Zenuwachtig fietste ik terug van de Universiteit. De spanning zat al een tijdje in mijn lichaam, maar leek met de dag erger te worden. Drie dagen geleden had ik Harry’s management het artikel doorgestuurd, maar nog steeds had ik geen reactie. Daardoor begon ik me af te vragen of het artikel zo slecht was. Of was geen nieuws goed nieuws? Wellicht had het management het gewoon te druk voor mijn onbelangrijke artikel. Veel aan het interview kon ik niet meer veranderen, aangezien het tijdschrift morgen op de Universiteit zou liggen en in de bussen werd gedaan. Duizenden leerlingen hadden zich ingeschreven voor het tijdschrift, zodat ze op de hoogte waren van de laatste ontwikkelingen, geruchten en aanbiedingen. Het tijdschrift creëerde eenheid. Mijn naam was niet alleen onder het interview zichtbaar, ook op internet kwam mijn naam nog regelmatig voorbij. De reacties had ik goed weten te vermijden. Ze hadden mijn aandacht ook niet getrokken. De kliniek had me jaren geleden geleerd niet te luisteren naar negatief commentaar. Maanden zonder social media hadden ervoor gezorgd dat ik immuun was geworden voor de aantrekkingskracht van de verschillende apps. Toch kon ik het niet laten eens per dag te kijken. Stiekem hoopte ik op een mailtje van Harry’s management of een berichtje van de popster zelf, maar de dagen vorderde en mijn mailbox bleef leeg. Inmiddels was de hoop op contact met Harry vervlogen. Een andere veroorzaker van mijn zenuwen, was Adam. Adam zou me vanavond ophalen van het treinstation in Delft. Ik vroeg me af wat hij met het etentje wilde bereiken. Vier maanden had hij niks van zich laten horen en leek hij van de aardbodem verdwenen te zijn. En nu, uit het niets, wilde hij me weer zien. Het verbaasde me hoe mannen soms dachten. Hetzelfde gold voor Harry. Hij leek zo vastbesloten om contact te houden, maar nu het erop aankwam, liet hij niks van zich horen. Het stelde teleur, dat kon ik niet ontkennen. Ik had niet verwacht dat Harry en ik een toekomst hadden, maar ik had wel verwacht dat er iets over zou blijven van onze ontmoeting. De domper was groot. Aan het begin van de week had ik getwijfeld over het kopen van kaarten voor zijn concert, al was het slechts zodat ik hem kon zien. Het enige liedje van Harry dat ik mooi vond, was Sign of the Times. Het ging me alleen een beetje ver om voor één nummer vijftig euro uit te geven. Ik had dan ook besloten om het niet te doen, tot de grote teleurstelling van Lauren. Ze had gehoopt in mij een kameraad te vinden, maar ik had haar moeten teleurstellen. Waar vele andere zich vanochtend hadden gericht op de verkoop van de gewilde tickets, had ik me gefocust op college. Ik had zo ijverig geschreven, dat mijn vingers zelfs nu nog pijn deden. Met Harry’s zonnebril op mijn neus fietste ik terug naar mijn studentenhuis. Zoals gewoonlijk lag Tom op de bank en stond Sarah’s kamerdeur open. Ik stak mijn hoofd om het hoekje.
‘Hé Saar.’ Ze keek op van haar boeken en glimlachte.
‘Hé Fé. Hoe laat ga je weg vanavond?’
‘Ik stap zes uur op de trein.’ Sarah keek bedachtzaam en wierp een blik op de klok boven haar hoofd. Het was slechts half één.
‘Zullen we om drie uur even wat drinken samen? Ik had met Lauren afgesproken, maar het lijkt me gezellig als je meekomt.’ Met een afwachtende blik tikte Sarah ongeduldig met haar pen op haar bureau. Ik grinnikte en maakte een instemmend geluid. Opgetogen ging mijn beste vriendin verder met haar opgaves. Vluchtig begroette ik Tom in de gemeenschappelijke ruimte, waar ik een kop thee voor mezelf maakte en een koekje meepakte. Vervolgens zette ik mezelf neer op mijn bureaustoel, klapte mijn laptop open en begon te schrijven. De woorden kwamen vanzelf, terwijl ik over Luca vertelde. Ik besloot dat ik niet mijn verhaal ging vertellen. Ik wilde dat Luca voortleefde. En hoewel het boek zou eindigen met haar dood, wilde ik dat haar karakter, haar opgetogenheid en haar leven voortleefde in de samenleving. Al snel vulden woorden het lege papier, waardoor ik al tien pagina’s had geschreven, toen Sarah mijn kamer binnenkwam. Ze plofte op mijn bed neer en keek nieuwsgierig naar mijn laptop. Beschaamd klapte ik mijn laptop dicht. Ze glimlachte haar veel betekende glimlach, maar ze zei niks over mijn geheimzinnigheid. Ik keek op mijn horloge, maar het was nog lang geen drie uur. Vragend keek ik Sarah aan. Ze overhandigde me een brief en stond weer op.
‘Deze werd net langsgebracht. Nog een geheime aanbidder,’ grapte ze. Vervolgens sloeg ze de deur achter zich dicht en keerde de stilte terug. Nieuwsgierig maakte ik de envelop open, waardoor een kaartje op mijn schoot vielen. Nieuwsgierig bekeek ik de kaart. Een glimlach kon ik niet onderdrukken. Nieuwsgierig opende ik de kaart en liet mijn ogen over de regels glijden. Mijn mondhoeken krulden zich in een steeds grotere glimlach omhoog en mijn hart begon steeds sneller te kloppen.

Lieve Feline,
Onze ontmoeting was kort, maar krachtig. Je zit nog steeds in mijn gedachtes, op een hevigere manier dan ik verwacht had. Zoals je ziet ben ik nu in San Francisco. Ben je daar wel eens geweest? Ik had het graag aan je laten zien. Ik had je graag met me meegenomen. Hopelijk zie ik je op mijn concert in Amsterdam in november. Ik heb drie kaartjes voor je gekocht (check je mail), zodat je met twee vriendinnen kan komen. Ik hoop je dan te zien. Het is nog ver weg, maar het doet me nu al verlangen naar je aanwezigheid. Ik zal je zoeken in de zaal en ik zal je vinden. Hopelijk zie ik je daar. Het zal een eer zijn.
Hoe gaat het met je? De Nederlandse media gaat nog steeds door over ons, hoorde ik. Ik hoop dat ze je een beetje met rust laten. Mocht het je teveel worden of mochten ze te ver gaan, dan moet je het me zeggen. Ik kan zorgen dat het ophoudt, als je wil. Hou je haaks, Fé. Ik zal je kwetsbaarheid en innerlijke kracht nooit vergeten. Je bent bijzonder, vergeet dat niet. Je artikel was trouwens goed geschreven. Daar moet je echt iets meedoen! Je zal in ieder geval één trouwe lezer hebben.

Liefs, Harry

Reacties (5)

  • Teal

    Ik wil nog heeeel graag een hoofdstukje(A)

    4 jaar geleden
  • Efflorescence

    Ah wat goed dat hij haar een brief stuurt. Nu maar hopen dat ze inderdaad naar het concert gaat.

    4 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Harry!!!(H)
    Die brief is zo schattig!!

    Ik ben benieuwd wat Adam tegen haar te zeggen heeft...

    Xxx

    4 jaar geleden
  • Mulli

    AH YES so cute.

    4 jaar geleden
  • Teal

    Jaaaaaaa lief

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen