Foto bij STORGE – CHAPTER O2 – PROLOGUE: Tu me manques

“Tu me manques.”


Tu me manques. Het is niet voor niets dat Frans de taal van de liefde is, nietwaar? Tu me manques, jij ontbreekt aan mij. Ik mis je.
Je te manque, ik ontbreek aan jou. Wij ontbreken aan elkaar, we missen elkaar.

Dit doet me denken aan een Griekse mythe. Mensen zouden geschapen zijn met twee hoofden, vier armen en vier benen. Omdat Zeus – een godheid, iemand met immense macht – bang werd voor de mensen en hun krachten, spleet hij elk van hen door de helft. De moderne mens zou zijn ontstaan: één hoofd, twee armen, twee benen. Hun hart door de helft gescheurd. Mensen zouden verdoemd zijn om voor altijd hun wederhelft te zoeken in de wereld. Zo werd ervoor gezorgd dat Zeus nooit meer in verlegenheid zou worden gebracht door de kracht van mensen.


Is dat waarom liefde zwak maakt, wanneer je alleen bent, maar je voelt alsof je de wereld aankan zodra je een partner hebt gevonden? Je bent zwak met maar de helft van een hart, de helft van een ziel in je lichaam, zelfs als dat niet zo voelt. Je denkt het alleen aan te kunnen maar uiteindelijk hunker je terug naar de persoon die je mist, zelfs als je diegene nog nooit ontmoet hebt. Je geest is niet compleet zonder de ander en voordat je je soulmate gevonden hebt weet je niet eens dat er iets mis met je is.

Is dat ook niet waarom super villians altijd verliezen? Is het je nooit opgevallen dat de helden altijd een liefde hebben in het verhaal die hen bijstaan? Zelfs al raken ze in de handen van de superschurk, dan nog put de held zijn kracht uit hen. Ze worden onoverwinnelijk en niet alleen door de adrenaline die door zijn aderen giert.

Zodra je ogen op haar vallen weet je dan ook dat het gedaan is. Met één blik, bij het zien van haar glimlach, komt er een bepaalde realisatie dat er altijd al iets fout met de wereld is geweest voordat je haar ontmoette. De manier waarop je je van nature comfortabel rondom haar voelt, hoe je je hart open kan stellen zonder moeite, zelfs diegenen die zoveel muren erom heen hebben gebouwd.
En wanneer je dezelfde soort liefde terug krijgt lijkt het alsof je leven eindelijk compleet is. Het donker lijkt te verdwijnen als sneeuw voor de zon en plotseling is alles zoveel mooier. Het ruisen van de bladeren, de geur van natte aarde, de zoute lucht van de zee. Alles wat ooit hinderlijk was lijkt te zijn verbeterd, gewoon omdat dat bepaalde persoon in je leven je heeft geschonken wat niemand anders je had kunnen schenken: de wederhelft van je hart.
En je ziel is weer compleet, je geest verheerlijkt. Het gevoel dat je de wereld aan kunt overspoelt je als een golf, compleet onverwachts en met zo’n kracht dat je niet meer overeind kan komen.

En boven, op Mount Olympus, wacht Zeus met spanning af wat je zult gaan doen. Je hebt immers je wederhelft gevonden en nu, met de kracht van één origineel mens verdubbeld in twee lichamen, is hij nog banger geworden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen