Foto bij De muur

Lol, mijn namen voor hoofdstukken beginnnen echt een beetje zielig te worden.... ;-;

Erza

'Matsuda?', mijn stem sloeg over toen ik zijn naam noemde. Het was de volgende morgen en we liepen het laatste stukje naar het bos waar onze 'afspraak' met Oslo zou zijn. Ik liep gespannen, mijn handen tot vuisten gebald en gigantische kriebels in mijn buik. Matsuda leek erg relaxed, hij liep met één hand in de zak van zijn gewaad en met de andere at hij een appel. (Lol, ik denk dat dit een soort van cliché is in dit verhaal of zo; Matsuda die zijn appel eetxD) Hij straalde een kalme sfeer uit. Hij had zijn haar dat nu veel te lang was geworden naar achteren gebonden in een piepkleine staart waardoor hij nu een beetje leek op de jongen waar hij gisteren over verteld had, Nagida. Hij zei dat hij het meteen zou laten knippen wanneer we weer in Vaizel waren, maar dat het zo ten minste niet in zijn gezicht zou hangen. Mij maakte het niet heel veel uit, het stond hem goed. 'Ja?' 'Zijn we er bijna?' 'Ja.' Ik knikte gespannen. We passeerden een dorpje, een krantenjongen met een aapje op zijn schouder stond op de hoek van een straat en schreeuwde nieuwsberichten: 'Oslo probeert homohuwelijk illegaal te maken! Vier mensen vermoord vanwege verzet en drie op gepakt!' 'Nou nu gaat het echt te ver! Homohuwelijk illegaal!?', zei Matsuda boos. 'Au Jack hou op!', riep je jongen naar het aapje wie aan zijn haren begon te trekken. Ik zei niks en passeerde stil. En na een paar minuten zei Matsuda weer wat: 'Erza, ik denk dat we er zijn.' Mijn hart leek even stil te staan. In een verte kon ik Oslo's gedaante al zien staan. Het verbaasde me, hij was écht alleen gekomen, geen leger of lijfwachten aan zijn zijde. Matsuda gooide nonchalant zijn klokhuis over zijn schouder en trok me mee aan mijn pols. 'Hoe sneller het voorbij is hoe beter.', nu pas hoorde ik de zenuwen die achter het kalme masker schuilden, en dat stelde me niet erg op mijn gesmak. 'Zit mijn haar goed?', grapte hij, en hij ging met zijn vingers over zijn wenkbrauwen. 'Hou op.', giechelde ik zenuwachtig. We bleven staan op ongeveer drie meter afstand, niet zeker wetend of Oslo, wie met de rug naar ons toe gekeerd stond, ons wel opgemerkt had. 'Hallo.', zei Matsuda toen onzeker. Langzaam draaide Oslo zich om, zijn handen voor zich met de vingertoppen tegen elkaar aan. 'Hallo.' Alleen al de aanblik van dat verschrikkelijke gezicht, het horen van zijn stem, maakte het al dat ik niet meer wou wachten. Ik wou mijn zwaard pakken en zijn keel doorsnijden nu het nog kon! 'We weten alle drie dat we hier niet zijn om over het Feeënrijk te praten, maar er is toch nog iets wat ik graag wil zeggen.', begon hij. Ik voelde mijn spieren aanspannen en Matsuda nam een zo wat verdedigende houding aan. 'Dat litteken op je schouder Erza, je moet je vast heek wat voelen met niet alleen joekels van twee littekens op je rug, maar ook zo'n uitermate bijzonder ding op je arm, weet je eigenlijk wel waar die 'o' voor staat?' 'Dat staat voor os!', zei ik scherp en fel. Oslo's verschrikkelijke lach galmde door het lege bos. 'Je hebt het fout klein kreng, die staat voor Oslo!' Wat? Wát zei hij daar? Astrea? Smeekte ik wanhopig. En toen leek alle informatie mijn hoofd binnen te stromen alsof het er altijd al geweest was: Ik was op mijn tweede gebrandmerkt als van Oslo. Ik zou een geweldige dienaar zijn met inmense, duistere krachten! Maar toen kwam Astrea, zij zette alles om in postitieve kracht, kon twee letters weg halen van de betekenis van mijn teken en maakte mij de uiterverkorene. De kracht die ik zou bezitten zou ik gedoemd zijn tegen mijn oorspronkelijke leider te gebruiken en ik zou De Acht Betoverde Rijken Van Chastrifol bevrijden van een oorlog. Toch krok het kwaad nog aan mij en dat maakte het dat ik niet kon opschieten met Mat. Maar wat hij er mee te maken had was als een grote vlek in mijn gedachte. Het was alsof een grote muur het tegenhield. Toen verscheen er tekst op die muur: Dit is het gedeelte wat ik zojuist met Matsuda heb gedeeld, zei hij. Ik zag Matsuda's benen trillen naast me, en hij keek me ongelovig aan. Als je kon sterven van nieuwsgierigheid, was ik nu dood. 'Dat is waar, je bent an mij!' 'Dat ben ik niet!', gilde ik. Een paar vogels vlogen geschrokken op. 'Oh nee?' 'Nee!', riep Matsuda. 'Nou, de dood zal jullie mooie gezichtjes goed staan, dat weet ik zeker. Helaas dat ik hier niet ben met het doel jullie te vermoorden, daar zorgen jullie zelf wel voor. Ik ben hier om een nog veel monsterlijker persoon te doden: mezelf.' Mijn mond viel open en even vergat ik alle angst, het enige wat ik voelde was verbazing. Oslo... Oslo was hier om zelfmoord te plegen!? 'Dan worden jou verschrikkelijke ideeën in elk geval niet meer vervuld!', riep Matsuda. Ik beet op mijn tong, doe nou voorzichtig idioot! Oslo ging daar niet op in. 'Ik zal de demonen wie mij kracht geven en in leven houden in mij los laten op', Oslo wees naar Matsuda. 'Jou. Dan sterf ik en zullen jij en je vriendinnetje elkaar af maken. Het maakt niets meer uit, jullie kunnen me toch niet stoppen.' Matsuda en ik wisselden even een blik uit, en toen was het al gedaan: Er leek een reusachtige, zwarte wolk uit Oslo's mond te ontsnappen, hij viel slap op de grond en de wolk verdween in Matsuda's mond. Hij had geen tijd meer gehad iets te zeggen, of te schreeuwen, wat dan ook te doen. Zijn gehele lichaam begon te trillen en te schokken, en hij viel op de grond. 'Matsuda!' Hij lag doodstil. 'Matsuda!', riep ik opnieuw. 'Matsuda, wat er ook gebeurd, verzet je!' Hij kwam omhoog, niet op een normale, menselijke manier, maar zijn lichaam veerde omhoog alsof het aan touwtjes zat en omhoog getrokken werd, iets wat een menselijke rug niet aan kon. Zijn ogen gingen open en waren niet meer helderblauw, maar bloedrood. Langzaam liep hij op me af, en mijn hand greep haar het flesje bloed. Dit was niet de situatie waarin ik hoopte het te kunnen gebruiken! Matsuda-maar-niet-Matsda sprong op me af, maar ik dook weg en had mijn lippen al aan het flesje gezet. Alles verdween achter een rode vaas en het voelde alsof mijn lichaam kapot scheurde voordat Erza helemaal weg ging en ik niets meer kon horen, voelen, denken, zien, of wat dan ook.

(Oké, nu ik het zo terug lees doet die hele uitleg over Erza en het Ossenteken me verdacht veel aan Doornroosje doet denken.... Maar weet dat ik het niet daar van gestolen heb!xD)

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen