Foto bij STORGE – CHAPTER O1

“Rachel and Alice… They are inseperable.
Ah well… they used to be, anyway.”

RAY.
The Safe was het café wat ze als tiener graag had willen bezoeken. Voordat ze weg ging naar Korea, was ze pas zeventien geweest en dus nog te jong om te drinken en om überhaupt een bar in te komen. Eenmaal daar, groeide ze erin mee met de cultuur, maar het was toch anders om te drinken als volwassene in het kleine stukje wereld waar je als kind was opgegroeid. Het voelde misplaatst; het hoorde eigenlijk niet.

David had haar meegevraagd. Ze was er al een keer geweest, op de eerste dag dat ze elkaar weer hadden gezien. Het was echter een donderdag avond geweest en heel veel te doen was er toen niet. Verschillende potjes pool hadden ze gespeeld en rustig wat bier en wijn gedronken, maar echt gefeest werd er toen niet.
“Echt waar, het is veel leuker op vrijdag,” had David haar verzekerd, “Kom dan eens mee met mij en the guys.”
En aangezien ze behalve aan het werken aan het huis niks te doen had, had ze ‘ja’ gezegd. Eerlijk toegegeven: ze wilde The Safe inderdaad wel zien op een vrijdagavond. Wie weet zat er dan een beetje meer actie in.

Die vrijdag waren ze dan ook samen vertrokken naar The Safe, beiden in voor een goede avond en veel plezier.
“Wie komen er allemaal?” vroeg ze, terwijl ze naast elkaar reden op hun skateboard. The Safe was dichtbij genoeg om te lopen en ze vond het een stuk veiliger om gewoon op haar board te vertrekken dan met de auto als ze veel ging drinken.
“Een paar vrienden, je kent ze misschien nog wel. Giles, Ivan, Jackson, Malone-”
“Gatver, komt Giles?” riep Ray uit, waarop David grijnsde en verontschuldigend zijn schouders ophaalde.
“Ik kan er niks aan doen, ze zijn mijn vrienden.”
“Hoe heb je ooit zo laag kunnen zinken dat je met Giles bevriend bent geraakt?” sputterde ze vol minachting.
“Misschien is hij wel gestegen.”
“Nee, zeker niet. Hij is zo dom als een rund, echt waar.”
David lachte alleen maar.

Ze kwamen rond een uur of tien aan bij The Safe. De zon was net onder gegaan en wierp zijn laatste schijnsels over de stad, waardoor het wit van David’s shirt oranje kleurde. Hij zette zijn zonnebril af en zijn snapback recht toen hij afstapte. Als een echte gentleman hield hij de deur voor Ray open, die hem een elleboog in z’n zij gaf.
Samen liepen ze de trap af naar beneden. De muffe geur van oud hout, stof en zweet steeg omhoog vanuit de kelder. Zwakke lichtjes, afgegeven bij de kaarsen en het weinig aantal lichten, zorgden voor een donker geheel, waardoor hun ogen even moesten wennen.
Toen ze eenmaal de laatste trede afstapte, ontstond er luid gejoel. Ray zag armen omhoog gaan van de vier jongens bij de pooltafel; David’s vrienden. Grijnzend liep haar vriend voorop, met Ray een paar passen erachteraan, om ze te ontmoeten. Op het eerste gezicht leken de vier jongens haar niet eens op te merken, omdat ze om de beurt David een klap op z’n schouder gaven. Door zijn tengere postuur leek hij wel de grond in te zakken onder hun kracht.
Giles was de eerste die haar zag. Ray kende hem nog van de middelbare school: de populaire jock, aanvoerder van het football team en diegene die een lijst bij had gehouden met welke meiden hij allemaal mee had gezoend en/of seks mee had gehad. Hij had spierballen zo groot als haar bovenbeen en zijn hoofd was kaalgeschoren. Vanuit zijn zwarte shirt zag ze sierlijke tattoos omhoog krullen over zijn huid, die er vroeger nog niet hadden gezeten. Giles was van nature niet zo slim – had leren altijd voor watjes gevonden – en leek wel de menselijke gedaante van een neushoorn; niet al te slim en als je het teveel prikkelde, viel het aan.
Hij liet David passeren naar Ivan, Jackson en Malone en stapte vol vertrouwen op haar af.
“Rachel Lee, David zei al dat je terug was. Nog steeds zo gekleed? Een meisje zou er niet zo uit moeten zien,” zei hij minachtend, waarbij hij zijn ogen langzaam over haar kleding liet gaan. Ray grinnikte.
“Giles Castro,” zei ze op hetzelfde toontje, “-nog altijd even dom? Je weet toch dat de homo sapiens zijn oertijd achter zich heeft gelaten?”
Giles snoof – wat de neushoorn vergelijking niet ten goede deed – en kruiste zijn armen.
“Ik heb een sportbeurs gekregen,” beet hij haar toe.
“Arme zielen,” zuchtte ze. “Wanneer zijn ze erachter gekomen dat je de hersengrootte hebt van een walnoot?”
De anderen grinnikten, waarom Giles hen een woedende blik toewierp.
“Kom op, Giles, laat haar blijven,” probeerde Ivan terwijl hij z'n lachen in probeerde te houden. “Give the girl a break.”
Ray grijnsde uitdagend naar Giles, die onder het gejoel van de jongens zich wel om moest draaien. Woedend liep hij terug naar de pooltafel en ketste hard de witte bal tegen de halve groene bal, die door de kracht bijna van de tafel af stuiterde. David grinnikte en trok haar bij de groep. Al snel kwamen de andere jongens dichterbij.
Ze herkende ze nog van school. Ivan had een klas hoger dan haar gezeten, samen met David. Met zijn sneeuwwitte haar, bleke huid, volle lippen en tengere gestalte leek hij op een prins uit het noorden. Zijn ogen waren felblauw gekleurd, als de rivieren die door de fjorden stroomden. Echter, aan de donkere uitgroei kon je zien dat dat allemaal maar schijn was: hij bleekte zijn haar. Ivan was een van de jongens met tenminste een beetje hersenen. In feite, hij had het beste van zijn jaar gescoord op zijn eindexamen. Hoe hij ooit met Giles bevriend is geraakt, was haar een raadsel.
Malone was de tweede die haar de hand schudde. Hij was de oudere broer van David en hem kende ze net zolang als dat ze David kende. Met zijn donkerbruine huid en brede glimlach leek zijn jongere broer precies op hem, al was Malone breder gebouwd. Met zijn paar dagen oude baardje was hij erg aantrekkelijk en het had Ray altijd verbaasd dat hij geen model was geworden. In plaats daarvan was hij een tuinier – hoe kon je het verzinnen?
“Goed je weer te zien, ukkie,” grijnsde Malone, die haar een klap op haar schouder gaf. Ray rolde met haar ogen.
“Ik ben gegroeid, hoor.”
“Hoe lang ben je dan?” grinnikte David’s broer. “Eén meter vijftig?”
“Eén meter zeventig,” blafte ze hem direct grijnzend toe. “Stop met plagen, ik probeer ervoor te compenseren.”
“Waarmee? Je armen zijn nog steeds net slappe noodles!”
Ze gaf hem een duw, waardoor hij lachend tegen zijn kleine broertje aan knalde.
Jackson was de laatste die naar haar toekwam. Wat verlegen had hij haar hand geschud en Ray had vriendelijk geglimlacht. Jackson was geen onaardige jongen, maar vooral heel verlegen. Zijn donkere haar en getinte huid kwamen van zijn vader's kant, die hier een paar decennia geleden naartoe was verhuisd vanuit Mexico. Hij sprak daarom vloeiend Spaans. Hoe hij ooit in het football team met Giles terecht is gekomen was haar een raadsel. Hij zat een jaar lager dan Ray had gezeten maar had in een van zijn eerste jaren het gemaakt tot outside linebacker, ondanks zijn fragiele voorkomen. Binnen een jaar had Jackson net zo breed geweest als Giles – toen aanvoerder en quarterback – wat sterk in contrast had gestaan met zijn nerderige voorkomen. Met zijn bril en verlegen lachje was hij nou niet bepaald een typische sportsman. Misschien ook alleen maar beter, anders had je een heel vol team met mensen zoals Giles.
Toen Jackson van haar weg stapte, wierp David zijn armen grijnzend om Giles en Ray heen, ze samentrekkend.
“We gaan vanavond onze meningsverschillen opzij zetten en er een goede tijd van maken, nietwaar, jongens?” vroeg hij. Giles en Ray rolde tegelijkertijd met hun ogen. “Zie je nou wel, jullie lijken meer op elkaar dan je had gedacht!”
Ray en Giles hadden elkaar een walgende blik toegeworpen en zich onder Davids armen uit geworsteld.
“Laten we eerst wat bestellen,” opperde Malone, waarop een positiever antwoord zich ontlokte uit hun kelen. Ivan wenkte een van de serveersters – Celestia, ze had haar en David ook bediend de laatste keer dat ze in The Safe waren geweest – en gaf hun bestelling door. De mannen namen allemaal bier maar Ray hield zich bij wijn.
“Echt een vrouwendrankje,” grinnikte Giles. Ray rolde met haar ogen.
“Er zit meer alcohol in mijn wijn dan er zit in jouw bier. Wat is er nou een vrouwendrankje?” antwoordde ze bits terug, waarop Giles zijn schouders ophalen en defensief een grote slok van zijn bier nam, alsof hij daarmee wilde bewijzen dat het niet zo was.

Het eerste halfuur was voor iedereen vrij ongemakkelijk. De groep vrienden waren gewend aan elkaar en veel grappen die er werden gemaakt snapte Ray niet, doordat ze er niet bij was geweest toen die voor het eerst werden gemaakt.
Daarbovenop zagen ze haar ook niet als ‘one of the guys’ – gelukkig niet – en dat liet ze toch anders gedragen. De normale penis grappen werden niet gemaakt, of er werd maar stilletjes om gelachen terwijl ze een zijdelingse blik Ray’s richting op wierpen.
Maar vanaf het moment dat Giles begon op te scheppen over zijn lengte en Ray daar een spottende grap over had gemaakt, hadden ook Ivan, Jackson en Malone haar er meer bijgetrokken. Want als je genoeg ballen had om zonder medelijden grappen te maken over Giles, dan hoorde je toch echt wel bij de club.
Daarna is het alleen maar leuker geworden. Om de zoveel tijd bestelden ze een nieuwe ronde, terwijl ze tegelijkertijd om de beurt een potje pool speelden. Soms was het gewoon twee tegen twee, maar vaker maakten ze teams, drie tegen drie. Giles en Ray zaten altijd in andere teams, terwijl de rest van de groep varieerde naar wens.
Het werd steeds drukker in de bar, maar ze hadden er amper last van. Omdat ze vrij vroeg waren gekomen hadden ze hun plekje bij de pooltafel kunnen claimen en daar gingen ze dan ook niet meer weg.

Voor een tijdlang was het gezellig; het poolen; het drinken; het was fijn. Op een gegeven moment werd het toch ietwat eentonig om telkens van Giles te winnen – die vervolgens boos een extra shotje bestelde, waardoor het volgende potje nog makkelijker te winnen was – en David had Ray al snel door. Om haar te laten blijven, zorgde David ervoor dat Ray nog een drankje kreeg.
Om haar te behoeden voor verveling, begon hij vragen te stellen.
“Hoe staat het met het huis? Al bijna af?” begon hij, waarna hij een slokje van z’n bier nam. Ray liet het wijnglas behendig tussen haar vingers rollen, zonder dat er ook maar een drupje uitviel.
“Muren zijn gewit, alle meubels staan in de schuur. De nieuwe keuken zit erin – echt een rib uit m’n lijf – en ik heb momenteel allerlei dudes in m’n huis die de badkamer aan het doen zijn. Als het goed is kan ik deze week nieuw meubilair gaan uitzoeken.”
“Klinkt goed,” antwoordde David. “Heb je al andere mensen gezien behalve ik en m’n moeder? Dit is de tweede keer dat je uitgaat in een hele maand.”
Ray grinnikte en haalde haar schouders op.
“Ik kan altijd nog uitgaan. Misschien is het handig als ik eerst het huis afkrijg zodat ik erin kan wonen, weet je?”
“Ja, maar als je dat overdag doet en ’s nachts uitgaat dan is er toch geen probleem? Kom gewoon vaker met ons mee,” opperde hij.
“En de volgende dag met een kater proberen om de lampen te vervangen, zeker. No thank you,” lachte ze, “Trouwens, ik denk dat Giles helemaal niet wil dat ik meega.”
David rolde met z’n ogen.
“Giles moet z’n mond houden. Hij is het gewoon niet gewend dat hij tegengesproken wordt. Misschien is het beter voor hem dat je vaker mee komt.”
“Hoe graag ik ook wil helpen met Giles’ opvoeding, ik maak toch liever eerst het huis af,” grijnsde ze. “Daarna zal ik zo vaak meekomen dat jullie ziek van me worden.”
“God, bijna alsof je geen andere vrienden hebt, of zo,” lachte David. “En Alice dan? Waar is ze, eigenlijk? Ik weet nog hoe je mij telkens afzei omdat je met haar had afgesproken. Heb je haar überhaupt alweer gezien?”
Ray’s gezicht betrok bijna direct. Het was een automatische reactie en ondanks dat ze het snel corrigeerde, zag ze David’s wenkbrauwen uit bezorgdheid ook zakken.
“Wat is er?” vroeg hij direct. “Heb ik iets verkeerds gezegd?”
Ray liet een zucht uit haar mond ontsnappen en haalde haar hand door haar korte haar. Het veerde terug en viel weer over haar gezicht.
“Nee… dat is het niet,” mompelde ze, een beetje afwezig. “’t Is gewoon dat… nou ja, toen ik weg ging naar Korea, hebben we hele erge ruzie gehad. Ik heb haar vier jaar lang niet gesproken.”
“Dus? Je hebt mij ook niet gesproken in vier jaar en met ons gaat het ook goed, toch? Ze is het vast vergeten.”
Ray nam een grote slok van haar drankje. Ze likte de restjes van haar lippen voor ze sprak.
“Ik denk niet dat het zo simpel is,” antwoordde ze. “Alice en ik hadden vaker ruzie gehad maar toen was het echt heel erg. Het voelde echt alsof het klaar was, weet je?”
David blies een zucht langzaam uit.
“Sorry man, dat wist ik niet. Ik dacht dat ze destijds gewoon boos was of zo, gewoon een akkefietje... Maar als de vriendschap echt over is…”
“Ik denk het wel, Dave,” antwoordde Ray zachtjes. Een gevoel van melancholie verspreidde zich door haar onderbuik. Het haalde haar mondhoeken automatisch iets naar beneden. Haar zin om te feesten verdween maar ze was blij dat ze in een bar was; er was hier tenminste alcohol om te helpen met de stekende pijn in haar borstkas.
Een lange tijd had ze het weten te negeren, maar nu voelde ze het gapende gat in haar hart weer. Door David’s vragen leek het alsof de oude, slecht gehechte wond opeens werd opengereten en de wond nog erger was dan toen het er net was.
Vier jaar geleden was ze vooral heel boos geweest op Alice, dat ze überhaupt zo egoïstisch durfde te zijn om haar te vragen om te blijven in Amerika en deze shit stad waar ze helemaal geen toekomst zou hebben gewoon omdat ze niet wilde dat ze weg zou gaan. Ze had daar zo graag weg gewild dat ze zich niks had aangetrokken van haar omgeving en ook Alice’ tegensputteringen hadden haar koud gelaten. Ze wist al dat ze niet voor eeuwig in Korea zou blijven dus voor haar was het geen vaarwel geweest.
Maar zoals bij elke ruzie komen de bedoelingen van beide personen vaag en ruw over, vaak zodat de ander alleen maar bozer wordt. Er werden gemene dingen gezegd die eigenlijk niet gemeend worden, al kon Ray na de ruzie niet uitmaken wat ze zelf diep van binnen had gemeend.
Uiteindelijk ging het er helemaal niet meer om dat Ray weg zou gaan, eerder dat Alice werd achtergelaten. Ray had daarop haar schouders opgehaald en gezegd dat ze er niks aan kon doen dat Alice’ ouders zo streng waren.
De ruzie ging door tot op de dag dat ze zou vertrekken. Alice had nog één keer geprobeerd haar te stoppen, maar het was tevergeefs geweest. En terwijl Ray naar haar moeder in de auto was gelopen, had ze geroepen dat ze haar niet meer kende, dat de échte Ray haar nooit achter zou laten en dat als ze nu weg liep, het over was. Ray had haar aangekeken, volledig zich realiserend dat als ze nu de autodeur open zou doen en in zou stappen dat ze Alice nooit meer zou zien.
En terwijl ze de deur open deed, met pijn in haar hart, galmde Alice’ laatste woorden door haar hoofd. Jij bent niets meer voor mij.
Giles – verbazingwekkend – was diegene die haar uit haar depressieve gevoelens sleurde. Ze schrok op.
“Ms. Lee, ik wil een re-match!” riep hij, terwijl hij haar een poolstok toegooide. Behendig ving Ray die op met haar rechter hand.
“Kom maar op,” antwoordde ze. Ray klokte het laatste restje rode wijn achterover en liep terug naar de pooltafel, terwijl er een bittere smaak zich in haar mond verspreidde.

Rond een uur of half twaalf kwamen de meiden binnen, onder de leiding van Deborah. David had zijn vriendin uitgenodigd om langs te komen met haar clubje, aangezien ze vanavond uit zouden gaan naar een club. De jongens waren niet van plan om mee te gaan maar samen indrinken was nooit uit den boze.
De groep bestond uit precies 6 vrouwen – voor iedereen iemand, dus. Deborah schoot direct David’s kant op, en trok hem een rustiger hoekje in. Malone en Ray schudden lachend hun hoofden terwijl ze keken hoe Malone's jongere broertje zich gewillig mee liet slepen door zijn vriendin. David was niet een persoon die zich gewillig dingen liet opleggen, maar bij Deborah leek het bijna alsof hij niet anders kon.
“Dat gebeurd er nou met je als je een relatie begint, Rachel,” zei Malone, die zijn brede armen voor zijn borst kruiste.
“Het erge is nog dat hij het leuk vindt,” grinnikte ze. “Is het trouwens niet eens tijd dat jij je gaat binden, Mal? Je bent al 26.”
“Zie je mij al met iemand een relatie hebben? Nee, ik kan niet getemd worden,” grijnsde Malone, die haar een knipoog gaf. Ray lachte en rolde met haar ogen.
Even later gaf Malone haar een zacht duwtje met zijn elleboog in haar zij.
“Maar misschien heb jij interesse? Ik geloof dat Cheryl je al een tijdje staat te bekijken,” mompelde hij zachtjes, waarop hij gebaarde naar een van Deborah’s vriendinnen. Ray wierp een blik op het meisje met de rode lokken, die snel haar blik afwendde en naar haar glas staarde.
“Weet je, veel meisjes zien niet dat ik ook een meisje ben, vooral als ze aangeschoten zijn,” mompelde ze wat terughoudend. Ray had al een paar keer meegemaakt – vooral in Korea – dat men haar geslacht niet kon bepalen door het korte haar en de baggy, masculine kleren die ze droeg en haar vrij kleine cup maat. Haar kleren verhoedde de rondingen van haar heupen en voor iemand die haar in een ogenblik voorbij zag lopen, leek ze meer op een man dan een vrouw.
Het irritante was dat meiden die dronken waren dat vaak ook niet zagen en dat had voor vrij vervelende, gênante momenten gezorgd, vooral voor haar. Omdat Ray tevens op vrouwen viel, had ze er geen probleem mee, maar de andere partij vaak wel, vooral als het onverwachts kwam.
“Cheryl is biseksueel, heb ik gehoord,” grijnsde Malone. “Dan zit je altijd goed, toch?”
Ray trok haar wenkbrauwen op en wierp nog een blik op Cheryl.
“Zal ik een gokje wagen?” vroeg ze. “Ik ben misschien wat roestig.”
“Ga ervoor, tijger. Ik denk niet dat ze het door zal hebben, ze blijft maar kijken. Definitely checking you out, girl.
“Als jij dan even oprot, misschien komt ze dan hier naartoe.”
Malone lachte en gaf haar een knipoog, voordat hij luidkeels terug liep naar Ivan en Jackson, die tegen elkaar aan het armpje drukken waren. Jackson had de overhand maar Ivan hield zich gek genoeg staande.

Het duurde nog geen vijf minuten voordat Cheryl haar richting op stapte.
“Zin in nog een drankje?” vroeg ze haar. Ray keek op van haar telefoon – alsof ze niet had geweten dat Cheryl haar move zou maken – en glimlachte.
“Doe maar wat jij neemt.”
Cheryl glimlachte ook en liep weg naar de bar. Ray hield haar ogen op haar gericht. Ze moest toegeven dat Cheryl niet onaardig eruit zag. Met haar lange rode haren, felblauwe ogen en porseleinen huid leek ze net een engel. Echter, de ondeugende blik in haar ogen vertelde iets anders, net zoals de zwarte, korte jurk die haar lichaam perfect omlijnde.
Even later kwam ze terug met twee martini’s. Ray pakte een glas aan nam een slokje.
“Dus jij bent-?” begon Cheryl stilletjes. Voordat ze haar zin kon afmaken, klonk er opeens luide muziek. Haar stem werd overschaduwd door harde house muziek, afkomstig uit de richting van Ivan, die speciaal voor vanavond zijn Beats By Dr. Dre speaker uit de kast had gehaald. Ray trok haar wenkbrauwen op en grijnsde terwijl Cheryl’s wangen donker kleurde. Het was schattig.
Ze wenkte haar en Cheryl kwam dichterbij. Met haar mond dicht bij haar oor kon ze haar verstaan, al was haar stem nog steeds zachtjes door de schaamte.
“Dus jij bent een vriendin van David?” vroeg ze. Ze bogen weg van elkaar om elkaar aan te kunnen kijken. Cheryl begon al wat zelfverzekerder te glimlachen, maar toen Ray haar arm rond haar middel liet glijden en haar dichterbij trok om te antwoorden, voelde ze haar verstijven.
“Ik geloof het wel, al ben ik veel leuker dan David.”
“Dat had ik al door,” lachte Cheryl, die terug boog. Haar felblauwe ogen twinkelden. Ray grijnsde speels.

Het ging de rest van de avond zo door. Drankje na drankje, gespreksonderwerp na gespreksonderwerp.
Al snel was een van de leden van de bediening boos naar Ivan toegestapt en had hem de muziek zachter laten zetten. Cheryl en Ray hadden elkaar weer goed kunnen verstaan en toen had ze pas echt haar flirt-technieken los kunnen laten.
Zoals verwacht was ze ietwat roestig; het kostte haar even om haar gebruikelijke zelfvertrouwen terug te krijgen. Maar zoals Malone al had voorspeld: Cheryl leek het helemaal niet te merken dat ze aan het begin van het gesprek even moest wennen. Alles wat ze zei leek leuk of interessant te zijn.
Ze vertelde over haar reis naar Korea en dat dat waarschijnlijk de reden was waarom ze haar nog nooit samen met David had gezien. Cheryl luisterde aandachtig en knikte en lachte op de juiste momenten. Ze moest zelfs lachen om Ray’s slechte grappen, waarbij ze heel schattig haar hand voor haar mond legde om haar lachen te smoren.
Ondanks dat er zelf niet zo heel veel uit het meisje kwam behalve nerveus gegiechel, was Cheryl geen slecht gezelschap. Ray merkte aan zichzelf dat ze het eigenlijk leuk vond dat iemand interesse in haar toonde. Voordat ze naar Korea was vertrokken was ze te jong geweest om echt te daten en eenmaal terecht gekomen aan de andere kant van de wereld belandde ze in een cultuur waar homoseksualiteit niet werd geaccepteerd. Er was dus nooit echt tijd geweest om een relatie te starten. Al dacht ze er helemaal niet aan om met Cheryl een relatie te starten, het zou fijn zijn om een one-night stand te hebben zonder beschaamd om 5 uur 's ochtends te vertrekken omdat niemand mocht weten dat het meisje waarmee ze de nacht had doorgebracht op vrouwen viel. Het was goed om terug te zijn en te kunnen zijn wie ze was zonder zich te hoeven verontschuldigen of te verstoppen.
Tegen een uur of twaalf hadden ze gekust. Ray had al de hele tijd tegen de muur geleund gestaan en het had zijn vruchten afgeworpen. Cheryl had haar praktisch uitgenodigd door met haar rug tegen de muur te gaan staan. Met alcohol in hun lichaam en hormonen die door hun aderen gierde, duurde het niet lang voor ze naar elkaar toebogen. Al snel hadden hun lippen elkaar gevonden. Cheryl’s smaakten naar kersen; een smaak die met de kleur van haar lippen matchte. Toen ze elkaar los hadden gelaten, waren ze iets opgezwollen. Haar wangen hadden dezelfde kleur als haar lippen gekregen.

Ray had nooit een van de bedieningsleden in paniek naar de wc zien rennen, noch de aandachtige blikken die op haar en Cheryl werden geworpen vanaf het moment dat ze weer terugkwam; ze was te druk bezig met het meisje dat voor haar stond.

Tegen het eind van de avond waren ze beide vrij aangeschoten door de wijn en de martini’s die ze om de zoveel tijd hadden besteld. De jongens waren ook goed lam en de helft van Deborah’s vriendinnen hadden het zielige groepje verlaten om naar een goede club te gaan en te dansen. Alleen Cheryl en Deborah bleven achter; Cheryl omdat die nog steeds met Ray flirtte en Deborah omdat ze samen met David op de lounge bank zaten, hun gezichten zo dichtbij dat het leek alsof ze constant aan het zoenen waren. Op zulke momenten was Ray blij dat Cheryl er was; ze hoefde niet zielig in een hoekje te zitten omdat de rest van de jongens moeite hadden om gewoon op hun benen te staan en David bezig was zijn vriendin af te lebberen.

Tegen een uur of twee vond Ray het wel goed. Zij en Cheryl besloten nog een laatste drankje te doen voordat ze zouden vertrekken. Ze gaven hun bestellingen door – zelfs de jongens, terwijl Ray al verscheidene keren had gezegd dat ze moesten stoppen met drinken – en wachtten tot het zou komen.
Omdat er niemand verder meer in de bar was, kostte het minder dan vijf minuten voordat de drankjes kwamen. Een voor een werden de drankjes uitgedeeld. Vanuit haar ooghoek zag ze een vlaag van lang bruin haar, maar het was niet interessant genoeg om haar op te laten kijken van Cheryl’s verhaal, die enthousiast vertelde over een grappige gebeurtenis laatst tijdens haar bezoek aan de supermarkt.
Cheryl nam haar glas aan toen een van de bedieningsleden aan kwam lopen met het dienblad en even later hoorde Ray ook dat haar bestelling opgenoemd werd. Ze stak haar hand omhoog en draaide weg van haar roodharige schoonheid. Met een vlugge blik op de serveerster pakte Ray het glas aan, maar het was genoeg om haar te doen verstijven.
Terwijl hun ogen elkaar ontmoetten, streken hun handen langs elkaar. Er schoot een elektrische lading vanaf haar vingertoppen door haar handen die door haar hele lichaam trok. De haren op haar blote armen gingen overeind staan en voor een moment liet ze bijna het glas vallen.
Twee diepe, donkerbruine ogen keken terug naar haar. Lokken van lang haar in dezelfde, omber-kleur bruin. Een lichte huid met roze, dunne lippen en hoge jukbeenderen. Lange wimpers en een fijne gelaatstrekken. Een ietwat hoekige neus, maar dat had ze van haar vader, wist Ray. Ze droeg amper make-up, in tegenstelling tot Cheryl, maar ze had een natuurlijke gloed over zich die niet te ontkennen viel. Ze straalde vertrouwdheid uit, zelfs nu haar ogen zo hard als steen stonden, en nog nooit had Ray zich zo finaal verward gevoeld als nu.
Het moment duurde maar een paar seconden, maar het was genoeg om Ray van haar pad te brengen. Het voelde als kortsluiting in haar hersenen; het enige wat ze kon doen was staren en kijken hoe haar vroegere beste vriendin zich weg van haar draaide en met wijde passen weg beende naar de bar en daar door een deur verdween.
Te laat had ze haar arm omhoog gebracht om haar pols te grijpen. Ze greep mis. Alice verdween en verdween daarmee ook weer uit haar leven. Als versteend bleef ze staan, tot ze Cheryl’s koude hand rond haar pols voelde. Vaag hoorde haar haar naam zeggen.
“Je ziet opeens zo bleekjes... Gaat alles goed?” vroeg ze bezorgd. Verdoofd draaide ze terug naar haar.
“Ik-” sputterde ze. “Het gaat goed, ik voelde me alleen even duizelig.”
Cheryl pakte gelijk een stoel voor haar.
“Je moet even zitten. Ik zei toch dat die laatste glas wijn een slecht plan was,” zuchtte ze. Ray liet zichzelf gewillig door Cheryl op de stoel duwen want eerlijk gezegd kon ze het wel even gebruiken. Alice’ blik spookte door haar hoofd en liet haar hart samenkrimpen tot een pruim.
“Laten we gaan,” zei ze abrupt. Cheryl richtte verbaasd haar blik op haar. Ray keek naar haar op en stond weer op van haar stoel. Ze pakte Cheryl’s hand en vlocht hun vingers samen. Met een soepele beweging trok ze haar dichterbij, tot haar mond zich bij haar oor bevond, zoals ze aan het begin van de avond ook hadden gestaan.
“Ik wil hier weg, laten we gaan,” mompelde ze. Cheryl twijfelde niet.

Ray gaf Cheryl geld om af te rekenen en pakte ondertussen de jassen. Met een vlugge blik op David zag ze dat hij het niet eens zou merken als ze er nu tussenuit zou knijpen. Eerlijk gezegd voelde ze zich een klein beetje schuldig dat ze hem achterliet met Giles, Ivan, Jackson en Malone – die moeite hadden om alles binnen te houden – maar ze had geen andere keus; ze moest hier weg.
Cheryl kwam terug en Ray hield haar jas voor haar open, als een echte gentleman – of gentlewoman? – en samen verlieten ze het pand.
Ondanks dat Ray’s huis waarschijnlijk dichterbij was geweest, besloten ze naar Cheryl’s appartementje te gaan.
Ze spendeerden de nacht samen, waarop de opgebouwde seksuele spanning van die avond eruit kwam en hormonen hun lichamen overnam zoals een hacker dat bij een computer doet. Maar ze wist dat ze een betere ervaring had kunnen hebben als ze niet had geweten dat Alice die heel avond haar bediend had en dat ze het niet eens had opgemerkt…

Ray werd de volgende morgen wakker met een leeg gevoel in haar maag. Ze was gewekt door de zwakke ochtend zonnestralen die door het raam van Cheryl’s slaapkamer schenen. Naast haar lag ze nog te slapen, haar rode haren als een wirwar gespreid over de witte kussens en dekens. Vredig ging haar borstkas op en neer.
Ze twijfelde even of ze gewoon op moest staan en vertrekken, maar uiteindelijk boog ze over het andere meisje heen en drukte haar lippen op haar wang en in haar hals. Het duurde niet lang voor Cheryl tussen haar lange wimpers door gluurde om te kijken wie haar wakker wilde maken.
“Ik moet gaan,” mompelde Ray, toen Cheryl zich omdraaide naar haar toe. Ze opende haar ogen iets verder. Het blauw was nu nog overheersender.
“Wil je niks eten? Ik kan iets maken als je wilt,” antwoordde ze, haar stem nog schor. Ray glimlachte flauwtjes en schudde haar hoofd. Ze legde haar hand om Cheryl’s wang en wreef over de zachte huid met haar duim. Cheryl duwde haar gezicht dichter tegen haar hand aan.
“Ik koop wel wat voor onderweg, maak je geen zorgen.”
En met een laatste kus, boog Ray weg van haar roodharige vlam en stond op van het bed. Cheryl keek haar na terwijl ze haar spullen van de grond zocht en ze weer aandeed. Haar kleren stonken naar rook en alcohol; ze trok haar neus ervoor op. Met een snelle hand door haar haar probeerde ze tevergeefs het terug in model te brengen. Het maakte niet uit ook; het zou maar een half uurtje met haar skateboard zijn voor ze thuiskwam en een douche kon nemen.
Ze liet haar leren jas over haar schouders glijden en hees haar rugzak over haar schouders. Terwijl ze dat deed, duwde Cheryl zich omhoog van het bed, leunend op haar arm. Met de dekens bedekte ze haar naakte lichaam.
“Ray?”
Ze keek op en trok haar wenkbrauwen vragend op.
“Hmm?”
Cheryl keek haar even fronsend aan en opende haar mond om te antwoorden. Toen sloot ze die weer en glimlachte flauwtjes.
“Vergeet niet je nummer in mijn telefoon te zetten. Hij ligt op m’n bureau.”
Ray glimlachte en liep terug naar het bed. Ze deelden een kus. Ray boog zich terug, gaf haar een knipoog. Ze zette haar telefoonnummer in Cheryl’s telefoon en verdween uit haar appartement.

Eenmaal buiten brandde het licht in haar ogen. Met een soepele beweging stapte ze op haar skateboard en skatete ze terug naar huis. Onderweg wist ze haar eigen telefoon uit haar tas te vissen en David’s nummer in te toetsen.
De telefoon moest zo vaak overgaan dat Ray het gesprek bijna weg wilde drukken voordat er werd opgenomen.
“Wat?” klonk er slaperig.
“Jij wist dat Alice werkte in The Safe,” zei ze bruusk. Er ontstond een stilte, tot David uiteindelijk kreunde. Ze hoorde wat gerommel op de achtergrond, het ritselen van dekens, en uiteindelijk een sluitende deur.
“Ik wist het niet. Ik kom niet zo vaak in The Safe, weet je?” mompelde hij. Ray zuchtte geërgerd.
“Bullshit. Dan moet je haar tenminste gezien hebben gisteravond.”
“Oké dan, ik heb haar gisteren gezien. Maar ik wist niet dat ze daar werkte toen ik je vroeg en ik had daarna niks gezegd omdat je had verteld dat het zo slecht was gegaan tussen jullie twee. Ik bedoelde er niks mee, je weet dat-”
“Het zal wel, maar ik ben rond twee uur bij jou,” gromde ze door de telefoon.
“Waar gaan we naartoe?”
“The Safe,” antwoordde ze, voordat ze het gesprek wegdrukte. David had niet eens tijd om te antwoorden. Ray trapte zich hard tegen de grond af en het skateboard vloog vooruit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen