Foto bij 002 • Verandering


Eleanor staarde stilzwijgend naar de vloer vanaf het grote hemelbed. Haar handen omklemde de rand van het matras en haar voeten bungelden boven de grond. Velen gedachten spookten door haar hoofd, maar het was niet tot dat de deur met een klap achter haar dichtsloeg dat ze eruit ontsnapte.
      Draco verscheen voor haar zichtbeeld en hij knielde voor haar neer. Met een serieuze en ongeruste blik keek hij haar recht in de ogen. 'Eleanor, hoe voel je je?' Zijn stem klonk schor. Alsof hij in geen tijden water had gedronken, maar Eleanor wist dat het door angst kwam.
      Ze ging rechtop zitten en keek hem aan. 'Prima,' antwoordde ze droog. De waarheid was dat ze niet wist hoe ze zich voelde. Leeg was misschien wel een goed antwoord. Ze voelde haar emoties wel, maar toch leken ze niet helemaal aanwezig, als een dikke mist die de bomen in het bos verborgen hield. Alsof ze nog moest wakker worden. Het was nog geen uur geleden geweest dat ze uit een wekenlange slaap was ontwaakt, al voelde het langer. Ze kon zich vaag nog wat dingen herinneren van voor ze in de diepe slaap raakte. De inval van de Dooddoeners bijvoorbeeld en de dood van Dumbledore. En ze wist wat zij had gedaan, maar daarna gebeurde nog wat. Het zat te diep in de mist om het zich te herinneren, maar er gebeurde iets nadat ze de doodspreuk had uitgesproken. Ze had het gevoelt.
      Ze dacht terug aan minuten geleden en probeerde zich te herinneren wat zich allemaal had voorgedaan. Het enige dat ze zich herinnerde was Draco. Zijn ogen, zijn aanwezigheid en zijn stem. De rest leek allemaal een waas. Ze beet op haar lip. Waarom was ze zo verward? Het was niet dat ze zich gedesoriënteerd voelde; ze wist waar ze was en hoe ze hier was gekomen, dat was allemaal dankzij Draco, maar waarom waren haar gedachten dan zo verstrooid?
      Ze schrok op van een hand die tegen haar wang gelegd werd en ze deinsde instinctief naar achter. Draco trok bevreemd zijn hand terug. De jongen leek terughoudend, alsof hij bang was dat zij hem niet meer zou accepteren. Voorzichtig keek hij haar weer aan. Zijn ogen konden zich niet op een van haar ogen fixeren; hij probeerde haar te peilen, maar leek daarin niet te slagen. 'Wanneer ben je wakker geworden?'
      'Vlak voordat ik door die Dooddoeners voor Voldemorts voeten werd gesmeten.' Het moment dat ze haar ogen had geopend, had ze zich niet goed kunnen realiseren wat er was gebeurd en waar ze was belandt. Niet veel later werd ze door Fenrir Greyback op haar voeten getrokken en naar Voldemort gebracht. Ze was doodsbang geweest. Doodsbang dat het haar lot zou zijn om door Greyback te worden verslonden. Gelukkig had Voldemort andere plannen met haar en toen ze dat ontdekte, klikte er wat. Overleven kon alleen als zij net zo medogeloos zou zijn als de Dooddoeners. Ze keek even om naar Draco en het bleek dat hij hetzelfde in gedachten had.
      'Er is iets veranderd,' mompelde hij en liet zijn ogen over haar gezicht glijden. 'Wat is er veranderd?'
      Eleanor antwoordde niet. Ze begreep wat hij bedoelde, maar ze had er werkelijk geen antwoord op. Haar snibbige antwoorden op zijn vragen duidde op haar frustratie en verwardheid. Ze voelde zich anders, maar ze was zichzelf nog niet kwijt geraakt. Ze had het gevoel alsof ze op een slingerende houten brug stond, maar aan beide kanten was niets te zien dan mist en de planken waren gammel en breekbaar. Alsof elke stap in de verkeerde richting een fataal gevolg voor haar kon hebben.
      'Ik heb je staf.' Hij legde de houten stok op haar schoot en ze pakte hem dankbaar op. Ze had zich weerloos gevoeld zonder en toch had ze zichzelf overtroffen in de Tekenkamer. Zelfs zonder staf had ze zich sterk genoeg gevoeld om Voldemort tegen te spreken. Een warme gloed van trots spoelde door haar lichaam toen ze zich realiseerde wat ze had gedaan; ze had de sterkste en gevaarlijkste tovenaar in de wereld tegengesproken. Hij had haar elk moment kunnen omleggen, maar ze was hem te slim af geweest. Of het was Draco die haar had geredt, maar naast hem voelde ze zich toch sterk. In een omgeving als dit was dat maar beter ook.
      'Ik dacht dat je dood was,' zei Draco onverwachts. Hij probeerde contact met haar te zoeken, antwoorden uit haar te krijgen, terwijl haar grdachten met haar op de loop bleven gaan.
      Eleanor pakte zijn hand zachtjes vast en legde deze op haar schoot. 'Ik ga niet zomaar dood.'
      'En de spreuk dan?'
      'Die was mislukt,' antwoordde ze snibbig.
      Draco stond op en ging naast haar op het bed zitten. 'Ben je boos omdat je zelfmoordpoging is mislukt?' Hij klonk opeens een stuk kwader. 'Je was dood. Je ademde niet meer, je hart klopte niet en je huid werd bleek. Ik was doodsbang. Je had me alleen gelaten.'
      Eleanor zuchtte en keek hem aan. 'Ik zit hier toch?' Het klonk meer geërgerd dan ze had bedoeld, maar ze wist het net zo min uit te leggen als hij. Ze had de spreuk goed uitgesproken en haar wil was sterk genoeg geweest. Het had niet mis kunnen gaan. Ze zuchtte. 'Het spijt me. Ik weet niet wat er is gebeurt en ik weet niet waarom ik hier nog ben, maar ik ben blij dat ik hier met jou ben.'
      Een diepe zucht rolde over Draco's lippen. 'En de ketting?'
      Eleanor bracht haar hand naar de kraag van haar bloesje en knoopte de eerste knoopjes los, waarna ze haar hals blootlegde. De gitzwarte ketting zat nog altijd rond haar hals vastgeketend en haar huid was nog altijd even beschadigd. Eleanor knoopte kniezend haar bloes weer vast. Ze had gehoopt dat de ketting allicht had losgelaten, maar ook hier zat ze net zo aan vast als haar bruine haren en groene ogen. Even viel er een stilte, totdat Draco weer sprak.
      'Je zit er echt aan vast. En je wil niet..'
      'Nee. Ze mogen hier niet achter komen. Dit blijft tussen ons, dat heb je beloofd.' Ze keek hem streng aan en Draco knikte. 'Ik begrijp het. Je wil je niet te veel met hen bemoeien.'
      'Ze haatten me al, Draco, we moeten ze niet nog een reden geven om dat te doen.'
      'Maar hij heeft je wel gespaard. Wat ga je nu doen?'
      'Nu ga ik hem ervan overtuigen dat ik tot nut kan zijn. Ik heb nu één kant waar ik naartoe kan, en dat is deze kant.' Ze keek Draco vastberaden aan. 'Maar alleen met jou aan mijn zijde.' Ze wist dat ze weinig keuze had. Ze was hier en ze moest hier overleven, ondanks dat de Dooddoeners haar liever dood zagen. Ze was hier voor Draco en voor hem moest ze sterk blijven.
      'Dat wordt nog lastig,' antwoordde Draco. 'Moeder veracht je vanwege mijn belofte. Ik mag hier eigenlijk niet eens zijn.' Hij keek om naar de deur. De toon van zijn stem verraadde een tweestrijd in zijn gedachten; haar of zijn moeder.
      Eleanor lachte. 'En je laat haar dat voor jou bepalen?'
      Draco schraapte beschaamd zijn keel. 'Moeder begrijpt het niet, dat is alles.'
      'Ze is bang, Draco, en ik neem het haar niet kwalijk. Je hebt je doodvonnis getekend met je belofte.' Ze zuchtte even, zichzelf herinnerend aan het feit dat op Draco na, niemand om haar gaf. Ze haatte die zelfmedelijden, maar ze werd er in het landhuis mee geconfronteerd; de nijdige blikken van alle Dooddoeners en Draco's moeder, de dreigementen die ze vooralsnog zal krijgen en al had gekregen. Maar wanneer ze Voldemort zou overtuigen dat haar leven dienstig zou zijn, zou ze misschien toch nog ergens welkom zijn. Ze was vastberaden zich niet klein te laten krijgen. Ze voelde nieuwe kracht door haar lichaam stromen en het gaf haar moed en zelfverzekerdheid, die de nervositeit en beduchtheid diep weg wisten te drukken. Zo diep dat ze zelfs begon te vertwijfelen of het er nog zat.
      'En je vrienden in school?'
      Eleanor trok verrast een wenkbrauw op. Dat zal dan de eerste keer zijn geweest dat Draco zich min of meer over haar vrienden ontfermde. Ze lachte schamper. 'Sinds wanneer geef jij daar een zier om?'
      'Dat doe ik niet,' sneerde hij aangevallen. 'Maar ik kan me herinneren dat je mij in de toren probeerde tegen te houden en ik vroeg me af of je de kracht wel had dit voort te zetten. Als een van de Dooddoeners ook maar een enkele seconde gewaarword dat je twijfelt, leggen ze je om.'
      'Ik twijfel niet,' besliste ze. 'Ze zijn mij nog minder waard dan de zool onder mijn schoen. Bij terugkeer zouden ze me zonder pardon achter de tralies smijten. Ik ga mezelf hier bewijzen.' Dat wist ze niet, maar ze geloofde dat na alles dat zij had gedaan en alle getuigen die haar hadden gezien in de toren na de moord op Dumbledore, hen geen andere keuze stond. Ze zou zeker weten in Azkaban worden opgesloten.
      'Ik ga bewijzen dat ik niet zomaar de dochter ben van een verrader, dat ik als Hufflepuff meer kracht kan hebben dan elke Slytherin hier aanwezig en dat ik Voldemort meer kan bieden dan elk van hen! Mijn moeder was te zwak ok de ketting aan te kunnen en mijn vader vluchtte van de Dooddoeners, terwijl hij ooit aan hun zijde stond. Ik ga dat niet doen.' Ze keek Draco vastberaden aan. 'Iets in me geeft me nieuwe energie, Draco, ik voel me als herboren. En ik ga dat gevoel niet zomaar loslaten.' Ze zag hem aarzelen in het aanprijzen van haar nieuwe doel, maar dat had ze al verwacht. Draco was niet zo moedig. Het maakte haar niet uit of hij achter haar beslissing stond of niet; ze wist dat hij haar niet zou tegenhouden. Ze pakte zijn hand vast en glimlachte. 'Ik wed dat we hem samen kunnen laten zien dat jong niet altijd waardeloos is en dat wij samen sterker zijn dan hij denkt. Ik ga niet opgeven Draco, dus je kan met mij mee doen, of van me vandaan blijven.'
      Even wende hij zich van haar af, maar na even in stilte te hebben gezeten, knikte hij. 'Goed. Ik zal moeder laten zien dat ik mijn eigen beslissingen kan maken en sterker ben dan zij denkt. Ik weet niet wat je precies van plan bent, maar ik doe met je mee.'
      Eleanors glimlach werd breder en gaf hem een vluchtige kus op zijn wang. 'We kunnen dit wel.'



Oehh! Ik werd echt omver geblazen door julle leuke reacties in het eerste hoofdstuk! Man, wat was ik daar blij mee! En ik was nog wel zo nerveus over wat jullie van deel 2 zouden vinden hihi.
En hebben jullie allemaal de prachtige video bekeken waar ik uren aan heb besteed :') ik kan wel een beetje knutselen!

Reacties (7)

  • GossipGirl21

    En waar is de ketting?

    2 jaar geleden
  • Histoire

    Oké, ik weet het al... Daar zijn we nog niet vanaf. Ze wordt alsmaar duisterder. Benieuwd hoe dit zal aflopen

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Hoe kan die stomme ketting niet nu eindelijk weg zijn! URG kl'te ding!

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Ik ben heeeel benieuwd Leah. Dit gaat echt zoo gaaaf worden volgens mij

    3 jaar geleden
  • GoCrazy

    Oh dit is echt super!! En die video past helemaal bij je story en is echt pakkend!! Ik kreeg er zelfs kippenvel van!

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Hihu ik heb een van mijn klasgenootjes met het einde van de video laten huilen :') daar was ik wel trots op haha

      3 jaar geleden
    • GoCrazy

      hahaha, dat kan ik geloven! Dat is een grote prestatie!:D

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen