Foto bij O1O • Bullied

Autumn Castle

Ik kijk een tikkeltje afwezig zijnde naar de geschiedenislerares terwijl ik af en toe wat aantekeningen maak en de bladzijde van mijn boek omsla wanneer ik de rest dat ook zie doen. Lucas heeft me tot nu toe niet echt meer gepest en de anderen zijn heel het voorval met mijn oog gelukkig vergeten.
Mijn wang zag vanmorgen gelukkig niet blauw, dus ik heb er niks speciaal aan moeten doen. Ik zou niet willen dat Aiden het ziet en vragen begint te stellen. Hij is een ontzettend lieve jongen en ik begin hem steeds meer en meer te vertrouwen, maar ik wil hem nog niet vertellen over mijn moeder. Dat is nog te moeilijk.
Ik richt mijn blik op mijn schrift en zie dat de aantekeningen die ik heb gemaakt niet echt netjes zijn. Net als ik er iets aan wil doen, hoor ik opeens mijn gsm gaan. Het hoge pieptoontje geeft aan dat ik een sms heb en ik richt mijn blik op de lerares terwijl ik mijn gsm pak.
Ze lijkt haar aandacht niet op mij gefixeerd te hebben en snel pak ik het apparaat op mijn schoot. Ik frons als ik zie dat pap het bericht heeft gestuurd. Zal hij zich verontschuldigen voor gisterenavond? Misschien wel. Hij is echt wel uit zijn slof geschoten en ik weet dat hij het zo echt niet bedoelde.
Tranen verzamelen zich in mijn ogen terwijl ik het sms’je lees, mijn blik op mijn aantekeningen richt zodat ik er niet meer naar hoef te kijken en mijn tranen weg probeer te knipperen als ik mijn aandacht nogmaals op het schermpje vestig.

Kom nu direct naar het ziekenhuis. Het gaat slechter met mama.

Mijn handen beginnen te trillen terwijl ik mijn vingers naar het schermpje beweeg om te antwoorden, maar besef dan dat ik geen idee heb wat ik moet antwoorden. Het is me wel duidelijk geworden wat ik moet doen: ik moet maken dat ik in dat ziekenhuis terechtkom zodat ik pap kan troosten.
Mijn stoel maakt een hels lawaai als ik het naar achter schuif en mijn lerares kijkt verstoord naar me op. Ik merk aan de gezichten van de anderen dat ze zich irriteren aan me, maar ik ben te verward om me daarop te concentreren.
“Mevrouw, ik voel me niet zo lekker,” zeg ik op een zachte toon.
“Ze is ongesteld!” roept één of andere leukerd door de klas.
“Of misschien is ze zwanger. Wie weet wat ze allemaal in het weekend doet.”
Een meisje werpt een vuile blik op me en ik slik. Nee. Ik kan dit nu echt niet gebruiken. Ik moet hier weg. Ik hoor niet eens meer wat de lerares tegen me zegt. Ik pak gewoon mijn spullen, stoot tegen mijn stoel met mijn heup zodat deze weer op zijn plaats komt te staan en ren snel de klas uit.
Tranen beginnen over mijn wangen te lopen terwijl ik mijn rugzak over mijn schouders hang en naar mijn autosleutel begin te zoeken. Ik weet dat ik eenmaal in de auto zijnde weer moet proberen te kalmeren, maar nu gaat dat even niet. Nu wil ik zo snel mogelijk weg zijn van die rotklas met zijn rotleerlingen.
Voordat ik echter uit het gebouw kan lopen, knal ik tegen iemand op. Ik wil gehaast langs de persoon lopen en draai mijn hoofd weg zodat diegene mijn tranen niet kan zien, maar een hand klemt zich om mijn arm voordat ik weg kan lopen. Ik moet aan mijn vader denken en met een ruk trek ik mijn arm los.
“Hé, hé,” zegt een stem. “Rustig.”
Even denk ik dat het Aiden is en wil ik hem al bijna knuffelen, maar dan zie ik dat het Evan is. Wacht. Evan? Waarom is hij niet bij Lucas en Austin? Waarom praat hij überhaupt tegen me?
“Ga weg,” zeg ik huilend. “Ik kan je pesterijen nu echt niet gebruiken. Ik moet weg.”
“Naar het ziekenhuis?” gokt hij.
“Daar heb je helemaal niks mee te maken. Je hebt helemaal niks te maken met wat er in mijn leven gebeurt. Je moet gewoon weggaan en me met rust laten.”
Zijn greep verslapt, maar zodra ik moeite wil doen om weg te komen, houdt zijn hand me weer stevig vast. Ik draai mijn hoofd van hem weg terwijl ik mijn best doe om mijn snikken in te houden, maar Evan geeft een ruk aan mijn arm waardoor ik hem geërgerd zijnde aankijk.
“Zal ik je brengen?” vraagt hij.
Er valt een stilte tussen ons en ik kijk hem verbluft zijnde aan. Maakt hij een grap of zo? Maar nee, zijn ogen kijken me heel serieus aan. Waarom zou hij me in godsnaam willen brengen? Zijn vriendengroep en zowat heel de school haat mij. Waarom zou hij, de leider van de groep, me naar het ziekenhuis willen brengen?
“Bedankt, maar daar trap ik niet in,” zeg ik en ik wil me weer losrukken.
“Ik meen het, Autumn. Ik wil je gerust brengen naar het ziekenhuis. Je bent toch niet in staat om zo te rijden en wat er ook is, de persoon in het ziekenhuis kan het waarschijnlijk niet erbij hebben als je jezelf ook nog eens iets aandoet onderweg omdat je te erg in paniek was om te rijden.”
“Waarom denk je dat dit jouw zaken zijn? Waarom stel je überhaupt opeens voor om me te brengen? Je geeft geen fuck om me, Evan. Jij en je vriendengroep moeten altijd iemand hebben om te kloten en de laatste tijd ben ik dat steeds meer en meer. Waarom zou je me naar het ziekenhuis willen brengen als je me zo erg haat?”
“Ik heb nooit gezegd dat ik je haat en naar mijn weten heb ik ook nooit deelgenomen aan de pesterijtjes van Lucas. Je moet je gewoon niet zo aanstellen. Wat hij bij jouw deed, stelt niets voor bij wat hij bij anderen doet.”
Ik kijk hem nu eerder nijdig zijnde aan.
“Je hebt geen idee hoe erg…”
Ik bijt op mijn onderlip. Wat heeft het ook voor een zin om dit uit te leggen? Ik moet naar mijn moeder toe. En als hij me niet laat gaan, moet ik wel instemmen zodat hij me kan brengen. Misschien besluit hij dan ook eens om me de rest van mijn leven met rust te laten.
“Het maakt allemaal niets meer uit, weet je,” zeg ik zachtjes. “Breng me maar gewoon naar het ziekenhuis. Ik wil geen tijd meer verliezen.”
Evan geeft een snel knikje, laat me los en begint vervolgens naar de uitgang van het gebouw te wandelen. Ik volg met mijn armen over elkaar geslagen en stap bij hem in de auto. Ik kan mijn auto later wel zelf weer ophalen. Misschien kan Aiden met me meerijden of zo, maar voor nu is het prioriteit dat ik in het ziekenhuis terechtkom.
“Ik vind het nog steeds allemaal heel raar, weet je.”
“Je hoeft ook niet op alles een antwoord te hebben. Soms moet je dingen gewoon laten gebeuren. Dit is iets eenmaligs, oké? Ik wil dat je dit ook verder tegen niemand zegt en dat je me morgen op school gewoon behandelt zoals je altijd doet. Dit betekent niets.”
Ik kijk hem met een ongelovige blik aan, maar hij heeft zijn blik strak naar voren gericht terwijl hij langzaam de parkeerplaats verlaat. Ongelooflijk! Eerst pest hij me, daarna brengt hij me tegen mijn zin naar het ziekenhuis en nu moet ik vervolgens net doen alsof er nooit iets is gebeurd.
“Whatever, Evan. Whatever.”
Ik zucht, schud mijn hoofd en laat mijn hoofd tegen het raampje rusten terwijl ik met mijn ogen de auto’s volg die voorbij flitsen.

Bedankt voor de reacties!

Reacties (1)

  • Luckey

    Wat is dit ineens?
    Wat is dat met die jongens ineens
    Wat is er met der moeder?
    More!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen