Foto bij OO3 - Erumpent Horn





      Draco Malfoy uit zijn hum moet met evenveel tact worden behandeld als een Erumpent Horn, aangezien beiden exploderen wanneer verkeerd benaderd. Een Erumpent Horn, in tegenstelling tot Malfoy, heeft mij echter nog nooit iets misdaan, waardoor het makkelijk zou zijn er voorzichtig mee om te gaan. De Slytherin King met rust laten nu hij zo gevoelig is voor… wel alles, is heel erg veel moeilijker. Ik herhaal zijn twee voorgaande uitbarstingen de hele ochtend in mijn hoofd in een poging mezelf er van te overtuigen dat het geen goed idee is hem te irriteren.
      Hem niet irriteren betekend daadwerkelijk dat ik hem moet ontlopen. Alleen mijn aanblik drijft hem vaak al naar het randje, puur omdat hij mijn teruggehouden opmerkingen lijkt te kunnen lezen in mijn ogen. Mijn gezicht is er gewoon niet voor gemaakt misnoegen te verbergen. Dus de ochtend gaat vrij snel voorbij naar mijn mening, aangezien ik erg druk ben met anticiperen op Malfoy. Hoewel ik hem graag uit zijn comfortzone zie, sta ik er echt niet om te trappelen zijn afweersysteem te activeren, no sir, laat iemand anders dat maar doen.
      Dus wanneer de lunch tegen zijn einde loopt ben ik eigenlijk best slecht gehumeurd, want niemand wordt vrolijk van ingehouden venijn en opmerkingen. Het stapelt zich op en zorgt voor zo’n zwaar onderbuikgevoel en het beledigen van andere mensen heeft gewoon niet hetzelfde effect, aangezien niemand me tegen durft te spreken. Niemand behalve Malfoy. Hestia en Flora zijn stiller dan normaal het geval is, want mijn chagrijn lijkt dik in de lucht te hangen en de atmosfeer is beladen. Misschien ben ik ondertussen ook wel een Erumpent Horn.
      Mijn doodse blik wordt uiteraard niet alleen door de zusjes bemerkt. Een groot deel van de Slytherins kijkt met pretoogjes van mij naar Malfoy en er wordt hier en daar wat gefluisterd en in onze richting geknikt. Blikken vanaf andere tafels zijn sluikser en worden sneller weer afgewend, bang om de toorn van een van ons te mogen ontvangen, maar er wordt wel gekeken, gefluisterd. Halverwege mijn toast met remoulade verlaat mijn eetlust me, opgeslokt door de groeiende woede, want wat is in Merlins name mijn probleem? Waarom laat ik me zo opfokken op de eerste dag van het semester, door niemand minder dan Draco Malfoy, en dat terwijl hij doet wat ik het liefst van hem wil; hij laat me met rust.
      Met een grom schuif ik mijn bord van me af, sta op en mompel ‘toilet’ richting de zusjes op een toon die indiceert dat ik niet vergezeld wil worden. Voor me, aan de Ravenclaw tafel, zie ik iemand die mijn beweging direct spiegelt en blauwe ogen kijken me vragend aan. Goed, ook Terry is dus niet immuun voor mijn verzengende aura, welke blijkbaar een radius van minstens vijf meter heeft als het zijn bezorgdheid weet te wekken. Ik werp hem enkel een waarschuwende blik, in de hoop dat hij slim genoeg is om deze te begrijpen en weer gaat zitten. Hij behoort niet voor niets in Rowena haar afdeling.
      Na het abrupt afwenden van mijn blik acht ik de waarschuwing dringend genoeg en verlaat met zekere, lange passen The Great Hall. Onvoorstelbaar dat ik zo opgefokt ben en dan is Potions ook nog eens onze volgende les. Geweldig vooruitzicht, bedenk ik me bitter terwijl ik de hal oversteek en aanstalten maak de trap naar de kerkers af te dalen.
      ‘Payton?’
      Mijn beweging stokt. Salazar! Kom op nu Terry, je behoort slim te zijn. Je behoort situaties goed in te kunnen schatten en er op te anticiperen zodat je er zelf beter uit komt. Dat houdt dus niet in dat je achter een kwaadaardig kijkende Slytherin aangaat en al helemaal niet een die je duidelijk heeft gemaakt dat voorgaande gebeurtenissen geen enkel gewicht hebben binnen de muren van Hogwarts. De zucht die ik slaak is bedoeld om wat opgebouwde spanning te verminderen, maar klinkt zelfs in mijn oren scherp, als een laatste waarschuwing. Draai je om en loop weg. Dit is niet meer de ontspannen Payton Rivers die al vanaf twee uur in de middag aan de cocktails is en niet wordt bedolven onder verwachtingen. Die Payton is er maar twee weken in het jaar en had nooit verwacht dat iemand van haar school dat zou aanschouwen.
      Ik ben degene die zich omdraait, wanneer het besef komt dat hij dat niet gaat doen. Hij heeft twee waarschuwingen in de wind geslagen, hij heeft hier bewust voor gekozen. Ja, overtuig jezelf maar dat dit gegrond is Payton, vind een manier om het oké te maken voor jezelf.
      ‘Kan ik je ergens mee helpen, Boot?’ Bedrieglijk kalm. Perfect gearticuleerd. Een randje gevaar, net genoeg om hem zijn fout te doen inzien.
      ‘Je leek overstuur, dus ik dacht te vragen of er iets is waarmee ik je kan helpen,’ mompelt hij op vertrouwde toon. Op een toon van iemand die oprecht bezorgd is en zich ontfermt over iemand die hem naast staat. Het is vertederend, werkelijk, en het schiet me compleet in het verkeerde keelgat.
      ‘En het kan jou iets schelen, omdat?’ Gemaakte nieuwsgierigheid. Hij is slim, hij hoort het. Het blauw van zijn ogen verraad dat hij gekwetst is door mijn houding. Ga door. ‘Want, de laatste keer dat ik het heb gecheckt, zijn wij niets van elkaar. Gewoon twee leerlingen binnen dezelfde school, is het niet, Boot?’ Duw ik door. Nog meer gekwetst, ja dat is het, die blik staat gelijk aan macht. Hij beweegt nerveus, balt zijn handen kort tot vuisten uit… frustratie? Ingehouden woede? Onmacht?
      ‘Ik weet wat we hebben besproken en ik weet hoe je dit voor ogen hebt, maar kunnen we niet gewoon…’
      ‘Wat? Vrienden zijn, meer dan dat? Wat is het precies wat je van me verwacht? Lege glimlachen en betekenisloze woorden? Merlin, je wist toch waar je aan begon en met wie je daar aan begon? Je weet toch wie ik ben?’ onderbreek ik hem scherp, net het kleinste stapje in zijn richting zettend. Je moet hem prijzen om het feit dat hij zijn blik niet afslaat. Hoe Gryffindor van hem.
      ‘Dat denk ik te weten ja, en dit is het niet.’
      Fout. Heel erg fout. De geveinsde zachtheid verlaat mijn gezicht en mijn ogen vernauwen zich tot ik hem in me op neem met mijn meest verachtende blik. Waarheid, Terry Boot heeft me een geweldige vakantie bezorgd afgelopen zomer en ergens had ik het spijtig gevonden dat het had moeten eindigen. Maar op dit moment maakt het niet uit wie me aan had gesproken op die manier, al was het Albus Dumbledore himself. Iemand heeft de Erumpent Horn laten vallen.
      ‘O, want jij kent mij zo goed, is het niet? Jij hebt een Slytherin helemaal tot in de puntjes uitgedokterd en weet precies hoe ik in elkaar steek. Lieve, zachtaardige, Payton Rivers. Lachen om grapjes, nerveus wegkijken op de juiste momenten en gevoelens delen die ze zogenaamd nog nooit hardop heeft geuit. Hoe mooi zou het zijn om alle façades te laten voor wat ze zijn en gewoon te leven zoals ik dat wil. Werkelijk, Boot, ben je echt zo naïef? Geloofde je ook maar een woord van wat ik heb gezegd?’ spin ik, mijn toon compleet in tegenspraak met de blik op mijn gezicht. Malicieus vertrokken tot een kwaadaardig masker.
      Terry zijn kaak verstrakt en hij knippert twee keer met zijn ogen alvorens zijn blik af te slaan naar de grond. Merlin, waar blijft de triomf? Waar blijft dat tevreden gevoel en die verlichting die ik normaal voel wanneer ik iemand tussen mijn vingers samenpers.
      ‘Geloven weet ik niet, hopen op is misschien een be…’
      ‘Waarom wordt mijn pad geblokkeerd door een kniezende Doxy en een hysterische bergtrol?’
Mijn maag doet dat ding. Ik kijk langs Terry heen en zie Malfoy staan, zijn blik op mijn gesprekspartner gericht alsof hij een hoop drakenuitwerpselen ziet.
      ‘O, het heeft een stem. Hoe onaangenaam,’ sneer ik met een erg overtuigende huiver, voor ik de woorden überhaupt heb gevormd in mijn hoofd. Tegen Malfoy uitvallen komt als een reflex, als een soort tweede natuur. Het wordt stil.

      Als je heel goed luistert, kan je een tweede Erumpent Horn horen sneuvelen.


Reacties (6)

  • minsung

    Kind wat schrijf jij toch een partijtje fijn.
    En wat Shlesinger inderdaad al zei- boy here we go, shit is about to go down and I'm not mad at is because now we see Malfoy in his final form I hope.:9~
    Oh en btw super fijn dat je van die 1800-ish hoofdstukken schrijft.

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Nu komt het! Het moment waarop ik wil dat je snel verder gaat!:)

    4 jaar geleden
  • besstill

    Als je heel goed luistert, kan je een tweede Erumpent Horn horen sneuvelen.

    oh boy, here we go *hides in a corner*.
    Ik heb weer genoten van het hoofdstuk, je schrijfstijl is echt super fijne dude holy moly(flower)

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Oh dit is zalig 😍

    4 jaar geleden
  • Laleah

    Hahahaha dit is echt een gewelsig hoofdstuk! Ik kam hier echt om lachen. Ook gewoon hoe je haar kan volgen in het proces :') en iemand heeft zijn fantastic beasts and where to find them boek uit de kast getrokken zie ikxD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen