Hoofdstuk 14 alweer!
Aangezien ik volgende week maandag word geopereerd, zal ik het laatste hoofdstuk en de epiloog volgend weekeind posten. <3

'Dan nu Kinsley Aylmer,' zei de ceremoniemeester. 'Neemt u Kegan Shepard tot uw wettige echtgenoot?'
Kegan keek haar gespannen aan en zij zelf durfde hem niet aan te kijken. In plaats daarvan keek ze naar Imogen.

Imogen moest haar best doen om niet te huilen. Ze was zo ontiegelijk jaloers op Kegan om "ja" te mogen zeggen tegen de liefde van haar leven.

Wat zou het fijn zijn als Imogen voor haar zou staan. Dan zou ze het gillen van de daken:
'Ja,' fluisterde Kinsley en keek geschrokken op toen ze haar stem hoorde. 'Nee,' zei ze toen een stuk harder. De tranen sprongen haar in de ogen en Kegan was verbaasd over zijn eigen opluchting.
Een zee van geschrokken geluiden klonk. Ze had nee gezegd. Kinsley keek naar de mensen die haar met handen voor hun monden aangaapten. Haar blik kruiste met die van Imogen en ze wist dat ze nu iets moest zeggen, voor er iemand anders was die de mond opentrok.
'Imogen. Het spijt me zo voor alles wat er is gebeurd tussen ons. Ik probeerde alleen maar mee te gaan in Kegans plan. Ik houd zo veel van je.' Ze ratelde aan een stuk door terwijl het volk blikken wisselende onderling. Kinsley had haar jurk opgetild en was van de verhoging gestapt om naar Imogen te lopen, die haar met opengetrokken ogen aankeek. 'Het is zo stom van me geweest om die ketting aan te nemen van Kegan en om jouw sjaal af te wijzen, want daar begon het. Daar was je boos op me geworden, nietwaar?' vroeg ze en Imogen knikte. Kinsley had Imogens handen in die van haar genomen en keek op naar de langere meid die voor haar stond. 'Ik wil niemand anders dan jou en ik ben bang dat je me niet terug wilt. Ik wil met jou trouwen!'
Er klonk geroezemoes en Imogen trok Kinsley in haar armen. 'Ik wil ook met jou, maar je moet me beloven dat je me niet weer alleen achter laat.'
'Als jij maar beloofd dat je me laat praten als we ruzie hebben en niet de deur in mijn gezicht gooi.'
Imogen glimlachte en knikte en trok Kinsleys gezicht naar zich toe voor een zachte, liefdevolle kus. Kinsley gooide haar armen over Imogens schouders en vergat voor even dat ze door een paar duizend mensen bekeken werden.

'Kinsley, wat heeft dit te betekenen?' vroeg koning Johan. 'Wat is dit voor een onzin? Kom mee. Jullie alle drie!' Hij liep de rode loper af, gevolgd door Kinsley, Imogen en Kegan. Ook de koninginnen volgenden.
'Beste volkeren, onze excuses voor het ongemak. Wij gaan even met de prinsessen praten. Ik hoop dat het niet lang zal duren voor we de ceremonie kunnen hervatten,' legde koning Richard uit, voor hij ook achter de rest aan naar binnen liep.


Anna ging met een zucht op de grote trap in de hal zitten en legde haar hoofd in haar handen.
Sandra draaide zich meteen om naar Kinsley zodra ze stil stonden. 'Wat heeft dit te betekenen, jonge dame? Wil je onze families voor schut zetten voor ons volk? Wat denk je mee bezig te zijn?!'
Kinsley stond van angst te trillen op haar benen en probeerde ietwat achter Imogen te schuilen. Imogen ging verdedigend voor haar vriendin staan. 'Sandra, ik houd van Kinsley en zij van mij.' Toen keek ze naar haar eigen ouders. 'Is het niet mogelijk om twee koninginnen te hebben? Is het voor het volk niet fijner om twee koninginnen te hebben die van elkaar houden, dan een koning en koningin met een conflicterende regeringswijze?'
'Liefje,' begon haar vader. 'Ik zou het helemaal niet erg vinden om twee koninginnen te laten regeren over mijn rijk, maar het gaat nou eenmaal niet zo makkelijk. We kunnen niet opeens het volk vertellen dat twee vrouwen gaan trouwen. Het zou niet werken.'

'Je zegt steeds dat het niet gaat werken, maar je legt nooit uit waarom niet!' Imogen zette haar vuisten in haar zijde en keek haar vader doordringend aan. Ze wilde precies weten welke wet - of wat dan ook, haar ervan weerhield om met Kinsley te trouwen. 'Dus, leg uit.'
'Om te beginnen hebben we twee volken. Die kunnen we niet opeens gaan samenvoegen. Dat zou te veel worden en daar hebben geen plek voor. Ook hebben we dan een leeg Koninkrijk. Daarnaast moeten we twee rijken vinden met prinsessen van jullie leeftijd die akkoord willen gaan met het uit huwen aan ons, zodat we Kegan en Leopold koning kunnen maken,' vertelde koning Richard, wanhoop was in zijn stem op te merken.

Alwetend keek Kinsley naar Kegan die met een glimlachje naar de grond tussen zijn voeten keek. Zijn hoofd ontplofte bijna, door alle gedachten die door zijn hoofd raasden. Hij probeerde te bedenken waar Leopold kon zijn. Hij wilde dat hij bij hem was.
'Ik wil met Leopold trouwen,' zei hij toen en alle blikken waren op hem gericht.
'Wat?' vroeg koning Richard verbaasd. ‘Je maakt een grapje.'
Kegan schudde zijn hoofd. 'En ik weet dat Leopold ook met mij wil, maar we hebben ruzie en ik moet dit goed maken.'
'Dat zou fantastisch zijn!' riep Anna, die helemaal klaar was met deze onnodige conversatie. 'Heb je enig idee waar hij zou kunnen zijn?' vroeg ze hoopvol.

Door de vreugde van het goede nieuws dacht Kegan aan een herinnering van de tijd dat hij en Leopold altijd het paleis uit slopen. Daar moest hij zijn! De plek waar ze altijd heen gingen. Het was hun geheime plek.
'Ik weet waar hij is!' riep Kegan en hij bedacht zich geen seconde. Hij draaide naar de deur en haastte zich naar de paardenstallen.

'Puc, maak Elysa klaar en breng haar hierheen. En snel!' zei hij enthousiast.
'Natuurlijk, uwe hoogheid,' zei het meisje terwijl ze de gang doorrende naar de stal van Elysa.

Reacties (1)

  • Snufkin_

    Gelukkig steunen de ouders hen wel(blush)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen