschrijven.
"Het gaat niet goed met hem, toch?" vroeg ik zacht.
"Niet echt." gaf Jim tegen zijn zin toe. Ik slikte.
"Ik weet dat Finn hem chanteert. Hij wil dat ik uit zijn buurt blijf. Hij heeft gisteren gezegd dat we over zijn." bekende ik geëmotioneerd.
"Dat verklaart de toestand waarin hij verkeerde dan. Ik vroeg me al af waarom hij zo'n wrak was." Jim slaakte een diepe zucht en zweeg even.
"Wat nu?" vroeg hij uiteindelijk. Ik slikte en verdrong mijn tranen.
"Ik kan hem niet zomaar opgeven, Jim. Hij heeft nooit veel mensen gehad die er voor hem waren. Ik wil hem niet in de steek laten. En ik weiger Finn zijn zin te geven. Hij kan me niet zomaar bij Harry weghouden, hoe vaak hij me ook bedreigt." antwoordde ik.
"Onderschat Finn niet, Rose. Hij is gevaarlijk." waarschuwde Jim me.
"Ja, maar Harry ook wanneer hij te emotioneel wordt! Ik kan hem niet zomaar loslaten!" protesteerde ik. Jim lachte ademloos.
"Fuck, jullie zijn onmogelijk, weet je dat? Twee fucking vechters. Ik begin te begrijpen waarom Harry niet sterk genoeg is om aan zijn gevoelens voor je te weerstaan." Ik sloot kort mijn ogen.
"Wil je me alsjeblieft helpen?" smeekte ik. Hij grinnikte.
"Kom om twee uur naar de fitness, oké? Dan heeft hij training. Ik zorg wel dat hij er is, kater of niet." Ik glimlachte opgelucht en bedankte hem uitvoerig.
"Ik zie vanmiddag, goed?" humde hij.
"Tot straks." zuchtte ik opgelucht.

Stella hield me de hele ochtend en middag gezelschap en leidde me tot mijn opluchting af met een uitgebreid verslag over haar en Ryan, de jongen die ik al enkele keren op Louis' feestjes had gezien en met wie Stella sindsdien op date was geweest. Ik was blij voor haar dat hij haar zo gelukkig maakte, al kon ik er niet aan doen dat ik me nooit echt op mijn gemak voelde wanneer ik hem zag. Er was iets vreemd aan die jongen...
Ik zweeg echter, en luisterde geduldig naar haar verhaal.
Om twintig voor twee speelden mijn zenuwen echter weer op, en met een bonzend hart vertrok ik met een taxi naar Jims fitness. Wat als Harry me weer wegstuurde? Wat als hij kwaad werd en tegen me begon te roepen?
Ik wilde enkel met hem praten. Hem ervan verzekeren dat we alles samen konden oplossen en dat hij zichzelf niet langer zo hoefde te kwellen.
De volledige weg bleef ik zenuwachtig op mijn vingernagels bijten, te opgewonden om te kunnen stoppen. Ik vergat zelfs haast te betalen toen de taxichauffeur afremde voor de deur.
Jim stond buiten, tegen de muur, en knikte naar me toen hij me zag.
"Is hij hier?" vroeg ik ademloos. Ik stopte voor hem en haalde een trillende hand door mijn haar. Aan Jims sportoutfit en de zichtbare zweetdruppels in zijn nek kon ik zien dat hij waarschijnlijk al de hele dag had getraind met zijn boksers. Ook met Harry?
"Ik heb hem deze ochtend uit bed gekregen, ja. Een halfuurtje geleden is hij aangekomen om zich klaar te maken voor onze sessie. Ik vermoed dat hij in zijn kleedkamer is." knikte de man voor me tot mijn opluchting. Ik blies wat lucht naar buiten en knikte nerveus.
"Heeft hij nog iets gezegd over ons?" vroeg ik voorzichtig, terwijl ik hem naar binnen volgde.
"Niet echt. Toen ik hem vroeg of jullie ruzie hadden gehad, zei hij dat het mijn zaken niet waren. Hij wilde er niet over praten. In alle eerlijkheid denk ik dat hij ook te dronken was om iets zinnigs uit zijn strot te krijgen." mompelde Jim. Ik zuchtte diep.
Waarom greep hij naar drugs en alcohol wanneer hij een probleem had? En al dat geweld? Ik haatte dat hij opnieuw gevochten had vannacht...
"Hij heeft je deze ochtend ook niet meer verteld waar hij geweest is? En met wie hij een gevecht heeft gehad?" Jim schudde slechts zijn hoofd.
"Waarschijnlijk was het niet in een goede buurt, Rose." antwoordde hij enkel.
Hij stopte voor Harry's kleedkamer en wierp me een een laatste blik toe.
"Het is goed dat je er bent, oké? En dat je hem niet opgeeft. Hij heeft je nodig." zei hij nog, voor hij de klink naar beneden duwde en zich van me afwendde. Hij had echter nog geen stap gezet, toen hij bevroor in de deuropening en geschrokken naar binnen staarde.
Plots fronste hij diep en snauwde woest: "What the fuck, Harry!"
"Leer fucking kloppen, Jim!" antwoordde Harry verschrikt en kwaad; zijn heerlijke stem klonk heser dan anders.
Niet-begrijpend negeerde ik Jims protest en zijn pogingen me terug de gang op te duwen.
"Rose, wacht..." begon hij. Net toen ik ook Harry's stem mijn naam ontzet hoorde mompelen, wandelde ik de kleedkamer binnen.
Ik snakte echter direct naar adem en verstijfde volledig toen ik het schouwspel voor me in me opnam.
"Harry?" piepte ik gebroken, terwijl ik de grond onder mijn voeten voelde wegvallen en ik hem verloren en gekwetst mijn hart uit mijn borstkas liet rukken.
Ik hield hem niet eens tegen...

--
Cliffhanger, oepsss!
Om Smexy gerust te stellen: er zal zeker iets gedaan worden aan Finn;)Nog eventjes geduld!
Zoals altijd: dankjewel voor al jullie kudo's en reacties!
xxx

Reacties (11)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven. Fijnen kerst nog.

    4 maanden geleden
  • _Khaleesi_

    Super goed geschreven, zoals altijd! Harry zit er met een ander hé? Arme Lil ...

    5 maanden geleden
  • JoTOMLINSON

    Omg ik hoef die arrogante Demi echt niet te aan en horen.. :/
    Goede zet Harry

    5 maanden geleden
  • DewiiS

    Normaal ben ik een stille bewonderaar van je werk, maar damn..
    Hier kan ik echt niet mee om gaan, alsjeblieft laat ze snel weer samen komen en please schrijf een nieuw hoofdstuk ASAP ❤❤

    5 maanden geleden
  • Smexy

    O M G !!!
    Harry je bent echt één grote eikel op dit moment. Het doet gewoon pijn om dit te lezen. Fijn om te weten dat je iets aan Finn gaat doen, want weet niet hoelang ik dit nog kan hendelen. Arme Rose (Lily) ):

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen